એક પ્રવાસી ની આપવીતી 

મુંબઇથી અમદાવાદ આવતી ‘શતાબ્દી એકસપ્રેસ’ એની પૂરી રવાની ઉપર દોડી રહી હતી. પ્રવાસીઓ રાત્રિ-ભોજનની પ્રતીક્ષામાં આમતેમ જોઇ રહ્યા હતા. એમાં એક અધીરા પ્રવાસીએ સામેની બર્થ ઉપર બેઠેલા એક જાજરમાન વૃદ્ધને પૂછ્યું, ‘કાકા, કેટલા વાગ્યા?’

‘બીજી વાર જો સમય પૂછીશ તો તારા બાર વગાડી દઇશ! કાંડા ઉપર ઘડિયાળ બાંધવાની ટેવ પાડતાં તારા પિતાશ્રીનું શું જાય છે?’
કાકાએ અપેક્ષા બહારનો ઉત્તર આપ્યો. પૂછનાર રાતો-પીળો થઇ ગયો. પણ કાકાની ઉમર, એમના કમિંતી વસ્ત્રો અને રૂઆબદાર વ્યકિતત્વ જોઇને એ અંજાઇ ગયો. એણે જિંદગીમાં ક્યારેય કોઇને સમય જ પૂછવાની બાધા લઇ લીધી.
થોડી વાર પછી સામે બેઠેલા બીજા પ્રવાસી એ પૂછ્યું, ‘કાકા, કયાં જાવ છો? સુરત, વડોદરા કે અમદાવાદ?’
‘જહન્નમમાં! સાથે આવવું છે? ટિકિટના પૈસા હું કાઢીશ.’ કાકાએ તોપના ગોળા જેવો જવાબ આપ્યો.
બીજી વિકેટ પડી ગઇ. ત્યાં વળી ત્રીજાને વાચા ફૂટી, ‘કાકા, તબિયત તો સારી છે ને?’
‘તું ડોકટર છે?’ કાકાનો શોર્ટ પીચ બોલ જેવો શોર્ટ ક્વેશ્ચન. પેલાનાં ડાંડિયા ગૂલ. કમ્પાર્ટમેન્ટમાં સન્નાટો! કાકાના નામનો આતંક છવાઇ ગયો.
બધાં એકબીજાની સામે જોઇને ઇશારા કરી રહ્યા: આવું કેમ? કોઇ માણસ વિના કારણે આટલો કડવો બની શકે ખરો? એ પણ આ ઉમરે? સત્તોતેર કરતાંયે વધુ ઉમરનો લાગતો પુરુષ તો લાગણી ભૂખ્યો બની જાય. એને બદલે આ માણસ કાકો મટીને કરવત કેમ બની ગયો?!!’ ટ્રેન દોડતી રહી. બીજા પ્રવાસીઓ આપસમાં વાતો કરતાં રહ્યા.આખરે પેલા કાકા પણ એમાં જોડાયા. *જીવતો માણસ છેવટે કયાં લગી જડ બનીને બેસી રહી શકે? જેના મૂળ હજી સૂકાયા નથી અને ધરતીમાંથી જીવનરસ ખેંચી રહ્યા છે એવું વૃક્ષ ભલે ને ગમે તેટલું શુષ્ક, ખખડધજ અને પર્ણવિહિન બની જાય પણ આખરે એ ભીતરની ભીનાશને કયાં સુધી છુપાવી શકે? ધીમે-ધીમે એ વૃદ્ધે પોતાની જીવન-મંજૂષાનું ઢાંકણું ઉઘાડી નાખ્યું.*
અનિરુદ્ધભાઇની ઉમર અત્યારે છોંતેર વર્ષની. પણ એક સમયે તે પચીસના હતા. ખૂબ જ સોહામણા હતા. ખંડેર જો આવું આકર્ષક હોય તો ઇમારત કેવી હશે? તેજસ્વી કારકિર્દી અને તીવ્ર બુદ્ધિમતા. સરકારી ઇન્ટરવ્યૂમાં પ્રથમ ધડાકે જ કલાસ વન કક્ષાની નોકરીમાં પસંદ થઇ ગયા. પત્નીનું નામ મંદાકિની.
એ પણ એટલી જ ખૂબસૂરત. લીલાં ઝાડને વળગેલી નમણી વેલ જેવી. ‘કાકા, તમે વાત કરો છો એ સાંભળીનેય અમને તો ઇર્ષા થઇ આવે છે.’ બાજુમાં બેઠેલી એક કોલેજિયન યુવતીએ ટહુકો પુરાવ્યો.
‘ઇર્ષા તો એ વખતે અમને જાણતાં તમામને થઇ આવતી હતી. મુંબઇના એ જમાનાના ‘એલીટ’ સમાજમાં અમારી જોડી ‘અનુ-મંદા’ના નામથી પ્રખ્યાત બની ચૂકી હતી. હું ખૂબ સારું કમાતો હતો અને મારી મંદા બહુ યોગ્ય રીતે નાણાં બચાવી જાણતી હતી. એની કરકસરનો જ એ પ્રતાપ કે પંદર વર્ષના સંસાર પછી અમે વાલકેશ્વર વિસ્તારમાં અમારી માલિકીનો એક સ્વતંત્ર બંગલો ખરીદી શક્યા.’
અનુભાઇની વાત સાંભળીને કમ્પાર્ટમેન્ટમાં બેઠેલા પ્રવાસીઓમાંથી અડધા તો પોતાની આંગળીઓના વેઢા ગણવા માંડ્યા: આ બંગલો આજે કેટલી કમિંતનો થતો હશે? મુંબઇના સાધારણ વિસ્તારના સામાન્ય ફલેટની કમિંત પણ અત્યારે એકથી દોઢ કરોડ જેટલી થઇ જતી હોય તો વાલકેશ્વર જેવા સુખી, સંસ્કારી અને વૈભવી વિસ્તારમાં સ્વતંત્ર બંગલો એટલે શું કહેવાય?!
*મને ત્રણ જ શોખ હતા*, એક સારું ભોજન જમવાનો અને બીજો સારા કપડાં પહેરવાનો.’ અનુભાઇ બે શોખ આગળ અટકી ગયા. કમ્પાર્ટમેન્ટ કાન ઊચા કરીને સાંભળી રહ્યો હતો. છેવટે એક યુવતીની ધીરજ ખૂટી.એ પૂછી બેઠી, ‘અને ત્રીજો શોખ?’
”તારી કાકીને પ્રેમ કરવાનો!’
અનુભાઇએ એવી રોમેન્ટિક અદામાં આ વાકય ઉચ્ચાર્યું કે એ પોતે જ છોંતેરમાંથી છવ્વીસના થઇ ગયા. પેલી યુવતી વગર પરણ્યે મંદાકિની બની ગઇ. અનુભાઇ અને મંદાબહેનનાં આ ગાઢ પ્રેમના આંબા ઉપર ત્રણ-ત્રણ વરસના અંતરે ત્રણ કેરીઓ બેઠી. એક પછી એક ત્રણ દીકરીઓ જન્મી. ‘કાકા, ત્રણ-ત્રણ દીકરીઓ શા માટે પેદા થવા દીધી? દીકરાની લાલચમાં?’
એક સ્ત્રીએ ટોણો મારતી હોય એમ પૂછ્યું. ‘ના, અમારે મન દીકરો કે દીકરી વચ્ચે કોઇ ભેદભાવ ન હતો અને એ વખતે ‘બે બસ’નો જમાનો પણ ક્યાં હતો? અમે લગ્નની પહેલી રાતથી જ નક્કી કર્યું હતું કે અમારાં ત્રણ બાળકો હશે. એક મંદાને રમવા માટે, બીજું મારે રમવા માટે, અને ત્રીજું એ બેઉને રમવા માટે.’

અનુભાઇની આ ‘ત્રણ’ વાળી થિયરી ડબ્બામાં બધાંને મોજ કરાવી રહી હતી. એવી જ મોજ અનુભાઇને જીવનમાં આવી રહી હતી. ત્રણેય દીકરીઓને એમણે લાડકોડથી ઉછેરી. ખૂબ સારું ભણાવી. સુખી ઘર અને સારો વર શોધીને એક પછી એક ત્રણેયને પરણાવી દીધી.
‘બધું બરાબર ચાલી રહ્યું હતું. જિંદગીની ટ્રેન પૂરપાટવેગે દોડી રહી હતી. ત્યાં જ એને બેવડો અકસ્માત નડી ગયો.’ અનુભાઇના બોલવામાં કંપન ભળી ગયું, ‘હું અઠ્ઠાવન વરસનો થયો ત્યારે વિચાર્યું હતું કે હવે ઘરે બેસીને શાંતિથી મંદાની સાથે નિવૃત્તિભરી જિંદગી માણીશ. પણ અચાનક એ જ વરસે સાવ ટૂંકી માંદગીમાં મારી પત્નીનું અવસાન થયું.

મારી ટ્રેન પાટા પરથી ખડી પડી. હવે મને ભાન થયું કે પત્ની ગઇ તે પહેલો અકસ્માત અને નિવૃત્તિકાળ એ બીજી દુઘર્ટના.’ પ્રેમભૂખ્યો પુરુષ ક્ષણોનું ગણિત ગણતો થઇ ગયો.
ઘડિયાળના કાંટાનો મોહતાજ બની ગયો. મંદાને પ્રેમ કરવો એ એનો શોખ હતો, આદત હતી, વ્યસન હતું. એમાં હાથની સ્વાદિષ્ટ વાનગીઓ જમવી એ બીજી પ્રિય આદત હતી. પત્ની ગઇ એની સાથે જ અનુભાઇના હૃદયમાંથી જીવનરસ ઊડી ગયો.

‘અઠ્ઠાવનમા વરસે તમે વિધુર થયા. અત્યારે તમે છોંતેરના છો. એનો અર્થ એ થયો કે છેલ્લા અઢાર-અઢાર વરસથી તમે આવી રસ વગરની જિંદગી ઢસરડી રહ્યા છો. શું આ જ કારણ છે તમારી જીભ ઉપર આવી ગયેલી કડવાશનું?’ આ પ્રશ્ન પૂછનાર પ્રવાસી એ જ હતો જેણે સફરની શરૂઆતમાં જ અનુકાકાના મોંઢેથી એના પિતાશ્રી સમાણી ગાળ ખાધી હતી.
‘ના, કેરી ગમે તેટલી કહેlવાય, તોયે કડવી તો ન જ થાય! હું મધ જેવો મીઠો માણસ હતો. પોણા ભાગની જિંદગી સુધીમાં ન તો ક્યારેય ઝેર ચાખ્યું હતું, ન કાઢ્યું હતું. મંદાનાં મૃત્યુ પછી પણ દસ-બાર વરસ તો મેં ખેંચી કાઢયા. પૈસાની ખોટ ન હતી.. શરીર ખડતલ હતું. આખો દિવસ સાહિત્ય, સંગીત અને મિત્રોની સોબતમાં પસાર થઇ જતો હતો અને ગમે ત્યારે ગમે તે હોટલમાં જમી લેતો હતો. પણ છેલ્લાં બે-ત્રણ વરસથી શરીર લથડવા માંડ્યું, આંતરડા નબળા પડતાં ચાલ્યા, મિત્રો પણ એક પછી એક બિછડે સભી બારી બારીની જેમ મને એકલો છોડીને રવાના થયા. ત્યારથી મારી કમબખ્તીની શરૂઆત થઇ.’
અચાનક અહીં સુધીની વાત સાંભળ્યા પછી કો’કને યાદ આવ્યું, ‘તમારી દીકરીઓ શું કરે છે? એમાંથી કોઇ તમારી મદદે ન આવી?’
‘કેવી રીતે આવે? પરણીને સાસરે ગયેલી દીકરીઓ પોતાનો સંસાર સંભાળે કે બાપને સાચવવા દોડી આવે? *સૌથી મોટી અને સૌથી નાની દીકરીઓ તો લોકલાજે પણ મને મદદ કરવા માટે ન આવી* વચેટ દીકરી આવીને કરગરી પડી- ‘પપ્પા, તમે મારી સાથે ચાલો. હું તમને પ્રેમથી સાચવીશ.’ મેં બંગલાને તાળું માર્યું. મંદા મરતાં પહેલાં ત્રણ કિલોગ્રામ જેટલું સોનું બચાવતી ગઇ હતી. દીકરીઓને લગ્ન વખતે આપેલા દાગીના તો અલગ. મેં ત્રણ સરખા ભાગ પાડીને એક-એક કિલો સોનું ત્રણેય દીકરીઓને વહેંચી દીધું અને વચલીની સાથે ચાલ્યો ગયો.’ અનુભાઇની જિંદગી હવે ડામરની લીસ્સી સડક ઉપરથી ઉબડખાબડ રસ્તા પર ફંટાઇ રહી હતી.
એકાદ મહિનો તો સારી રીતે પસાર થઇ ગયો, પણ એક દિવસ એ જમાઇને દીકરી સાથે આવો સવાલ પૂછતાં સાંભળી ગયા, તારો બાપ હજુ કયાં સુધી જીવવાનો છે? એ ઝટ મરે તો વાલકેશ્વરનો બંગલો અને લાખો રૂપિયાની ફિકસ ડિપોઝિટ તો આપણા હાથમાં આવે!
*એ જ દિવસે અનુભાઇ દીકરીનું ઘર છોડીને પોતાના બંગલામાં પાછા આવી ગયા.* એક નોકર રાખી લીધો, મકાનની સાફ-સફાઇ માટે. એક બાઇ રાખી લીધી, રસોઇપાણી માટે. બાઇ પાંસઠ વર્ષની, દુખિયારી વિધવા હતી. સવારથી જ એ બંગલામાં આવી જતી. બંને સમદુખિયા જીવ સાથે બેસીને ચા પીતાં. પછી અનુભાઇ લાઇબ્રેરીમાં ઊપડી જતાં. બપોરે પાછા આવીને બંને જણાં ભોજન લેતાં. સાંજની રસોઇ જમાડીને પણ પેલી વૃદ્ધા એનાં ઘરે ચાલી જતી.
‘આ રીતે પણ મારી જિંદગીના અંતિમ વરસો પસાર થઇ ગયા હોત, પણ મારા જમાઇઓને પેટમાં તેલ રેડાયું. એક દિવસ એ ત્રણેય જાલિમો ભેગા થઇને મારા બંગલે આવ્યા, મારી સાથે ઝગડવા લાગ્યા – *તમને શરમ નથી આવતી આ ઉમરે ઘરમાં રખાતને ઘાલતાં? અરે, લાવવી જ હતી તો કોઇ જુવાન બાઇને લાવવી હતી ને! આ ડોશીમાં તમે શું જોઇ ગયા?’*
બસ, મારું દિલ તૂટી ગયું. પેલી બાઇને મેં રવાના કરી દીધી. *બંગલાનું તાળું મારી દીધું. વીલ તૈયાર કરાવી લીધું. હવે આખો દિવસ ને પૂરી રાત દેશભરમાં ભટકતો રહું છું. મારા ઘરે ટપાલ વાંચવા પૂરતોયે જતો નથી. હું ખુદ હવે ટપાલ બની ગયો છું. સરનામા વગરની ટપાલ. બસ, ટ્રેનમાં જમી લઉ છું. ટ્રેનમાં ઊઘી લઉ છું. ક્યારેક આવી જ કોઇક ટ્રેનમાં મરી પણ જઇશ. હું કડવો નહોતો, પણ જિંદગીના અનુભવોને મને કડવો બનાવી મૂક્યો છે.*
ટ્રેન દોડતી હતી, પણ પ્રવાસીઓના મન ક્ષુબ્ધ હતા. આખરે એક યુવાને મૌન તોડયું, ‘કાકા, માફ કરશો. એક નાજુક સવાલ પૂછું છું. તમારા વીલમાં તમે શું લખ્યું છે?’
‘મારી પાસે હજુ પણ વીસેક કરોડની સ્થાવર અને રોકડ સંપત્તિ છે. એમાંથી ફૂટી કોડીયે મારી દીકરીઓને નહીં મળે. મારો દેહ જ્યારે પડે, જ્યાં પડે, ત્યારે જે ભલો ઇન્સાન મને અગ્નિદાહ આપવાનું પુણ્યકાર્ય દાખવશે એ જ મારી તમામ સંપત્તિનો વારસદાર બનશે.’
કાકાની વાત સાંભળીને ડબ્બામાં સન્નાટો પ્રસરી ગયો. ‘

(સત્ય ઘટના)

અમૃત ઉકાળો 

? *અમૃત ઉકાળો* ?
*શરદી, ખાંસી, તાવ, એલર્જી, બાળકો ના રોગ માં 100% અસરકારક.*
ઘરે બનાવવાની રીત:

(બે વ્યક્તિ માટે)

ચાર કપ પાણી 

એક ચમચી હળદર 

સ્વાદ અનુસાર નમક

છીણેલું આદુ (અંદાજે એક ઇંચ)

સાત મરી 

સાત લવિંગ

સાત તુલસી પાન 

ત્રણ પાન અજમા optional

પાંચ પાન ફુદીનો optional
બધુજ મિક્સ કરી ને ધીમા તાપે પાણી અડધું (૨ કપ) રહે ત્યાં સુધી ઉકાળો. ત્યાર બાદ સ્વાદ અનુસાર લીંબુ ઉમેરો.

*અમૃત ઉકાળો* તૈયાર છે.
√સવારે ખાલી પેટ લો.

√ચા બંધ કરો.

√દિવસ માં 3-4 વખત લઇ શકાય.

√બાળકો ને ખુબ લાભ થાય છે.

√ *તાવ, શરદી, ખાંસી, એલર્જી, ગેસ, અપચો, વગેરે માં 100% લાભપ્રદ.*

√એક વર્ષ ની આયુ ના બાળક ને એક ચમચી આપી શકાય. દિવસ માં ત્રણ કે ચાર વખત.

√પહેલા દિવસ થી જ ફાયદો થાય છે.
*આ અમારો અનુભવ સિદ્ધ પ્રયોગ છે. અત્યારે સૂર્યનારાયણ ની ગેરહાજરી માં જરૂર પ્રયોગ કરો. બીજા ને ફોરવર્ડ કરવા વિનંતી.*
? *મહેમાન ને ચા ની અવેજી માં અમૃત ઉકાળો આપો.*

જનતા નો જવાબ 

સત્તા ધારી પક્ષ અને તમામ રાજકીય પક્ષો અને  રાજકારણીઓ 

ના સવાલ
નો *જનતા તરફથી જવાબ*
ભારતીયો ટેક્ષ ચોરી નથી કરતા. ભારતીયો ટેક્ષ બચત કરે છે 

જેથી કરીને

પોતાના બાળકો ને 

સારું શિક્ષણ આપી શકે, 

સારી રોજગારી આપી શકે, 

સારું સ્વાસ્થ્ય આપી શકે 

અને 

સારું ભવિષ્ય આપી શકે 
જે તમારા જેવા નેતાઓ 

આવી વ્યવસ્થા આપવામાં નિષ્ફળ ગયા છે. 
અમે ઇંવેટરો અને જનરેટરો વસાવ્યા, કેમ કે 

તમે અવીરત વિજળી આપવામાં નિષ્ફળ ગયા. 
અમે સબમર્સીબલ પંપ વસાવ્યા 

કેમ કે તમે પાણી ન આપી શક્યા. 
અમે સિક્યુરીટી ગાર્ડ રાખ્યા 

કેમ કે તમે સુરક્ષા ન કરી શક્યા . 
અમે અમારા છોકરાઓ ને 

પ્રાઈવેટ શાળામા મોકલ્યા                 

કેમ કે 

તમે સારી શાળા ન આપી શક્યા. 
અમે અમારા છોકરાઓ ને 

પ્રાઈવેટ કોલેજ મા મોકલ્યા  કમરતોડ ફી આપી ને ભણાવ્યા               

કેમ કે

તમે મફત શિક્ષણ સરકારી કોલેજ  ન આપી શક્યા. 
અમે પ્રાઈવેટ હોસ્પીટલોના કમરતોડ બિલ ભર્યા

 કેમ કે

 તમે સરકારી સારવાર ન આપી શક્યા. 
અમે કાર કે બાઈક વસાવી

 કેમ કે

 તમે સારી પબ્લીક ટ્રાંસપાર્ટ સુવિધા ન આપી શક્યા. 
જો તમે તમારી ફરજો બરાબર નિભાવી હોત

 અને આ બધી સુવિધાઓ આપી હોત તો 

અમને ટેક્ષ ભરવામાં કયા વાંઘો હતો ??? 
તમે અને તમારા જેવા નેતાઓએ જનતાના પૈસાનો ખુબજ દુરઉપયોગ કર્યો છે. 
તમે કોર્ટ બનાવી 

જયા ન્યાય નથી મળતો.

તમે શાળા બનાવી 

જયા સારી શિક્ષા નથી મળતી.

તમે હોસ્પીટલો બનાવી 

જયા દવા નથી મળતી. 

તમે પાલીસસ્ટેશન બનાવ્યા

 જે સુરક્ષા કરવાને બદલે ગુંડાગર્દી કરી રહ્યા છે. 

તમે જનતાના વોટ લઈ ચુંટાયા અને માલેતુજારો માટે કામે લાગી ગયા. 
જો તમે આમાંનુ કઇ પણ સુધારવા માંગતા ન હોઇ તો પછી

 જનતા ટેક્ષ શા માટે ભરે ?? 
જનતાને દોષ દેવાને બદલે જનતાને સજા દેવાને બદલે આ વ્યવસ્થા બદલો નહી તો આજ જનતા તમને પણ રોડે ચડાવશે અને ઈતીહાસનુ કલંકિત પ્રકરણ લખાશે. 
જય હિંદ….
 હેલ્મેટ પહેરો નહીં તો *રૂ.100 દંડ*

⚫ નો પાર્કિંગ *રૂ.300 દંડ* 

⚫નો એન્ટ્રી *રૂ. 500 દંડ*

⚫ પીયુસી નહીં તો *રૂ.1000 દંડ* 

⚫ કલર ઉડેલી નંબર પ્લેટ *રૂ.50 દંડ* 

⚫ ટ્રિપલ સીટ *રૂ.1000 દંડ*

? રસ્તા પર ખાડા.. *કોઈને શિક્ષા નહીં* 

? ખોટા સ્પીડ બ્રેકર.. *કોઈને શિક્ષા નહીં* 

? બગડેલા સિગ્નલ.. *કોઈને શિક્ષા નહીં*

? રસ્તા પર અતિક્રમણ.. *કોઈને શિક્ષા નહીં*

? રસ્તા માં પાણી ભરાઈ જાય.. *કોઈને શિક્ષા નહીં*

? રસ્તા ખોદીને રીપેર કર્યાં વગર મૂકી દેવાના .. *કોઈને શિક્ષા નહીં* 

? રસ્તા અને ફૂટપાથ પર ફેરિયા.. *કોઈને શિક્ષા નહીં*

? ગંદા કચરા થી ભરેલા રસ્તા.. *કોઈને શિક્ષા નહીં*

? રસ્તા અને ફોટપાથ પર અનધિકૃત ખાવા પીવાની લારીઓ.. *કોઈ જ એકશન નહીં* 

? અનધિકૃત બાંધકામો ની વણઝાર – *કોઈને પડી નથી*

? *ભાવાર્થ – ભારત ના બધા આમ નાગરિક ગુન્હા ને સજા ને પાત્ર પ્રસાસન અને રાજકારણીઓ ની કોઈ નૈતિક કે બંધારણીય જવાબદારી નહીં તેમને કોઈ શિક્ષા / દંડ નહીં*…

?આમ નાગરિક માટે મહેનત મજૂરી કરો *બધી જાતના ટેક્સ ભરો* કી જેથી *સરકાર ની તિજોરી ભરાય* અને રાજકારણી ને જલસા કરવા મળે
?⚫ લખાણ ગમ્યું હોય ને *હુદય માં આગ લાગી હોય* તો આગળ ફોરવર્ડ કરો….

સાચુ સુખ

દાદીમા બનાવતા હતા રોટલી,

પહેલી ગાયની અને કૂતરાની છેલ્લી !
રોજ સવારે એક વાછરડું ઘરના આંગણે આવતું,  

ગોળનું ઢેફું ખાવા માટે !
કબુતરોને  ચણ, 

           કીડીઓને લોટ !
શનિવારે હનુમાનને સરસવનું તેલ,  

અમાસ, પૂનમે બ્રાહ્મણને સીધું, ફળીયાની કાળી કુતરી વિયાય ત્યારે ગોળ-ચણાનો પ્રસાદ અને કાળીને રાબ, ઓઢવા માટે કોથળો !!
બધું જ એજ ઘરમાંથી  અપાતું હતું જે ઘરમાં ભોગવિલાસના નામ પર સાચે જ કહી શકાય એવો રેડિયો કે ટેબલ પંખો પણ નો’તો !!
આજ..
સામાનથી હકડેઠઠ્ઠ ભરેલા ઘરમાં કંઇ જ નીકળતું નથી, સિવાય લડવાનો કર્કશ અવાજ અને ગાળાગાળીનો અસ્ખલિત પ્રવાહ !
મને આજે પણ યાદ છે..
મકાનો કાચા હતા પણ સંબંધો સાવ સાચા હતા… 

દિવાલો જર્જરિત હતી પણ લાગણીઓ અવિરત હતી !
ખાટલામાં સાથે બેસતા હતા અને એકબીજાના દિલમાં પ્રેમથી રહેતા હતા ! 
સોફા અને ડબલ બૅડ શું આવી ગયો, 

અંતર એકબીજા વચ્ચે વધારી ગયો !
ઘરના માથે સૂતા’તા અને વાતો અલકમલકની કરતા’તા !
ઘરના આંગણે ઝાડ હતા, 

સૌના સુખ-દુ:ખ ભેળા હતા !
દરવાજા ઘરના ખુલ્લા રહેતા’તા,

રસ્તે જનારા પણ આવી બેસતા’તા !
કાગડા છત પર બોલતા’તા,

મહેમાન પણ આવતા જાતા,તા !
એક સાયકલ જ ખાલી પાસે હતી ,  

તોય આખા ગામની જાણે એ જાગિરી હતી !
સંબંધો સૌ સાચવતા હતા,

રિસાતા હતા અને મનાવતા પણ હતા !
પૈસાનું ભલે છેક હતું,

પણ તેનું દુ:ખ ના એક હતું !
મકાન ભલે કાચા હતા પણ સંબધો સાવ સાચા હતા !
હવે જાણે કે બધું મેળવી લીધું છે પણ લાગે છે કે ઘણું બધું ગૂમાવી દીધું છે !!!

વરિષ્ઠ વૈષ્ણવજન

એક પિતા ની પુત્રી  ને શિખામણ

?જરૂર વાંચજો.

એક દિકરી એ તેના બાપ ને પ્રશ્ન કર્યો કે પપ્પા હું જ્યારે સાસરે જઇશ તો શું તે બધા મને દિકરી ની જેમ રાખશે?  

તો તેના પિતા એ બહુ જ સરસ જવાબ આપ્યો …

બેટા, તું અહીયા શું છે? તો દિકરી એ જવાબ આપ્યો : હું અહીંયા દિકરી છું તો તેના બાપે કહ્યું કે બેટા, અહીં તું દિકરી જ છે…..પણ ત્યાં તો તારે બહુ વધારે પડતી ભૂમીકા ભજવવાની છે જો કહું (1) પત્નિ (2) દિકરી (3) મા (4) ભાભી (5) જેઠાણી કે પછી દેરાણી…  આટલા બધા તારા અંશ હશે  તો તને અહીંયા કરતા ત્યાં વધારે જણાં  સાચવશે.  પણ ……ખાલી તારા વહેવાર ઉપર બધો આધાર છે જેમ કે અહીં તું  રૂપિયા 10 ની વસ્તુ લેતા વિચારે છે કે મારા પિતા ના રૂપિયા ક્યાક હું વધારે નથી ખરચ કરતી ને તેમજ ત્યાં તારી સાસરી મા જઇ તારે તારુ અને આખા ઘર નું વિચારવાનું કે  રૂયિયા 5 નું પણ લેતા એમ વિચારજે કે હું મારા ઘર ના રૂપિયા ખોટા તો નથી વાપરતી ને પછી જોજે તારી સાસરીમાં અહીં કરતા કેમ રાખે છે? બીજું કે અહીં તો મેં તને 20 કે 25 વરસ સાચવી એટલે આતો તું ભાડુઆત હતી મારી પણ બેટા એ ઘર  તો તને આખી જીન્દગી નામ આપે છે તો ત્યાં તારે બધાને સાચવવાના છે  જો તું સાચવીશ તો તે તને 10 ગણું સાચવશે ….પિતા એ પછી કાનમાં દિકરી ને કહ્યું કે બેટા જો કોઈને કહેતી નહીં હું જે કહુ છું તે સાચું છે.

તારે જીન્દગીમાં દુ:ખી ના થવું  હોય તો તેનો મંત્ર છે આખા જીવન ભર દુ:ખ નહી આવે તો દિકરી એ કહ્યું: એવું શું છે પપ્પા? તરતજ પિતા એ કહ્યું કે 

(1) પિયર વલ્લુ ના થતી 

(2) તારી મમ્મી નુ ક્યારેય ના સાંભળતી 

(3) કંઇ પણ વાત હોય તો  સાસુ, સસરા, દિયર, નણંદ, જેઠ-જેઠાણી કે દિયર- દેરાણી બધાં સાથે બેસી ને ખુલ્લા દિલ થી વાત કરજે.

તારા જીવન મા દુ:ખ ભગવાન પણ નહીં લાવે તો બોલ બેટા અહીંયા સારું કે સાસરીયું સારું? તરત દિકરી બોલી પપ્પા તમારી વાત ખરેખર સાચી કે  જેમનું નામ મરણ પછી પણ મારા સાથે જોડાઇ રહે તેજ મારો પરીવાર અને એજ મારા સાચા માતા-પિતા છે અને દિયર મારો નાનો ભાઇ છે, જેઠ મારા મોટા ભાઇ અને બાપ સમાન છે, દેરાણી મારી બહેન છે, જેઠાણી મારી મોટી બહેન છે અને મા સમાન છે અને નણંદ મારી લાડકી દિકરી છે.

હા, પપ્પા મને તો અહીં કરતાં ત્યાં ગણું ફાવશે …..હું આખી જીન્દગી આ યાદ રાખીશ અને દરેક દિકરી ને આમ જ કરવાની સલાહ આપીશ કે આપણું ઘર તે આપણે જ સાચવવાનું છે આપણા પિયરીયાને નહીં…..?????‍?‍?‍?  

જે મજા સંપીને રહેવામાં છે તે અલગ માં નથી……

યોગ

વહેલી સવારે સારું વિચારું ….એ યોગ છે…

બોલું ન કોઈ માટે નઠારું …. એ યોગ છે…
પોતાની ભૂલ માટે તરત માફી માગી લઉં.. બીજાની ભૂલ પણ હું સુધારું ….એ યોગ છે….
આસન જો અટપટા નહિ કરશું તો ચાલશે..

મહેનત કરી વજનને ઉતારું ….એ યોગ છે…
મારા ગણીને સૌને પુકારું …એ યોગ છે…

આનંદથી ઘરે હું પધારું …એ યોગ છે….
વહેચું બધુય કીમતી મારું …એ યોગ છે….

માગું કદી નહિ જે છે તારું…. એ યોગ છે…
“વિશ્વ યોગ દિવસની શુભકામના…”
????????

ચાલને રમીએ પળ બે પળ.

મારી પાસે ઢગલો રેતી, તારી પાસે ખોબો જળ,

ચાલને રમીએ પળ બે પળ.
હું રહેવાસી પત્થરનો, ને તારું સરનામું ઝાકળ,

ચાલને રમીએ પળ બે પળ.
થોડી ઉઘડે મારી ઇચ્છા. થોડી ઉઘડે તારી પણ.

હું અહીંથી આકાશ મોકલું. તું પીંછાથી લખ સગપણ.

આજ અચાનક દૂર દૂરથી, આવીને ટહૂકે અંજળ.

ચાલને રમીએ પળ બે પળ.
રમતાં પહેલાં ચાલ તને હું, આપી દઉં થોડી સમજણ.

રમતાં રમતાં ભુલી જવાનું, દેશ વેશ સરનામું પણ.

બુંદબુંદમાં ભળી જવાનું. વહી જવાનું ખળ ખળ ખળ.

ચાલને રમીએ પળ બે પળ.
– #કૃષ્ણદવે

મારા પપ્પા 

કોઇયે પૂછ્યુ કે ઍવી કઈ જગ્યા છે જ્યાં દરેક ભૂલ, દરેક ગુનાઓ માફ થઈ જાય છે?                       ઍક બાળકે હસતા જવાબ આપ્યો કે મારા પપ્પાનું દિલ.!!!!!!                                              *                                           ???? *Happy father’s day * ??

પિતા