પ્રારબ્ધને અહીંયાં ગાંઠે કોણ ?

*નરેન્દ્ર મોદી દ્વારા લિખિત એક રચના*
પ્રારબ્ધને અહીંયાં ગાંઠે કોણ ?

હું પડકાર ઝીલનારો માણસ છું.
હું તેજ ઉછીનું લઉં નહીં

હું જાતે બળતું ફાનસ છું.

ઝળાંહળાંનો મોહતાજ નથી

મને મારું અજવાળું પૂરતું છે;
અંધારાના વમળને કાપે

કમળ તેજ તો સ્ફુરતું છે

ધુમ્મસમાં મને રસ નથી

હું ખુલ્લો અને નિખાલસ છું;
પ્રારબ્ધને અહીંયાં ગાઠે કોણ ?

હું પડકાર ઝીલનારો માણસ છું.
કુંડળીને વળગવું ગમે નહીં 

ને ગ્રહો કને શિર નમે નહીં

કાયરોની શતરંજ પર જીવ

સોગઠાંબાજી રમે નહીં.
હું પોતે જ મારો વંશજ છું 

હું પોતે મારો વારસ છું.

પ્રારબ્ધને અહીંયાં ગાંઠે કોણ ?

હું પડકાર ઝીલનારો માણસ છું.
*– નરેન્દ્ર મોદી*

ફકત અમે બે હોઇએ છે

અમે બે
દીકરી અમારી યુરોપમાં અને દીકરો યુએસમાં, 
અહીં તો બસ અમે બે જ.
જમાઇ ઑફિસમાં રાજ કરે ને વહુરાણી પણ ડૉલર કમાઇ લાવે,
અમારી મદદે આવો એવો એમનો સતત આગ્રહ હોય, પણ 
અમે ચતુરાઇથી એ આમંત્રણ ટાળીએ, કારણ કે અહીં અમે લાઇફ એન્જોય કરીએ છીએ.
મારી પત્ની ખૂબ શોખીન છે, બપોરે એ બિઝી રહે છે,
મને કોઇ શોખ નથી એટલે બાકી રહેલી નીંદર પૂરી કરું છું,
કારણ કે અહીં અમે બે જ હોઇએ છીએ.
સાંજે અમે સિનેમા જોવા ઉપડી જઇએ, પાછા ફરતા બહાર જમીને જ આવીએ,
ઘરની પાછળ સૂર્યાસ્ત થાય અને અમારી મસ્તી મજાકનો સૂર્યોદય થાય,
કારણ કે અમે બે જ હોઇએ છીએ.
એક દિવસ દીકરાનો તો બીજે દિવસે દીકરીનો ફોન આવે,
સમય જ નથી મળતો એવી ફરિયાદ કરે, અમારું મન ભરાઇ આવે,
પછી તમે પણ એન્જોય કરશો એની તેમને હૈયાધારણ આપીએ,
કારણ કે અહીં અમે બે જ હોઇએ છીએ.
એક વાર નવી નવાઇનું અમેરિકા ફરી પણ આવ્યા, 
સ્વચ્છ ને સુંદર જગ્યાઓ જોઇને માણી સુધ્ધાં આવ્યા
અમે બેઉ દુનિયા માણીએ, કારણ કે અમે બે જ હોઇએ છીએ.
નથી કોઇ જવાબદારી કે નથી કોઇ ફરિયાદ,
નથી કોઇ અડચણ ને અમે સેક્ધડ હનીમૂન એન્જોય કરીએ છીએ,
કારણ કે અહીં અમે બે જ હોઇએ છીએ.
મરણની વાતો અમે કરતા જ નથી, પાર્ટીમાં જઇએ અને પિકનિકમાં ફરીએ,
પૈસાની છે છૂટ અને સમય તેમ જ મિત્રો પણ છે ભરપૂર
સંતાનોને કારણે બંધાઇ રહેવાના દિવસો ગયા એ વિચારમાત્રથી ખુશ થવાય છે
કારણ કે અહીં અમે બે જ હોઇએ છીએ.
બાળકોને અમારી ઇર્ષ્યા ન થાય એ માટે અમારી મોજમજા એમનાથી છાની રાખીએ, 
મારી આ ટ્રીકથી પત્ની હસી પડે અને એને સાથ આપીને હું પણ હસી લઉં,
કારણ કે અહીં અમે બે જ હોઇએ છીએ.

​ભેદ આવો તો ના રખાય પ્રભુ,

ભેદ આવો તો ના રખાય પ્રભુ,

આ તરફ પણ નજર નખાય પ્રભુ.
સાંભળ્યું છે કે તેં બોર ચાખ્યા’તા,

એવડા આંસુ પણ ચખાય પ્રભુ.
ચીર પૂર્યા’તા કદી તેં મારા,

પીડ મારી નહીં પૂરાય પ્રભુ?
રાત, રસ્તો, ઋતુ ને રાંધણિયું,

હર જગા મારાથી દઝાય પ્રભુ !
મારી દીકરી જુવારા વાવે છે,

ક્યાંક મારા સમી ન થાય પ્રભુ !
તો થયું શું કે હું નથી પથ્થર?

માણસાઈને ના અડાય પ્રભુ?
વેણ કર્કશ જણાશે મારા પણ,

વાંસળીથી ચૂલો ફૂંકાય પ્રભુ?
– પ્રણવ પંડ્યા