ઘર ઘર ની કહાણી

*‘બે જણને જોઈએ કેટલું?’*

દિકરી ને જમાઇ લઈ ગયા
અને
દિકરાને વહુ લઈ ગઈ.
અંતે તો
આપણે બે જ રહ્યા.

એક છાપું,એક દૂધની થેલી ને
રોજ એક માટલું પાણી,
બઉ થ્યું.
ચા-ખાંડના ડબ્બા,
કોફીની ડબ્બી પણ
માંડ ખાલી થાય.

‘કોલગેટ’ દોઢ મહિનો ચાલે ને
મહિનો ચાલે એંશી ગ્રામ
લક્સની એક ગોટી.

સો ગ્રામ શેમ્પુ તો કાઢ્યું ન ખૂટે.
જમવામાં શાક હોય તો
દાળ વિના ચાલે
ને ફક્ત દાળ હોય
તોય ભયોભયો!

ખીચડી એટલે
બત્રીસ પકવાન ને
છાશ હોય પછી જોઈએ શું!
‘સો ફ્લાવર, ત્રણસો દૂધી,
અઢીસો બટાકા,
ચાર પણી ભાજી,
આદુ-લીંબુ-ધાણા’
થ્યું અઠવાડિયાનું શાક.
ત્રણ મણ ઘઉં વરસ દિ’ ચાલે ને
પાચ કિલો ચોખા
નાખ-નાખ થાય!
ન કોઈ ખાસ મળવા આવે
પછી મુખવાસનું શું કામ!

નાની તપેલી, નાની વાડકી,
નાની બે થાળી, આમ
આઠ-દસ વાસણો માંડ વપરાય
તે એક ‘વિમ’ બે દોઢ મહિને
માંડ ઘસાય.

વળી રોજ ધોવામાં હોય
ચાર કપડાં
તે કિલો ‘નિરમા’
મહિને કાઢ્યો ન ખૂટે!

કોપરેલની એક શીશી
એક મહિનો ચાલે ને
પફ-પાવડર તો
ગ્યાં ક્યારના ભૂલાઈ…?

પણ પ્રેમ, સ્નેહ, વાત્સલ્ય,
આપો એટલાં ઓછા.
ઠસોઠસ હસાહસી ને ‘હોહા’ તો
લાવ લાવ થાય.

એટલે જ પ્રેમ અને સ્નેહ લઈને
બધાં
બે-ત્રણ વરસે ઊડીને આવે.
‘ઝટ્ટ આવશું, જરૂર આવશું’
કહી જાય.
તે પલકારામાં બે જણ
પાછાં હતાં એવાં થઇ જાય.

પછી પાછી
ઈ જ રટણ પડઘાય,
‘બે જણને જોઈએ કેટલું?’

દિકરીને જમાઇ લઈ ગયા
અને દિકરાને વહુ લઈ ગઈ.
અંતે તો આપણે બે જ રહ્યા.

💕💘💕

આજનુ સનાતન સત્ય. …
ઘર ઘરની કહાણી. ..

સહારો

*એટલે પિયર પારકું લાગે છે*

*એટલે પિયર પારકું લાગે છે*

હવે એ મોડા ઉઠવા માટે
ઠપકો આપતી નથી.

ડાઇનિંગ ટૅબલ પર મને
બોલાવવાના બદલે
હું જ્યાં બેઠી હોઉં ત્યાં
નાસ્તો આવી જાય છે.

નાની હતી ત્યારે જબરદસ્તી
કરીને રીંગણાં-કારેલાં
ખવડાવતી મારી મા
હવે મને ભાવતું શાક
જ બને એવી કાળજી
લેતી થઈ ગઈ છે.

મારા અસ્તવ્યસ્ત ચોપડા
માટે કાયમનો કકળાટ કરતી
એ હવે આખા રૂમમાં
વેરવિખેર સામાન જોઇને
અંદર ને અંદર જાણે
પોરસાતી રહે છે…

નાનીનાની વસ્તુ માટે
ભાવતાલ કરનારી
ને વ્યાજબી ભાવે ન મળે
તો એ વસ્તુ જતી કરનારી
મમ્મી હવે કોઇપણ રકઝક
કર્યા વગર મારા માટે જાણે
કે આખી બજાર ઉપાડી
લાવે છે..

હું જાગું એ પહેલા દુઃખતા
ગોઠણ પર શેક કરી લે છે,
ને પછી આખો દિવસ પગ
વાળીને બેસતી નથી..

મારા નીકળવાના દિવસે
આખા ઘરમાં ફરી વળે છે,
ને કેટલુંય મારા થેલામાં
ઠલવાતું જાય છે..

નવો કાંસકો,
મુખવાસની ડબ્બી,
પાપાને ગિફ્ટમાં મળેલ
બોલપેન…
સોમનાથનું નમન,
મહાલક્ષ્મી નું કંકુ
અને
રાંદલમાની રક્ષાપોટલી
પણ…,

છેલ્લે…

હું વામકુક્ષી કરવા
આડી પડું ત્યારે
૭૦ની ઉમ્મરેય એ
રસોડામાં જાય છે,
ને ખુદના હાથે બનાવેલા
થેપલાં ને સુખડી
મારા થેલામાં સહુથી ઉપર
મુકાય છે…

નથી આપતી તો બસ…,

*એની સેવા કરવાનો*
*મોકો*,

*આ ઉંમરે એને પડતી*
*તકલીફોની યાદી*,

અને

*સહન કરવી પડતી*
*એકલતા…!*

*Love you mummy*

*એટલે પિયર પારકું લાગે છે*

*એટલે પિયર પારકું લાગે છે*

હવે એ મોડા ઉઠવા માટે
ઠપકો આપતી નથી.

ડાઇનિંગ ટૅબલ પર મને
બોલાવવાના બદલે
હું જ્યાં બેઠી હોઉં ત્યાં
નાસ્તો આવી જાય છે.

નાની હતી ત્યારે જબરદસ્તી
કરીને રીંગણાં-કારેલાં
ખવડાવતી મારી મા
હવે મને ભાવતું શાક
જ બને એવી કાળજી
લેતી થઈ ગઈ છે.

મારા અસ્તવ્યસ્ત ચોપડા
માટે કાયમનો કકળાટ કરતી
એ હવે આખા રૂમમાં
વેરવિખેર સામાન જોઇને
અંદર ને અંદર જાણે
પોરસાતી રહે છે…

નાનીનાની વસ્તુ માટે
ભાવતાલ કરનારી
ને વ્યાજબી ભાવે ન મળે
તો એ વસ્તુ જતી કરનારી
મમ્મી હવે કોઇપણ રકઝક
કર્યા વગર મારા માટે જાણે
કે આખી બજાર ઉપાડી
લાવે છે..

હું જાગું એ પહેલા દુઃખતા
ગોઠણ પર શેક કરી લે છે,
ને પછી આખો દિવસ પગ
વાળીને બેસતી નથી..

મારા નીકળવાના દિવસે
આખા ઘરમાં ફરી વળે છે,
ને કેટલુંય મારા થેલામાં
ઠલવાતું જાય છે..

નવો કાંસકો,
મુખવાસની ડબ્બી,
પાપાને ગિફ્ટમાં મળેલ
બોલપેન…
સોમનાથનું નમન,
મહાલક્ષ્મી નું કંકુ
અને
રાંદલમાની રક્ષાપોટલી
પણ…,

છેલ્લે…

હું વામકુક્ષી કરવા
આડી પડું ત્યારે
૭૦ની ઉમ્મરેય એ
રસોડામાં જાય છે,
ને ખુદના હાથે બનાવેલા
થેપલાં ને સુખડી
મારા થેલામાં સહુથી ઉપર
મુકાય છે…

નથી આપતી તો બસ…,

*એની સેવા કરવાનો*
*મોકો*,

*આ ઉંમરે એને પડતી*
*તકલીફોની યાદી*,

અને

*સહન કરવી પડતી*
*એકલતા…!*

*Love you mummy*

માણસ મોબાઇલ થઈ ગયો

જરુર જેટલી જ લાગણી ઓ
રિચાર્જ કરતો થઇ ગયો,
ખરે ટાણે જ ઝીરો બેલેન્સ
દેખાડતો થઇ ગયો .
આ માણસ જાણે મોબાઇલ થઇ ગયો .

સામે કોણ છે એ જોઈ ને
સંબંધ રીસીવ કરતો થઇ ગયો
સ્વાર્થ ના ચશ્માં પહેરી મિત્રતાને પણ સ્વિચ ઓફ કરતો થઇ ગયો
આ માણસ જાણે મોબાઇલ થઇ ગયો .

આજે આઇડિયા તો કાલે એરટેલ
એમ ફાયદો જોઇ મિત્રો પણ બદલતો થઇ ગયો
હોય બરોડા માં અને છુ સુરત મા
એમ કહેતો થઇ ગયો
આ માણસ જાણે મોબાઇલ થઇ ગયો .

ઇનકમિંગ આઉટગોઇંગ ના ચક્કર મા
કુટુંબ ના કવરેજ ની બહાર થઇ ગયો
આ માણસ જાણે મોબાઇલ થઇ ગયો .

🌹☺🌹

માં

માઁ મારી ડૉક્ટર હતી..

પડી જતી હું જ્યારે
એ ભોંયે આટતી કરી,
મને જટ મટાડી દેતી
માઁ મારી ડૉક્ટર હતી

વાગ્યા પર હમેશા એ
જાદુઈ ફૂંક મારી દેતી
પળભરમાં મટાડી દેતી
માઁ મારી ડૉક્ટર હતી

ઊંઘ જ્યારે ના આવે
માથે હાથ ફેરવી દેતી
સહેજમાં સુવાડી દેતી
માઁ મારી ડૉક્ટર હતી

ખાવામાં જો નખરાં કરતી
બાવો લઇ જશે કહી
પટ કરી ખવડાવી દેતી
માઁ મારી ડૉક્ટર હતી

લાખ દુઃખ વેદના છુપાવુ
મોઢું મારુ વાંચી લેતી
વગર કહ્યે સમજી જતી
માઁ મારી ડૉક્ટર હતી

મિત્રો સાથે ઝઘડી આવતી
ખાસ દોસ્તી તોડી આવતી
ચૂપચાપ બાથમાં ભરી લેતી
માઁ મારી ડૉક્ટર હતી

ખોટા રસ્તે કદીક ચડી જાતી
ખૂબ લડતી, ખૂબ મારતી,
છેક છેલ્લે એ રડી પડતી
આંસુથી મને સુધારી દેતી
માઁ મારી ડૉક્ટર હતી

પ્રેમમાં હૃદય તોડી બેસતી
બસ હું ગુપચુપ રહેતી
એ આવી પાસે ચૂમી લેતી
વગર ઓપરેશને દિલ સાંધી દેતી
માઁ મારી ડૉક્ટર હતી..

મૃત્યુ – એક હકીકત

સપનામાં આવી મને કોઈક મળી ગયું
મને મળવાનો સમય માંગી ગયું

ફુરસદ હતી નહીં તેને મળવાની
મુદત મને આપી ગયું

જન્મ્યો ત્યારથી પીછો કરું છું
એવું મને કાનમાં કહી ગયું

જીવી લે મળી છે જેટલી જિંદગી
એમ મને ચેતવી ગયું

હું તો તને આગોશમાં લઈ લઈશ
એવું મને વહાલ થી કહી ગયું

સમય ની સાથે હું પણ ચાલુ છું
એવી બડાઈ હાંકી ગયું

ક્યારે આવશે એ ના મને કહેતું ગયું
પણ મને ગુંચવાડામાં મૂકી ગયું

પડતા મુકવા પડશે કામ તમામ
એવી ધમકી મને આપતું ગયું

ભલે હોય તું ખેરખાં કે બાદશાહ
મળી જ લઉં છું મારા સમયે,
એમ મને કહેતું ગયું….

ઉંમર વધે છે તેમ પ્રેમ એનો વધે છે
એમ મીઠી વાત કરતું ગયું

આ જગત એક સપનું છે
અને સપનું મારુ તોડતું ગયું

નામ પૂછ્યું એનું તો
” મૃત્યુ ” એમ મને કાન માં કહેતુ ગયું…….

મૃત્યુ- એક હકીકત

સપનામાં આવી મને કોઈક મળી ગયું
મને મળવાનો સમય માંગી ગયું

ફુરસદ હતી નહીં તેને મળવાની
મુદત મને આપી ગયું

જન્મ્યો ત્યારથી પીછો કરું છું
એવું મને કાનમાં કહી ગયું

જીવી લે મળી છે જેટલી જિંદગી
એમ મને ચેતવી ગયું

હું તો તને આગોશમાં લઈ લઈશ
એવું મને વહાલ થી કહી ગયું

સમય ની સાથે હું પણ ચાલુ છું
એવી બડાઈ હાંકી ગયું

ક્યારે આવશે એ ના મને કહેતું ગયું
પણ મને ગુંચવાડામાં મૂકી ગયું

પડતા મુકવા પડશે કામ તમામ
એવી ધમકી મને આપતું ગયું

ભલે હોય તું ખેરખાં કે બાદશાહ
મળી જ લઉં છું મારા સમયે,
એમ મને કહેતું ગયું….

ઉંમર વધે છે તેમ પ્રેમ એનો વધે છે
એમ મીઠી વાત કરતું ગયું

આ જગત એક સપનું છે
અને સપનું મારુ તોડતું ગયું

નામ પૂછ્યું એનું તો
” મૃત્યુ ” એમ મને કાન માં કહેતુ ગયું…….

“કેમ શાકમાં મીઠું વધારે પડ્યું ?”

આજ ઘર બધાનાં માથે ચઢ્યું,
કેમ કે શાકમાં મીઠું વધારે પડ્યું..

કો’કનું કંઈક મોં બગડ્યું,
તો કો’કે વળી અન્ન છાંડ્યું..

ને કો’ક તો રીતસરનું લડી જ પડ્યું,
કેમ કે શાકમાં મીઠું વધારે પડ્યું..

સ્હેજે ખારાશ વધી,
એમાં તો મનેય જાણે ખટાયું..
પણ ના જાણ્યું કોઈએ,
કે કેમ કરીને આવું બન્યું..

બહુ સાચવ્યું, તોયે એ સાચવી ના શકી,
ને એક આંસું, સીધું શાકમાં પડ્યું..

લાગણીની વાત ના કરશો,
સાહેબ !
અહીં તો બસ,
શાકમાં મીઠું વધારે પડ્યું..

લાગણી જો સમજાય
તો મનને પૂછજો કે
“ક્યાંક અન્નપૂર્ણાનું મન દુભાયું ?”

..ને જો કયારેક એમ બને
તોયે પ્રેમથી જમીને
અંતરમાં ખંખોળજો કે..

કેમ શાકમાં મીઠું વધારે પડ્યું ?”

— જિજ્ઞાસા ના આભાર સહ

બધી ફીકર છોડ

છોડ બધી ફિકર છોડ
ઓછી કર તારી દોડા દોડ
ઝુલ નિરાંતે વરંડા માં
આંગણે હોય તુલસી છોડ

મિત્રો બેઠા હોય ચારે કોર
બાળકો કરતા હોય શોરબકોર
ચાહ પીતા લગાઓ ગપ્પા
સમય પણ કહે Once More

ગાઈ નાખો ગીત બે ચાર
સુરીલો લાગશે આ સંસાર
મિત્રો ભળે જિંદગી માં
જીવન લાગશે મીઠો કંસાર

ઉજવો એક અનોખો તહેવાર
કારણ વગર બોલાવો યાર
નીકળી જાઓ સાથે ફરવા
એજ તમારો વાર તહેવાર !!