આ તો નવુ વરસ છે!

જો ને કેવું સરસ છે!

આ તો નવું વરસ છે.

સંબંધો નો સથવારો ને લાગણી અરસ પરસ છે!

આ તો નવું વરસ છે.

જુઠું નકારી સાચું સ્વીકારીએ,

જોખમ થયા જુનાં, આ જ તો નવું સાહસ છે!

આ તો નવું વરસ છે.

ભૂલી જઈને  ‘અંતર’ , રહીએ ‘અંતર’ માં 

ચાલને ‘પ્રયાસ’, આવો એક નિખાલસ પ્રવાસ કરીએ 

ફરી ફરી ને ત્યાં જ મળીશું, ખુદથી ભાગીને કયાં જઈશું ?

આ દુનિયા કયાં ચોરસ છે !!

આ તો નવું વરસ છે!

ધીમે ચાલ જિંદગી મારાથી હંફાઈ જવાય છે

(ધીમે ચાલ જિંદગી મારાથી હંફાઈ જવાય  છે)
 ધીમે ચાલ જિંદગી મારાથી હંફાઈ 

જવાય છે.

 તુ દોડતી જાય છે ને મારા થી ચલાતું પણ નથી ,

 માટે 

ધીમે ચાલ જિંદગી મારાથી હંફાઈ જવાય છે 
ઘણા બધા સપના ઓ છે મારી આંખો માં 

થોડાક તે બતાવેલા , થોડાક મેં સંગરેલાં , 

કેટલાક સબંધો છે

 મારી સાથે જોડાયેલા ,

ઘણા બધા ઈશ્વરે આપેલા ,

 ને થોડા મેં 

બનાવેલા , 

એ બધા મારા થી 

છૂટી ન જાય એ 

માટે 

ધીમે ચાલ જિંદગી 

મારા થી હંફાઈ જવાય છે . 
કેટલીક લાગણીયો છે હૃદય માં ,

ગણી બધી ગમતી થોડી અણગમતી 

કેટલીક જિમ્મેદારી ઓ છે , 

થોડીક જબરદસ્તી થોપેલી , 

થોડીક મેં સ્વીકારેલી 

એ બધાનું

ભાર ઉંચકી ને 

ચાલી શકુ એ માટે 

ધીમે ચાલ જિંદગી મારાથી હંફાઈ જવાય છે . 
કેટલાક ના હૃદય માં સ્થાન બનાવવુ છે ,

ને ઘણાય નુ હૃદય માં સ્થાન ટકાવવુ છે , 

કુદરત ની સુંદરતા ને માણવી છે , 

ને કંઈક કરી 

બતાવવુ છે , 

જિમ્મેદારી ઓ સાથે પોતાના સપના 

પણ પુરા કરી શકુ 

એ માટે ધીમે ચાલ જિંદગી 

મારાથી હંફાઈ જવાય છે . 
કોઈને કડવાસ થી યાદ કરું 

એવા વ્યવહાર ટાળ્યા છે , લોકો ના હૃદય માં હંમેશા મુસ્કુરાતી યાદ બની ને રહું 

એવા પ્રયત્ન કર્યા છે , 

ભૂલ થી પણ 

કોઈના હૃદય ને ઠેસ ન પહોચે 

એવી પ્રભુ પાસે પ્રાર્થના કરી છે , 

એ પ્રાર્થના ને 

વાસ્તવિકતા માં 

જોઈ શકુ 

એ માટે ધીમે ચાલ જિંદગી 

મારાથી હંફાઈ જવાય છે . 
રેત ની જેમ સમય 

મુઠ્ઠી માંથી સરકે છે , 

આજે સાથે ચાલીયે છીએ 

કાલે સાથ છૂટી જાય , ખુબ પ્રેમ કરુ છું તને , આપણા બંન્ને નું સાથ યાદગાર બને 

એ માટે ધીમે ચાલ જિંદગી 

મારાથી હંફાઈ જવાય છે , 

.

​ભેદ આવો તો ના રખાય પ્રભુ,

ભેદ આવો તો ના રખાય પ્રભુ,

આ તરફ પણ નજર નખાય પ્રભુ.
સાંભળ્યું છે કે તેં બોર ચાખ્યા’તા,

એવડા આંસુ પણ ચખાય પ્રભુ.
ચીર પૂર્યા’તા કદી તેં મારા,

પીડ મારી નહીં પૂરાય પ્રભુ?
રાત, રસ્તો, ઋતુ ને રાંધણિયું,

હર જગા મારાથી દઝાય પ્રભુ !
મારી દીકરી જુવારા વાવે છે,

ક્યાંક મારા સમી ન થાય પ્રભુ !
તો થયું શું કે હું નથી પથ્થર?

માણસાઈને ના અડાય પ્રભુ?
વેણ કર્કશ જણાશે મારા પણ,

વાંસળીથી ચૂલો ફૂંકાય પ્રભુ?
– પ્રણવ પંડ્યા

દિવાળી 

લાગણીથી ખળખળો તો

છે દિવાળી,

પ્રેમના રસ્તે વળો તો

છે દિવાળી.

એકલા છે જે સફરમાં

જિંદગીની,

એમને જઈને મળો તો

છે દિવાળી.

છે ઉદાસી કોઈ આંખોમાં

જરા પણ,

લઇ ખુશી એમાં ભળો તો

છે દિવાળી.

જાતથી યે જેમણે ચાહયા

વધારે,

એમના ચરણે ઢળો તો

છે દિવાળી.

દીવડાઓ બહાર

પ્રગટાવ્યે થશે શું ?

ભીતરેથી ઝળહળો તો

છે દિવાળી.

મજા છે !

કોઈના આંસુ લૂછવાની મજા છે,
બા ને ઓછું સંભળાય છે, પણ કેમછો પૂછવાની મજા છે.
ભલે પડખા ફેરવી ને સુતા હૌઇએ વ્યવસ્થિત ઝગડા પછી,

અડધી રાતે ઉઠીને ચાદર ઓઢાડવાની મજા છે.
હા ,વઢસે હજી ને ગુસ્સો પણ કરશે અને કંઈ બોલી પણ નહીં શકો,

પરંતુ કોઈને મનાવાની ઉંમરે પિતાથી રીસાવાની મજા છે.
બાકી ભલે ભડભાદર થઇ ફરતા હો અખા ગામમાં,

ક્યારેક ભાંગી પડો તો માંના ખોળામાં ડુસકા સાથે રડવાની મજા છે.
નહીં ગળે મળી શકો હવે કે નહીં એને વઢેલા શબ્દો પાછા લઇ શકો,

બસ ભીની આંખે બેનની રાખડીને ચૂમવાની મજા છે.
કાયમ કઈ ભેગો નથી રહેવાનો, એને પણ એની જવાબદારીઓ છે,

દોસ્ત જયારે પણ મળે, બે ગાળ દઈ દેવાની મજા છે.
હા દોસ્તોએ કાયમ મારા આંસુઓને ખભો ધર્યો છે,

આમ તો બધી અંગત વાતો છે પણ કહી દેવાની મજા છે.

ભટકવુ નથી

લઇ કદી સરનામું મંદિરનું 

હવે મારે ભટકવું નથી,

જાણીલો, પ્રસાદ સિવાય 

ત્યાં કઈ જ મળતું નથી.
અમસ્તી થાય છે ભીડ પ્રભુ,

તારા નામથી આ કતારમાં,

થાય કસોટી તારી,

એ પગથીયું કદી ચઢવું નથી.
હશે મન સાફ, તો 

અંતરમાં બિરાજે છે તું આપોઆપ,

દીધું છે…ને દેશે જ,

ભલામણ જેવું કંઈજ કરવું નથી.
હજી માણસ જ સમજ્યો છે ક્યાં ,

માણસની ભાષા?

તારામાં લીન થાઉં,

એથી વિશેષ માણસ બનવું નથી                     
_

ચાલને રમીએ પળ બે પળ.

મારી પાસે ઢગલો રેતી, તારી પાસે ખોબો જળ,

ચાલને રમીએ પળ બે પળ.
હું રહેવાસી પત્થરનો, ને તારું સરનામું ઝાકળ,

ચાલને રમીએ પળ બે પળ.
થોડી ઉઘડે મારી ઇચ્છા. થોડી ઉઘડે તારી પણ.

હું અહીંથી આકાશ મોકલું. તું પીંછાથી લખ સગપણ.

આજ અચાનક દૂર દૂરથી, આવીને ટહૂકે અંજળ.

ચાલને રમીએ પળ બે પળ.
રમતાં પહેલાં ચાલ તને હું, આપી દઉં થોડી સમજણ.

રમતાં રમતાં ભુલી જવાનું, દેશ વેશ સરનામું પણ.

બુંદબુંદમાં ભળી જવાનું. વહી જવાનું ખળ ખળ ખળ.

ચાલને રમીએ પળ બે પળ.
– #કૃષ્ણદવે

સુઘરી નો માળો

થોડો બાવળને આવ્યો કંટાળો 

ઑફિસમાં બોલાવી સુઘરીને પૂછ્યું કે કેટલોક બાકી છે માળો ?

થોડો બાવળને આવ્યો કંટાળો
‘સુઘરી’ કહે કે સાહેબ પોતાનું ઘર છે કાંઈ બિલ્ડરની જેમ થોડું બાંધીએ ?

એક એક તરણાની રાખીએ ડિટેલ, એને જાતમાં પરોવીએ ને સાંધીએ,

વ્હાલસોયાં બચ્ચાંનો હોય છે સવાલ એમાં સ્હેજે ના ચાલે ગોટાળો !

થોડો બાવળને આવ્યો કંટાળો
ધોધમાર ધોધમાર વરસે વરસાદ તોય છાંટાની લાગે ના બીક,

ફલૅટની દીવાલ અને ધાબાં જોયાં છે એક ઝાપટામાં થઈ જતાં લીક,

રેતી સિમેન્ટમાં હેત જો ભળે ને તો જ બનતો આ માળો હૂંફાળો !

થોડો બાવળને આવ્યો કંટાળો
ક્વૉલિટી માટે તો ધીરજ પણ જોઈએ ને ? બાવળ કહે કે ભાઈ ‘ઓકે’,

ચોમાસું માથે છે એટલે કહ્યું જરાક જાવ હવે કોઈ નહીં ટોકે,

ખોટું ના લાગે તો એક વાત કહી દઉં કે –

આ ઊંધા લટકીને જે પ્લાસ્ટર કરો છો, એમાં થોડીક શરમાય છે આ ડાળો !

થોડો બાવળને આવ્યો કંટાળો
— કૃષ્ણ દવે

રહી ગયું

ખુદની સાથે  મળવાનું રહી ગયું,

ભીતર તરફ વળવાનું રહી ગયું !
ટીકા કરતો રહ્યો હું હંમેશા અન્યની,

અને ખુદને પરખવાનું રહી ગયું !
દૂરના સંબંધોમાં વ્યસ્ત રહ્યો સદા,

નિકટના સાથે ભળવાનું રહી ગયું!
કાબાથી કાશી સુધી પથ્થર પૂજ્યા કર્યા,

અને , ઈશ્વરને ઓળખવાનું રહી ગયું!
ગણ્યા કર્યા પેલા  મુઠ્ઠીભર સિક્કા વ્યર્થ,

અને પેલું સુખ ગણવાનું રહી ગયું !  
બે થોથા ભણી લીધા ને હોંશિયાર થઇ ગયો,

પણ,  જ્ઞાન સમજવાનું રહી ગયું  !
ઝપાટાભેર વહી રહી આ જિંદગી 

અને સાલું, આ જીવવાનું તો રહી ગયું !

સ્ત્રી 

જે પાત્રમાં ઢાળો, ઢળી જશે – જળ છે સ્ત્રી,

દરેકના જીવનમાં ભળી જશે – પળ છે સ્ત્રી.
જોઈએ છે તેને સ્નેહ અને સન્માન, ફક્ત,

તે માટે બધાથી લડી જશે – પ્રબળ છે સ્ત્રી.
છેતરાઈ ભલે જાય, જાણવા છતાં ભરોસામાં,

મનને એ તરત કળી જશે – અકળ છે સ્ત્રી.
મંજિલ તેની ફક્ત હૃદયના સ્તર પર સંતોષ.

પ્રેમ આપશો તો મળી જશે – સ્થળ છે સ્ત્રી.
કોશિશ સતત, બધાને ખુશ રાખવાની ‘અખ્તર’,

બધાયને જીવન ફળી જશે – સફળ છે સ્ત્રી.