ચાલને રમીએ પળ બે પળ.

મારી પાસે ઢગલો રેતી, તારી પાસે ખોબો જળ,

ચાલને રમીએ પળ બે પળ.
હું રહેવાસી પત્થરનો, ને તારું સરનામું ઝાકળ,

ચાલને રમીએ પળ બે પળ.
થોડી ઉઘડે મારી ઇચ્છા. થોડી ઉઘડે તારી પણ.

હું અહીંથી આકાશ મોકલું. તું પીંછાથી લખ સગપણ.

આજ અચાનક દૂર દૂરથી, આવીને ટહૂકે અંજળ.

ચાલને રમીએ પળ બે પળ.
રમતાં પહેલાં ચાલ તને હું, આપી દઉં થોડી સમજણ.

રમતાં રમતાં ભુલી જવાનું, દેશ વેશ સરનામું પણ.

બુંદબુંદમાં ભળી જવાનું. વહી જવાનું ખળ ખળ ખળ.

ચાલને રમીએ પળ બે પળ.
– #કૃષ્ણદવે

સુઘરી નો માળો

થોડો બાવળને આવ્યો કંટાળો 

ઑફિસમાં બોલાવી સુઘરીને પૂછ્યું કે કેટલોક બાકી છે માળો ?

થોડો બાવળને આવ્યો કંટાળો
‘સુઘરી’ કહે કે સાહેબ પોતાનું ઘર છે કાંઈ બિલ્ડરની જેમ થોડું બાંધીએ ?

એક એક તરણાની રાખીએ ડિટેલ, એને જાતમાં પરોવીએ ને સાંધીએ,

વ્હાલસોયાં બચ્ચાંનો હોય છે સવાલ એમાં સ્હેજે ના ચાલે ગોટાળો !

થોડો બાવળને આવ્યો કંટાળો
ધોધમાર ધોધમાર વરસે વરસાદ તોય છાંટાની લાગે ના બીક,

ફલૅટની દીવાલ અને ધાબાં જોયાં છે એક ઝાપટામાં થઈ જતાં લીક,

રેતી સિમેન્ટમાં હેત જો ભળે ને તો જ બનતો આ માળો હૂંફાળો !

થોડો બાવળને આવ્યો કંટાળો
ક્વૉલિટી માટે તો ધીરજ પણ જોઈએ ને ? બાવળ કહે કે ભાઈ ‘ઓકે’,

ચોમાસું માથે છે એટલે કહ્યું જરાક જાવ હવે કોઈ નહીં ટોકે,

ખોટું ના લાગે તો એક વાત કહી દઉં કે –

આ ઊંધા લટકીને જે પ્લાસ્ટર કરો છો, એમાં થોડીક શરમાય છે આ ડાળો !

થોડો બાવળને આવ્યો કંટાળો
— કૃષ્ણ દવે

રહી ગયું

ખુદની સાથે  મળવાનું રહી ગયું,

ભીતર તરફ વળવાનું રહી ગયું !
ટીકા કરતો રહ્યો હું હંમેશા અન્યની,

અને ખુદને પરખવાનું રહી ગયું !
દૂરના સંબંધોમાં વ્યસ્ત રહ્યો સદા,

નિકટના સાથે ભળવાનું રહી ગયું!
કાબાથી કાશી સુધી પથ્થર પૂજ્યા કર્યા,

અને , ઈશ્વરને ઓળખવાનું રહી ગયું!
ગણ્યા કર્યા પેલા  મુઠ્ઠીભર સિક્કા વ્યર્થ,

અને પેલું સુખ ગણવાનું રહી ગયું !  
બે થોથા ભણી લીધા ને હોંશિયાર થઇ ગયો,

પણ,  જ્ઞાન સમજવાનું રહી ગયું  !
ઝપાટાભેર વહી રહી આ જિંદગી 

અને સાલું, આ જીવવાનું તો રહી ગયું !

સ્ત્રી 

જે પાત્રમાં ઢાળો, ઢળી જશે – જળ છે સ્ત્રી,

દરેકના જીવનમાં ભળી જશે – પળ છે સ્ત્રી.
જોઈએ છે તેને સ્નેહ અને સન્માન, ફક્ત,

તે માટે બધાથી લડી જશે – પ્રબળ છે સ્ત્રી.
છેતરાઈ ભલે જાય, જાણવા છતાં ભરોસામાં,

મનને એ તરત કળી જશે – અકળ છે સ્ત્રી.
મંજિલ તેની ફક્ત હૃદયના સ્તર પર સંતોષ.

પ્રેમ આપશો તો મળી જશે – સ્થળ છે સ્ત્રી.
કોશિશ સતત, બધાને ખુશ રાખવાની ‘અખ્તર’,

બધાયને જીવન ફળી જશે – સફળ છે સ્ત્રી.

​ચાલને ફરી પાછા મળીએ,

ચાલને ફરી પાછા મળીએ,
થાક ઉતરી ગયો હોય તો

આ અલ્પિવરામ ને ખસેડીયે,
સફર હજુ લાંબી છે

પછી નહી પહોંચીએ,
લાગણી પર ચડેલી ધૂળને

આંસુઓ થી લૂછીએ,
ફરી એજ મસ્તી તોફાનના

હિંચકા પર ઝૂલીએ,
મનભેદને નેવૈ મૂકી

મનમેળને સ્વીકારીએ,
એકબીજાની ભૂલને

સ્નેહની હૂંફથી સૂધારીઐ,
વટે ચડેલી વાતને

વ્હાલથી વધાવીએ,
ચાલને ફરી પાછા મળીએ.

એક મા ના અંતર ના ઉદગાર

पिघलती रही में हर पल

    ——————-

हर पल में पिघलती रही,

खुद जल जल सबको उजाला देती रही,

           में पिघलती रही…………

हर साल मेरे जलने पर ,

बुझाने के लिए हवा देते रहे,

ना समझ में समजती ,

मेरी ये जलन देख नही पाते है,

पता न था जरुरत पर ,

फिरसे मुझे तो जलना है,

पर खुशी से में तो जलती रही,

उन्हें उजाला देने के लिए ,

        में पिघलती रही……………

जीवन पूरा होता गया ,

जीने की उम्र ख़त्म होती चली ,

लगा जब में कुछ काम की नहीं ,

रख दी गई घर के एक कोने में ,

हर वक़्त अहेसास कराया गया ,

अब ये कुछ काम की नहीं ,

        में पिघलती रही ………….

अचानक फिर मेरी याद आइ ,

ख़ुश होकर दीवानी में जी उठी ,

उनके बच्चों के में काम आइ , 

घिसती रही उनके बच्चों के बेग को ,

ताकि वो सरलता से चल सखे ,

       में पिघलती रही………..

पता न चला कब घिस घिस चूर चूर हुई 

अचानक आह!!! फिर कोने में फेंक दी ,

अब तो राह देखू बनाने वाले तेरी ,

कब मूँजें तू नवजीवन दे ,

पर अब में जलूँ तो तेरे लिए ,

जहाँ पिघल ने में उजाला देने में ,

जीवन हो जाए मेरा सफल ।

        में पिघलती रही ………..
                      Jignasa

બાકી રહી ગયુ

ખુદની સાથે  મળવાનું બાકી રહી ગયું,

ભીતર તરફ વળવાનું બાકી રહી ગયું !
ટીકા કરતો રહ્યો હું હંમેશા અન્યની,

અને ખુદને પરખવાનું બાકી રહી ગયું !
દૂરના સંબંધોમાં વ્યસ્ત રહ્યો સદા,

નિકટના સાથે ભળવાનું બાકી રહી ગયું!
કાબાથી કાશી સુધી પથ્થર પૂજ્યા કર્યા,

અને , ઈશ્વરને ઓળખાવાનું બાકી રહી ગયું!
ગણ્યા કર્યા પેલા  મુઠ્ઠીભર સિક્કા વ્યર્થ,

અને પેલું સુખ ગણવાનું બાકી રહી ગયું !  
બે થોથા ભણી લીધા ને હુંશિયાર થઇ ગયો,

પણ,  જ્ઞાન સમજવાનું   બાકી રહી ગયું  !
ઝપાટાભેર વહી રહી આ જિંદગી 

અને સાલું, આ જીવવાનું તો બાકી રહી ગયું !

​હ્રદય છલકાઇને મારું તમારો પ્યાર માંગે છે,

હ્રદય છલકાઇને મારું તમારો પ્યાર માંગે છે,

ભરેલા જામ જાણે ખુદ હવે પીનાર માંગે છે…
ન વર્તન જો ગમે મારું તો તું વ્યવહાર રહેવા દે,

જમાના કેમ તું હાથે કરી તકરાર માંગે છે…
ખરે છે રોજ તારાઓ ભલા શાને ગગનમાંથી,

મુલાયમ કોણ એવો નિત્યનો શણગાર માંગે છે…
સહારો આંસુઓનો પણ હવે ‘કૈલાસ’ ક્યાં બાકી,

રુદનના કારણો દુનિયા ખુલાસા વાર માંગે 

    –  કૈલાસ પંડીત

શબ્દ એક શોધો ત્યાં સંહિતા નીકળે,

​. 

રાધે રાધે 
શબ્દ એક શોધો ત્યાં સંહિતા નીકળે,

કુવો ખોદો તો આખી સરિતા નીકળે.
જો જનક જેવા આવીને હળ હાંકે

તો હજી આ ધરતીમાંથી સીતા નીકળે,
હજી ધબકે છે કયાંક લક્ષ્મણ રેખા

કે રાવણ જેવા ત્યાંથી બીતા-બીતા નીકળે.
છે કાલિદાસ ને, ભોજના ખંડેરો

જરીક ખોંતરો ત્યાં કવિતા નીકળે,
સાવ અલગ જ તાસીર છે આ ગુજરાત ભૂમિની

કે મહાભારત વાવો તો ગીતા નીકળે.

અસ્ત  વ્યસ્ત

​સૌ પોતપોતાના સેલ   ફોનમા વ્યસ્ત છે,

જીવન  આમજ  નેટ મા અસ્ત  વ્યસ્ત  છે.
ખીલેલી કુદરત ને  જોવા  સમય નથી ,

ઈશ્વરે બનાવેલી દુનિયા  કેવી મસ્ત  છે . 
ક્યાં  જોઈ શકાય છે  કોઈનો ચહેરો નીરખીને ?

ચહેરા પર બુકાની નો  જબ્બર બંદોબસ્ત છે ..
પ્રદુષણ નો  પ્રકોપ જોયો  આજે તારા શહેરમાં , 

ચન્દ્ર  જેવો ચન્દ્ર  પ્રદુષણ થી રોગ ગ્રસ્ત છે .
ફેસબુક અને વોટ્સ એપ દુરી વધારી  છે   એવી  ,

જુઓ  ફેમીલી  આખું   નેટ મા અસ્ત  વ્યસ્ત  છે.

વોટસઅપ મિત્ર સંગીતા કીનારીવાલા એ મોકલાવેલી સુંદર ગઝલ આપ સૌ વાચક મિત્રો સાથે શેર કરુ છુ.આશા છે આપ સૌ ને પણ ગમશે.