દિવાળી 

લાગણીથી ખળખળો તો

છે દિવાળી,

પ્રેમના રસ્તે વળો તો

છે દિવાળી.

એકલા છે જે સફરમાં

જિંદગીની,

એમને જઈને મળો તો

છે દિવાળી.

છે ઉદાસી કોઈ આંખોમાં

જરા પણ,

લઇ ખુશી એમાં ભળો તો

છે દિવાળી.

જાતથી યે જેમણે ચાહયા

વધારે,

એમના ચરણે ઢળો તો

છે દિવાળી.

દીવડાઓ બહાર

પ્રગટાવ્યે થશે શું ?

ભીતરેથી ઝળહળો તો

છે દિવાળી.

મજા છે !

કોઈના આંસુ લૂછવાની મજા છે,
બા ને ઓછું સંભળાય છે, પણ કેમછો પૂછવાની મજા છે.
ભલે પડખા ફેરવી ને સુતા હૌઇએ વ્યવસ્થિત ઝગડા પછી,

અડધી રાતે ઉઠીને ચાદર ઓઢાડવાની મજા છે.
હા ,વઢસે હજી ને ગુસ્સો પણ કરશે અને કંઈ બોલી પણ નહીં શકો,

પરંતુ કોઈને મનાવાની ઉંમરે પિતાથી રીસાવાની મજા છે.
બાકી ભલે ભડભાદર થઇ ફરતા હો અખા ગામમાં,

ક્યારેક ભાંગી પડો તો માંના ખોળામાં ડુસકા સાથે રડવાની મજા છે.
નહીં ગળે મળી શકો હવે કે નહીં એને વઢેલા શબ્દો પાછા લઇ શકો,

બસ ભીની આંખે બેનની રાખડીને ચૂમવાની મજા છે.
કાયમ કઈ ભેગો નથી રહેવાનો, એને પણ એની જવાબદારીઓ છે,

દોસ્ત જયારે પણ મળે, બે ગાળ દઈ દેવાની મજા છે.
હા દોસ્તોએ કાયમ મારા આંસુઓને ખભો ધર્યો છે,

આમ તો બધી અંગત વાતો છે પણ કહી દેવાની મજા છે.

ભટકવુ નથી

લઇ કદી સરનામું મંદિરનું 

હવે મારે ભટકવું નથી,

જાણીલો, પ્રસાદ સિવાય 

ત્યાં કઈ જ મળતું નથી.
અમસ્તી થાય છે ભીડ પ્રભુ,

તારા નામથી આ કતારમાં,

થાય કસોટી તારી,

એ પગથીયું કદી ચઢવું નથી.
હશે મન સાફ, તો 

અંતરમાં બિરાજે છે તું આપોઆપ,

દીધું છે…ને દેશે જ,

ભલામણ જેવું કંઈજ કરવું નથી.
હજી માણસ જ સમજ્યો છે ક્યાં ,

માણસની ભાષા?

તારામાં લીન થાઉં,

એથી વિશેષ માણસ બનવું નથી                     
_

ચાલને રમીએ પળ બે પળ.

મારી પાસે ઢગલો રેતી, તારી પાસે ખોબો જળ,

ચાલને રમીએ પળ બે પળ.
હું રહેવાસી પત્થરનો, ને તારું સરનામું ઝાકળ,

ચાલને રમીએ પળ બે પળ.
થોડી ઉઘડે મારી ઇચ્છા. થોડી ઉઘડે તારી પણ.

હું અહીંથી આકાશ મોકલું. તું પીંછાથી લખ સગપણ.

આજ અચાનક દૂર દૂરથી, આવીને ટહૂકે અંજળ.

ચાલને રમીએ પળ બે પળ.
રમતાં પહેલાં ચાલ તને હું, આપી દઉં થોડી સમજણ.

રમતાં રમતાં ભુલી જવાનું, દેશ વેશ સરનામું પણ.

બુંદબુંદમાં ભળી જવાનું. વહી જવાનું ખળ ખળ ખળ.

ચાલને રમીએ પળ બે પળ.
– #કૃષ્ણદવે

સુઘરી નો માળો

થોડો બાવળને આવ્યો કંટાળો 

ઑફિસમાં બોલાવી સુઘરીને પૂછ્યું કે કેટલોક બાકી છે માળો ?

થોડો બાવળને આવ્યો કંટાળો
‘સુઘરી’ કહે કે સાહેબ પોતાનું ઘર છે કાંઈ બિલ્ડરની જેમ થોડું બાંધીએ ?

એક એક તરણાની રાખીએ ડિટેલ, એને જાતમાં પરોવીએ ને સાંધીએ,

વ્હાલસોયાં બચ્ચાંનો હોય છે સવાલ એમાં સ્હેજે ના ચાલે ગોટાળો !

થોડો બાવળને આવ્યો કંટાળો
ધોધમાર ધોધમાર વરસે વરસાદ તોય છાંટાની લાગે ના બીક,

ફલૅટની દીવાલ અને ધાબાં જોયાં છે એક ઝાપટામાં થઈ જતાં લીક,

રેતી સિમેન્ટમાં હેત જો ભળે ને તો જ બનતો આ માળો હૂંફાળો !

થોડો બાવળને આવ્યો કંટાળો
ક્વૉલિટી માટે તો ધીરજ પણ જોઈએ ને ? બાવળ કહે કે ભાઈ ‘ઓકે’,

ચોમાસું માથે છે એટલે કહ્યું જરાક જાવ હવે કોઈ નહીં ટોકે,

ખોટું ના લાગે તો એક વાત કહી દઉં કે –

આ ઊંધા લટકીને જે પ્લાસ્ટર કરો છો, એમાં થોડીક શરમાય છે આ ડાળો !

થોડો બાવળને આવ્યો કંટાળો
— કૃષ્ણ દવે

રહી ગયું

ખુદની સાથે  મળવાનું રહી ગયું,

ભીતર તરફ વળવાનું રહી ગયું !
ટીકા કરતો રહ્યો હું હંમેશા અન્યની,

અને ખુદને પરખવાનું રહી ગયું !
દૂરના સંબંધોમાં વ્યસ્ત રહ્યો સદા,

નિકટના સાથે ભળવાનું રહી ગયું!
કાબાથી કાશી સુધી પથ્થર પૂજ્યા કર્યા,

અને , ઈશ્વરને ઓળખવાનું રહી ગયું!
ગણ્યા કર્યા પેલા  મુઠ્ઠીભર સિક્કા વ્યર્થ,

અને પેલું સુખ ગણવાનું રહી ગયું !  
બે થોથા ભણી લીધા ને હોંશિયાર થઇ ગયો,

પણ,  જ્ઞાન સમજવાનું રહી ગયું  !
ઝપાટાભેર વહી રહી આ જિંદગી 

અને સાલું, આ જીવવાનું તો રહી ગયું !

સ્ત્રી 

જે પાત્રમાં ઢાળો, ઢળી જશે – જળ છે સ્ત્રી,

દરેકના જીવનમાં ભળી જશે – પળ છે સ્ત્રી.
જોઈએ છે તેને સ્નેહ અને સન્માન, ફક્ત,

તે માટે બધાથી લડી જશે – પ્રબળ છે સ્ત્રી.
છેતરાઈ ભલે જાય, જાણવા છતાં ભરોસામાં,

મનને એ તરત કળી જશે – અકળ છે સ્ત્રી.
મંજિલ તેની ફક્ત હૃદયના સ્તર પર સંતોષ.

પ્રેમ આપશો તો મળી જશે – સ્થળ છે સ્ત્રી.
કોશિશ સતત, બધાને ખુશ રાખવાની ‘અખ્તર’,

બધાયને જીવન ફળી જશે – સફળ છે સ્ત્રી.

​ચાલને ફરી પાછા મળીએ,

ચાલને ફરી પાછા મળીએ,
થાક ઉતરી ગયો હોય તો

આ અલ્પિવરામ ને ખસેડીયે,
સફર હજુ લાંબી છે

પછી નહી પહોંચીએ,
લાગણી પર ચડેલી ધૂળને

આંસુઓ થી લૂછીએ,
ફરી એજ મસ્તી તોફાનના

હિંચકા પર ઝૂલીએ,
મનભેદને નેવૈ મૂકી

મનમેળને સ્વીકારીએ,
એકબીજાની ભૂલને

સ્નેહની હૂંફથી સૂધારીઐ,
વટે ચડેલી વાતને

વ્હાલથી વધાવીએ,
ચાલને ફરી પાછા મળીએ.

એક મા ના અંતર ના ઉદગાર

पिघलती रही में हर पल

    ——————-

हर पल में पिघलती रही,

खुद जल जल सबको उजाला देती रही,

           में पिघलती रही…………

हर साल मेरे जलने पर ,

बुझाने के लिए हवा देते रहे,

ना समझ में समजती ,

मेरी ये जलन देख नही पाते है,

पता न था जरुरत पर ,

फिरसे मुझे तो जलना है,

पर खुशी से में तो जलती रही,

उन्हें उजाला देने के लिए ,

        में पिघलती रही……………

जीवन पूरा होता गया ,

जीने की उम्र ख़त्म होती चली ,

लगा जब में कुछ काम की नहीं ,

रख दी गई घर के एक कोने में ,

हर वक़्त अहेसास कराया गया ,

अब ये कुछ काम की नहीं ,

        में पिघलती रही ………….

अचानक फिर मेरी याद आइ ,

ख़ुश होकर दीवानी में जी उठी ,

उनके बच्चों के में काम आइ , 

घिसती रही उनके बच्चों के बेग को ,

ताकि वो सरलता से चल सखे ,

       में पिघलती रही………..

पता न चला कब घिस घिस चूर चूर हुई 

अचानक आह!!! फिर कोने में फेंक दी ,

अब तो राह देखू बनाने वाले तेरी ,

कब मूँजें तू नवजीवन दे ,

पर अब में जलूँ तो तेरे लिए ,

जहाँ पिघल ने में उजाला देने में ,

जीवन हो जाए मेरा सफल ।

        में पिघलती रही ………..
                      Jignasa

બાકી રહી ગયુ

ખુદની સાથે  મળવાનું બાકી રહી ગયું,

ભીતર તરફ વળવાનું બાકી રહી ગયું !
ટીકા કરતો રહ્યો હું હંમેશા અન્યની,

અને ખુદને પરખવાનું બાકી રહી ગયું !
દૂરના સંબંધોમાં વ્યસ્ત રહ્યો સદા,

નિકટના સાથે ભળવાનું બાકી રહી ગયું!
કાબાથી કાશી સુધી પથ્થર પૂજ્યા કર્યા,

અને , ઈશ્વરને ઓળખાવાનું બાકી રહી ગયું!
ગણ્યા કર્યા પેલા  મુઠ્ઠીભર સિક્કા વ્યર્થ,

અને પેલું સુખ ગણવાનું બાકી રહી ગયું !  
બે થોથા ભણી લીધા ને હુંશિયાર થઇ ગયો,

પણ,  જ્ઞાન સમજવાનું   બાકી રહી ગયું  !
ઝપાટાભેર વહી રહી આ જિંદગી 

અને સાલું, આ જીવવાનું તો બાકી રહી ગયું !