એક પ્રવાસી ની આપવીતી 

મુંબઇથી અમદાવાદ આવતી ‘શતાબ્દી એકસપ્રેસ’ એની પૂરી રવાની ઉપર દોડી રહી હતી. પ્રવાસીઓ રાત્રિ-ભોજનની પ્રતીક્ષામાં આમતેમ જોઇ રહ્યા હતા. એમાં એક અધીરા પ્રવાસીએ સામેની બર્થ ઉપર બેઠેલા એક જાજરમાન વૃદ્ધને પૂછ્યું, ‘કાકા, કેટલા વાગ્યા?’

‘બીજી વાર જો સમય પૂછીશ તો તારા બાર વગાડી દઇશ! કાંડા ઉપર ઘડિયાળ બાંધવાની ટેવ પાડતાં તારા પિતાશ્રીનું શું જાય છે?’
કાકાએ અપેક્ષા બહારનો ઉત્તર આપ્યો. પૂછનાર રાતો-પીળો થઇ ગયો. પણ કાકાની ઉમર, એમના કમિંતી વસ્ત્રો અને રૂઆબદાર વ્યકિતત્વ જોઇને એ અંજાઇ ગયો. એણે જિંદગીમાં ક્યારેય કોઇને સમય જ પૂછવાની બાધા લઇ લીધી.
થોડી વાર પછી સામે બેઠેલા બીજા પ્રવાસી એ પૂછ્યું, ‘કાકા, કયાં જાવ છો? સુરત, વડોદરા કે અમદાવાદ?’
‘જહન્નમમાં! સાથે આવવું છે? ટિકિટના પૈસા હું કાઢીશ.’ કાકાએ તોપના ગોળા જેવો જવાબ આપ્યો.
બીજી વિકેટ પડી ગઇ. ત્યાં વળી ત્રીજાને વાચા ફૂટી, ‘કાકા, તબિયત તો સારી છે ને?’
‘તું ડોકટર છે?’ કાકાનો શોર્ટ પીચ બોલ જેવો શોર્ટ ક્વેશ્ચન. પેલાનાં ડાંડિયા ગૂલ. કમ્પાર્ટમેન્ટમાં સન્નાટો! કાકાના નામનો આતંક છવાઇ ગયો.
બધાં એકબીજાની સામે જોઇને ઇશારા કરી રહ્યા: આવું કેમ? કોઇ માણસ વિના કારણે આટલો કડવો બની શકે ખરો? એ પણ આ ઉમરે? સત્તોતેર કરતાંયે વધુ ઉમરનો લાગતો પુરુષ તો લાગણી ભૂખ્યો બની જાય. એને બદલે આ માણસ કાકો મટીને કરવત કેમ બની ગયો?!!’ ટ્રેન દોડતી રહી. બીજા પ્રવાસીઓ આપસમાં વાતો કરતાં રહ્યા.આખરે પેલા કાકા પણ એમાં જોડાયા. *જીવતો માણસ છેવટે કયાં લગી જડ બનીને બેસી રહી શકે? જેના મૂળ હજી સૂકાયા નથી અને ધરતીમાંથી જીવનરસ ખેંચી રહ્યા છે એવું વૃક્ષ ભલે ને ગમે તેટલું શુષ્ક, ખખડધજ અને પર્ણવિહિન બની જાય પણ આખરે એ ભીતરની ભીનાશને કયાં સુધી છુપાવી શકે? ધીમે-ધીમે એ વૃદ્ધે પોતાની જીવન-મંજૂષાનું ઢાંકણું ઉઘાડી નાખ્યું.*
અનિરુદ્ધભાઇની ઉમર અત્યારે છોંતેર વર્ષની. પણ એક સમયે તે પચીસના હતા. ખૂબ જ સોહામણા હતા. ખંડેર જો આવું આકર્ષક હોય તો ઇમારત કેવી હશે? તેજસ્વી કારકિર્દી અને તીવ્ર બુદ્ધિમતા. સરકારી ઇન્ટરવ્યૂમાં પ્રથમ ધડાકે જ કલાસ વન કક્ષાની નોકરીમાં પસંદ થઇ ગયા. પત્નીનું નામ મંદાકિની.
એ પણ એટલી જ ખૂબસૂરત. લીલાં ઝાડને વળગેલી નમણી વેલ જેવી. ‘કાકા, તમે વાત કરો છો એ સાંભળીનેય અમને તો ઇર્ષા થઇ આવે છે.’ બાજુમાં બેઠેલી એક કોલેજિયન યુવતીએ ટહુકો પુરાવ્યો.
‘ઇર્ષા તો એ વખતે અમને જાણતાં તમામને થઇ આવતી હતી. મુંબઇના એ જમાનાના ‘એલીટ’ સમાજમાં અમારી જોડી ‘અનુ-મંદા’ના નામથી પ્રખ્યાત બની ચૂકી હતી. હું ખૂબ સારું કમાતો હતો અને મારી મંદા બહુ યોગ્ય રીતે નાણાં બચાવી જાણતી હતી. એની કરકસરનો જ એ પ્રતાપ કે પંદર વર્ષના સંસાર પછી અમે વાલકેશ્વર વિસ્તારમાં અમારી માલિકીનો એક સ્વતંત્ર બંગલો ખરીદી શક્યા.’
અનુભાઇની વાત સાંભળીને કમ્પાર્ટમેન્ટમાં બેઠેલા પ્રવાસીઓમાંથી અડધા તો પોતાની આંગળીઓના વેઢા ગણવા માંડ્યા: આ બંગલો આજે કેટલી કમિંતનો થતો હશે? મુંબઇના સાધારણ વિસ્તારના સામાન્ય ફલેટની કમિંત પણ અત્યારે એકથી દોઢ કરોડ જેટલી થઇ જતી હોય તો વાલકેશ્વર જેવા સુખી, સંસ્કારી અને વૈભવી વિસ્તારમાં સ્વતંત્ર બંગલો એટલે શું કહેવાય?!
*મને ત્રણ જ શોખ હતા*, એક સારું ભોજન જમવાનો અને બીજો સારા કપડાં પહેરવાનો.’ અનુભાઇ બે શોખ આગળ અટકી ગયા. કમ્પાર્ટમેન્ટ કાન ઊચા કરીને સાંભળી રહ્યો હતો. છેવટે એક યુવતીની ધીરજ ખૂટી.એ પૂછી બેઠી, ‘અને ત્રીજો શોખ?’
”તારી કાકીને પ્રેમ કરવાનો!’
અનુભાઇએ એવી રોમેન્ટિક અદામાં આ વાકય ઉચ્ચાર્યું કે એ પોતે જ છોંતેરમાંથી છવ્વીસના થઇ ગયા. પેલી યુવતી વગર પરણ્યે મંદાકિની બની ગઇ. અનુભાઇ અને મંદાબહેનનાં આ ગાઢ પ્રેમના આંબા ઉપર ત્રણ-ત્રણ વરસના અંતરે ત્રણ કેરીઓ બેઠી. એક પછી એક ત્રણ દીકરીઓ જન્મી. ‘કાકા, ત્રણ-ત્રણ દીકરીઓ શા માટે પેદા થવા દીધી? દીકરાની લાલચમાં?’
એક સ્ત્રીએ ટોણો મારતી હોય એમ પૂછ્યું. ‘ના, અમારે મન દીકરો કે દીકરી વચ્ચે કોઇ ભેદભાવ ન હતો અને એ વખતે ‘બે બસ’નો જમાનો પણ ક્યાં હતો? અમે લગ્નની પહેલી રાતથી જ નક્કી કર્યું હતું કે અમારાં ત્રણ બાળકો હશે. એક મંદાને રમવા માટે, બીજું મારે રમવા માટે, અને ત્રીજું એ બેઉને રમવા માટે.’

અનુભાઇની આ ‘ત્રણ’ વાળી થિયરી ડબ્બામાં બધાંને મોજ કરાવી રહી હતી. એવી જ મોજ અનુભાઇને જીવનમાં આવી રહી હતી. ત્રણેય દીકરીઓને એમણે લાડકોડથી ઉછેરી. ખૂબ સારું ભણાવી. સુખી ઘર અને સારો વર શોધીને એક પછી એક ત્રણેયને પરણાવી દીધી.
‘બધું બરાબર ચાલી રહ્યું હતું. જિંદગીની ટ્રેન પૂરપાટવેગે દોડી રહી હતી. ત્યાં જ એને બેવડો અકસ્માત નડી ગયો.’ અનુભાઇના બોલવામાં કંપન ભળી ગયું, ‘હું અઠ્ઠાવન વરસનો થયો ત્યારે વિચાર્યું હતું કે હવે ઘરે બેસીને શાંતિથી મંદાની સાથે નિવૃત્તિભરી જિંદગી માણીશ. પણ અચાનક એ જ વરસે સાવ ટૂંકી માંદગીમાં મારી પત્નીનું અવસાન થયું.

મારી ટ્રેન પાટા પરથી ખડી પડી. હવે મને ભાન થયું કે પત્ની ગઇ તે પહેલો અકસ્માત અને નિવૃત્તિકાળ એ બીજી દુઘર્ટના.’ પ્રેમભૂખ્યો પુરુષ ક્ષણોનું ગણિત ગણતો થઇ ગયો.
ઘડિયાળના કાંટાનો મોહતાજ બની ગયો. મંદાને પ્રેમ કરવો એ એનો શોખ હતો, આદત હતી, વ્યસન હતું. એમાં હાથની સ્વાદિષ્ટ વાનગીઓ જમવી એ બીજી પ્રિય આદત હતી. પત્ની ગઇ એની સાથે જ અનુભાઇના હૃદયમાંથી જીવનરસ ઊડી ગયો.

‘અઠ્ઠાવનમા વરસે તમે વિધુર થયા. અત્યારે તમે છોંતેરના છો. એનો અર્થ એ થયો કે છેલ્લા અઢાર-અઢાર વરસથી તમે આવી રસ વગરની જિંદગી ઢસરડી રહ્યા છો. શું આ જ કારણ છે તમારી જીભ ઉપર આવી ગયેલી કડવાશનું?’ આ પ્રશ્ન પૂછનાર પ્રવાસી એ જ હતો જેણે સફરની શરૂઆતમાં જ અનુકાકાના મોંઢેથી એના પિતાશ્રી સમાણી ગાળ ખાધી હતી.
‘ના, કેરી ગમે તેટલી કહેlવાય, તોયે કડવી તો ન જ થાય! હું મધ જેવો મીઠો માણસ હતો. પોણા ભાગની જિંદગી સુધીમાં ન તો ક્યારેય ઝેર ચાખ્યું હતું, ન કાઢ્યું હતું. મંદાનાં મૃત્યુ પછી પણ દસ-બાર વરસ તો મેં ખેંચી કાઢયા. પૈસાની ખોટ ન હતી.. શરીર ખડતલ હતું. આખો દિવસ સાહિત્ય, સંગીત અને મિત્રોની સોબતમાં પસાર થઇ જતો હતો અને ગમે ત્યારે ગમે તે હોટલમાં જમી લેતો હતો. પણ છેલ્લાં બે-ત્રણ વરસથી શરીર લથડવા માંડ્યું, આંતરડા નબળા પડતાં ચાલ્યા, મિત્રો પણ એક પછી એક બિછડે સભી બારી બારીની જેમ મને એકલો છોડીને રવાના થયા. ત્યારથી મારી કમબખ્તીની શરૂઆત થઇ.’
અચાનક અહીં સુધીની વાત સાંભળ્યા પછી કો’કને યાદ આવ્યું, ‘તમારી દીકરીઓ શું કરે છે? એમાંથી કોઇ તમારી મદદે ન આવી?’
‘કેવી રીતે આવે? પરણીને સાસરે ગયેલી દીકરીઓ પોતાનો સંસાર સંભાળે કે બાપને સાચવવા દોડી આવે? *સૌથી મોટી અને સૌથી નાની દીકરીઓ તો લોકલાજે પણ મને મદદ કરવા માટે ન આવી* વચેટ દીકરી આવીને કરગરી પડી- ‘પપ્પા, તમે મારી સાથે ચાલો. હું તમને પ્રેમથી સાચવીશ.’ મેં બંગલાને તાળું માર્યું. મંદા મરતાં પહેલાં ત્રણ કિલોગ્રામ જેટલું સોનું બચાવતી ગઇ હતી. દીકરીઓને લગ્ન વખતે આપેલા દાગીના તો અલગ. મેં ત્રણ સરખા ભાગ પાડીને એક-એક કિલો સોનું ત્રણેય દીકરીઓને વહેંચી દીધું અને વચલીની સાથે ચાલ્યો ગયો.’ અનુભાઇની જિંદગી હવે ડામરની લીસ્સી સડક ઉપરથી ઉબડખાબડ રસ્તા પર ફંટાઇ રહી હતી.
એકાદ મહિનો તો સારી રીતે પસાર થઇ ગયો, પણ એક દિવસ એ જમાઇને દીકરી સાથે આવો સવાલ પૂછતાં સાંભળી ગયા, તારો બાપ હજુ કયાં સુધી જીવવાનો છે? એ ઝટ મરે તો વાલકેશ્વરનો બંગલો અને લાખો રૂપિયાની ફિકસ ડિપોઝિટ તો આપણા હાથમાં આવે!
*એ જ દિવસે અનુભાઇ દીકરીનું ઘર છોડીને પોતાના બંગલામાં પાછા આવી ગયા.* એક નોકર રાખી લીધો, મકાનની સાફ-સફાઇ માટે. એક બાઇ રાખી લીધી, રસોઇપાણી માટે. બાઇ પાંસઠ વર્ષની, દુખિયારી વિધવા હતી. સવારથી જ એ બંગલામાં આવી જતી. બંને સમદુખિયા જીવ સાથે બેસીને ચા પીતાં. પછી અનુભાઇ લાઇબ્રેરીમાં ઊપડી જતાં. બપોરે પાછા આવીને બંને જણાં ભોજન લેતાં. સાંજની રસોઇ જમાડીને પણ પેલી વૃદ્ધા એનાં ઘરે ચાલી જતી.
‘આ રીતે પણ મારી જિંદગીના અંતિમ વરસો પસાર થઇ ગયા હોત, પણ મારા જમાઇઓને પેટમાં તેલ રેડાયું. એક દિવસ એ ત્રણેય જાલિમો ભેગા થઇને મારા બંગલે આવ્યા, મારી સાથે ઝગડવા લાગ્યા – *તમને શરમ નથી આવતી આ ઉમરે ઘરમાં રખાતને ઘાલતાં? અરે, લાવવી જ હતી તો કોઇ જુવાન બાઇને લાવવી હતી ને! આ ડોશીમાં તમે શું જોઇ ગયા?’*
બસ, મારું દિલ તૂટી ગયું. પેલી બાઇને મેં રવાના કરી દીધી. *બંગલાનું તાળું મારી દીધું. વીલ તૈયાર કરાવી લીધું. હવે આખો દિવસ ને પૂરી રાત દેશભરમાં ભટકતો રહું છું. મારા ઘરે ટપાલ વાંચવા પૂરતોયે જતો નથી. હું ખુદ હવે ટપાલ બની ગયો છું. સરનામા વગરની ટપાલ. બસ, ટ્રેનમાં જમી લઉ છું. ટ્રેનમાં ઊઘી લઉ છું. ક્યારેક આવી જ કોઇક ટ્રેનમાં મરી પણ જઇશ. હું કડવો નહોતો, પણ જિંદગીના અનુભવોને મને કડવો બનાવી મૂક્યો છે.*
ટ્રેન દોડતી હતી, પણ પ્રવાસીઓના મન ક્ષુબ્ધ હતા. આખરે એક યુવાને મૌન તોડયું, ‘કાકા, માફ કરશો. એક નાજુક સવાલ પૂછું છું. તમારા વીલમાં તમે શું લખ્યું છે?’
‘મારી પાસે હજુ પણ વીસેક કરોડની સ્થાવર અને રોકડ સંપત્તિ છે. એમાંથી ફૂટી કોડીયે મારી દીકરીઓને નહીં મળે. મારો દેહ જ્યારે પડે, જ્યાં પડે, ત્યારે જે ભલો ઇન્સાન મને અગ્નિદાહ આપવાનું પુણ્યકાર્ય દાખવશે એ જ મારી તમામ સંપત્તિનો વારસદાર બનશે.’
કાકાની વાત સાંભળીને ડબ્બામાં સન્નાટો પ્રસરી ગયો. ‘

(સત્ય ઘટના)

સ્માર્ટ ફોન

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌼🌻🌺🌼🌻🌺

…શહેરની એક શાળામાં શિક્ષિકાની જોબ કરતી 

 હીરલ સાંજનું ડીનર પતાવી એના ઘરમાં ફેમીલી રૂમના એક ટેબલ પર એના વર્ગના વિદ્યાર્થીઓના હોમ વર્કની નોટો તપાસવા બેસી ગઈ…

 હીરલનો પતિ વિમલ સોફામાં બેસી એના સ્માર્ટ ફોનમાં ધ્યાન કેન્દ્રિત કરીને એની ગમતી ગેમ રમવામાં પરોવાઈ ગયો.
છેલ્લી નોટ બુક વાંચ્યા પછી એકાએક હીરલની આંખો આંસુઓથી ભરાઈ ગઈ.એક પણ શબ્દ બોલ્યા સિવાય એ મુંગા મુંગા રડવા લાગી.
 વિમલએ પત્નીને રડતી જોઈ પૂછ્યું :”હીરલ શું થયું? કેમ રડે છે ?”
હીરલ:”ગઈ કાલે મેં મારા પહેલા ધોરણના વિદ્યાર્થીઓને “તમારે શું બનવાની ઇચ્છા છે? “એ વિષય પર નોટમાં થોડાં વાક્યો લખવાનું    ગૃહકામ આપ્યું હતું.
વિમલએ ફરી પૂછ્યું :”ઓ.કે.પણ એ તો કહે કે તું રડે છે કેમ ?”
હીરલ:”આજે મેં જે છેલ્લી નોટ બુક તપાસી એમાંનું લખાણ મારા હૃદયને સ્પર્શી ગયું .એ વાંચીને મારાથી રડી પડાયું.”
વિમલએ આશ્ચર્ય સાથે હીરલને પૂછ્યું :”એ વિદ્યાર્થીએ એની નોટમાં એવું તો શું લખ્યું છે કે તું આમ રડવા બેસી ગઈ છે ?”
જવાબમાં હીરલએ કહ્યું:
“તો સાંભળો ,આ વિદ્યાર્થીએ ‘મારી ઇચ્છા’

 એ શીર્ષક નીચે નોટમાં આમ લખ્યું છે.
“મારી ઇચ્છા એક સ્માર્ટ ફોન બનવાની છે.
મારી મમ્મી અને મારા ડેડીને સ્માર્ટ ફોન બહુ જ ગમે છે.એને હંમેશા હાથમાં ને હાથમાં જ રાખે છે.તેઓ એમના સ્માર્ટ ફોનની એટલી બધી કેર રાખે છે કે ઘણીવાર તેઓ મારી કેર રાખવાનું ભૂલી જાય છે.
જ્યારે મારા ડેડી આખો દિવસ ઓફિસમાં કામ કર્યા પછી સાંજે થાકીને ઘેર આવે છે ત્યારે એમના સ્માર્ટ ફોન માટે એમને સમય હોય છે પણ મારા મારા માટે કે મારા અભ્યાસ વિષે પૂછવાનો એમને સમય નથી મળતો.
મારા ડેડી અને મમ્મી ઘરમાં કોઈ અગત્યનું કામ કરતા હોય અને એમના સ્માર્ટ ફોન ઉપર કોઈના ફોનની રીંગ વાગે કે તરત જ બધું કામ એક બાજુ મૂકીને પહેલી રિંગે જ દોડીને સ્માર્ટ ફોન ઉપાડી વાતો કરવા માંડે છે.

 કોઈ દિવસ હું રડતો હોઉં તો પણ મારા તરફ ધ્યાન આપતા નથી કે મારી દરકાર કરતા નથી.
તેઓને એમના સ્માર્ટ ફોનમાં ગેમ રમવા માટે સમય છે પણ મારી સાથે રમવાનો સમય નથી.

 તેઓ જ્યારે કોઈ વખત એમના સ્માર્ટ ફોનમાં કોઈની સાથે વાત કરતા હોય ત્યારે હું કોઈ બહુ જ અગત્યની વાત એમને કહેતો હોઉં તો એના પર ધ્યાન આપતા નથી અને કોઈ વાર મારા પર ગુસ્સે પણ થઇ જાય છે.
એટલા માટે જ મારી મહેચ્છા એક સેલ ફોન બનવાની છે.

 …”ભગવાન મને સેલફોન બનાવે તો કેવું સારું કે જેથી હું મારાં મમ્મી અને ડેડીની પાસેને પાસે જ રહું !”
હીરલ નોટમાંથી આ વાંચતી હતી એને વિમલ એક ધ્યાનથી સાંભળી રહ્યો હતો.આ વિદ્યાર્થીનું લખાણ એના હૃદયને સ્પર્શી ગયું.
ભાવાવેશમાં આવીને એણે હીરલને પૂછ્યું:“હીરલ,આ છેલ્લી નોટબુકમાં લખનાર વિદ્યાર્થી કોણ છે?એનું નામ શું ?”
આંખમાં આંસુ સાથે હીરલએ જવાબ આપ્યો :

“આપણો દીકરો  કુંતલ “

બાહુબલી

બે દીવસ પહેલાં સુરતમાં એક મિત્રના ઘરે રોકાએલો, બીજા પણ બે એક મિત્રો ત્યાં મળવા આવેલા, રાત્રે જમ્યા પછી વાતચીતમાં નક્કી કર્યું કે કાલે મોર્નીગશો માં બાહુબલી મુવી જોવા જઈએ……

સવારે લગભગ પાંચ વાગે ઉંઘ ઉડી ગઈ, સરસ ખુશનુમા વાતાવરણ હતું, ઘરની બારી માંથી આખી સોસાયટીનો રોડ દેખાતો હતો, એક સત્તર અઠાર વર્સનો છોકરો સાઈકલ લઈને સોસાયટીમાં પ્રવેશ્યો, એની સાયકલ ના સ્ટેરીંગ પર એક બાજું ડોલ લટકાવેલી હતી, અને સ્ટેરીંગ પર વચ્યે કેટલાક ગાભા ડુચા મુકેલા હતા, મને નવાઈ લાગી કે આટલી વહેલી પરોઢે એ સું કરતો કે વેચતો હશે, એટલે મે એના તરફ ધ્યાન આપ્યું,તેણે સોસાયટીના પહેલા ઘરપાંસે સાઈકલ પાર્ક કરી, સાયકલ પરની ડોલ લઈને એ ઘરના વરંડામાં જઈને ડોલ પાણી ભરી લાવ્યો, અને ડુચાથી ત્યાં પાર્ક કરેલી ગાડી સાફ કરવા લાગ્યો, એને જોનાર કોઈ ન હતું, છતાં કામચોરી કર્યા વીના લગભગ પંદરેક મીનીટમાં એણે ગાડી ચકાચક કરી નાખી, પછી બીજા ઘર પાંસેની બીજી ગાડી, પછી ત્રીજી… આમ કરતાં એ હું રોકાયેલો એ ધર પાંસે મારા મીત્રની ગાડી સાફ કરવા આવ્યો, એટલે હું એની સાંથે વાત કરવા બહાર નીકળ્યો..

મે એને ગુડમોર્નીગ યંગ બોય કહ્યું… તો એણે પણ સસ્મીત ગુડમોર્નીગ કહ્યું,……

તું ભણે છે….?

હા સાહેબ આ વર્સે અગીયાર કોમર્સ પાસ કર્યું, હવે બારમું….

કેટલા ભાઈ બહેન છો….?

બે બહેન એક ભાઈ, અમે ચાર..સૌથી મોટો હું….

મા બાપ….

પપ્પાને અસ્થમાની બીમારી છે, એક કેમીકલ કંપ્પનીમાં કામ કરતા હતા, હવે બીમારીના કારણે કામ નથી થતું, મમ્મી ચાર પાંચ જણાંના ટીફીન બનાવે અને નાના ભાઈ બહેન ને સાચવે..હું સવારે પાંચથી આંઠ સુધીમાં આ સોસાયટીની અગીયાર ગાડી સાફ કરું, એક ગાડીના મહીને ત્રણસો રૂપિયા મળે, પછી એક ફ્રુટની વખાર પર કામ કરું,વેકેશન છે એટલે હમણાં દસ વાગ્યાથી સાંજે પાંચ સુંધી વખાર પર… પછી સાંજે સાડા છ થી અગીયાર એક ચાઈનીઝ ફુડની લારી પર લોકોના ઓડર લેવાનું અને બીલ બનાવવાનું કામ કરું….ચલો સાહેબ આપની ગાડી સાફ થૈ ગઈ, હવે આગળની ગાડીએ જાઉં…..

હુ : અરે દોસ્ત હાથ તો મીલાવતો જા, તને મળીને આનંદ થયો….

છોકરો : સાહેબ હાથ મેલા છે…

હું ; તું જેને મેલા સમજેછે એતો મહેનતની નીશાની છે, કાશ એને અડવાથી મારામાં કોઈ એનર્જી ક્રીયેટ થાય…..

છોકરો : તમેય શું સાહેબ મજાક કરો છો…. 

અને હસતો હસતો આગળ ચાલ્યો ગયો…

લગભગ આંઠેક વાગે મિત્રનો ફોન આવ્યો… આવેછેને બાહુબલી જોવા, ટીકીટ બુક કરાવું…?

મે એને ના કહી… કેમ કે મે આજે અર્લી મોર્નીગ શોમાં રીયલ બાહુબલીને જોયો હતો, ફીલ્મનો કાલ્પનીક બાહુબલી મુળ સાંથે મોટા ઝાડને ઉખાડી નાખતો હશે, પણ મે જોયેલો રીયલ બાહુબલી તો જીવનના ઝંઝાવાતમાં ઉગેલા કાંટાળા વટવ્રુક્ષ સમાન કુટુંબ આપત્તી નામના ઝાડને ફક્ત સત્તર વર્સની ઉંમરે બાથ ભીડીને ઉભો છે, એ પરીસ્થીતી પર વિલાપ નથી કરતો કે ન કુદરતને શીકાયત, ફક્ત શ્રમસંસય વિના શ્રમબલી બની વિધાતાને પણ તેની નીયતી બદલવા મજબુર કરે છે….

સલામ એ રીયલ લાઈફના કાંડાબળીયા, બાહુબલી, શ્રમબળીયા ને……..

મહેનત ની કમાણી

🙏🏻

એક શેઠને ત્યાં લગ્ન જીવનના ઘણા વર્ષો બાદ સંતાનનો જન્મ થયો. 

શેર માટીની ખોટ પુરાવાથી શેઠ-શેઠાણી ખુબ ખુશ હતા. 

શેઠ દિકરાનું ખુબ ધ્યાન રાખતા અને એની તમામ જરૂરીયાતો પુરી કરતા. 

દિકરો જેમ જેમ મોટો થવા લાગ્યો તેમ તેમ વધુ પડતા લાડકોડના કારણે ઉડાવ બનવા લાગ્યો. 

પૈસાને પાણીની જેમ વાપરે. 

શેઠે વિચાર્યુ કે દિકરાને રૂપિયાનું મૂલ્ય તો સમજાવવું પડશે 

નહીતર 

ભવિષ્યમાં છોકરો બધી જ સંપતિ ખતમ કરી દેશે.
એક દિવસ શેઠે દિકરાને પોતાની પાસે બેસાડીને કહ્યુ, 

“બેટા, 

હું જે કંઇ કમાયો છું એ બધી જ સંપતિ તારી છે અને મારે એ તને જ સોંપવાની છે. 

પરંતું મારી એક શરત છે કે 

આ માટે તારે લાયક બનવું પડશે. 

તું તારી મહેનતથી એક રૂપિયો કમાઇને બતાવ.

તો મારી સંપતિ તને મળશે 

નહીતર હું બધી જ સંપતિ સદકાર્યો માટે કોઇ સંસ્થાને દાનમાં આપી દઇશ.”
બીજા દિવસે છોકરાએ એક રૂપિયાનો સિક્કો પિતાના હાથમાં મુક્યો અને કહ્યુ, 

“લો આ મારો કમાયેલો રૂપિયો”. 

શેઠે રૂપિયાને બારીમાંથી બહાર ફેંકી દીધો અને કહ્યુ, 

“મને ખબર છે કે આ રૂપિયો તું તારી મમ્મી પાસેથી લાવ્યો છે. 

આ રૂપિયો તારો નહી મારો કમાયેલો છે. 

મારે તો તારો પોતાનો કમાયેલો રૂપિયો જોઇએ છે.” 

ત્રીજા દિવસે છોકરાએ એની બહેન પાસેથી રૂપિયો લઇને શેઠને આપ્યો. 

શેઠે એ રૂપિયો પણ બહાર ફેંકી દીધો. 

ચોથા દિવસે છોકરાએ એના મિત્ર પાસેથી એક રૂપિયો ઉછીનો લઇને શેઠને આપ્યો 

તો શેઠે એ રૂપિયો પણ તારો કમાયેલો નથી એમ કહીને બારીમાંથી બહાર ફેંકી દીધો.
છોકરાને લાગ્યુ કે 

હું જ્યાં સુધી મારી મહેનતથી રૂપિયો નહી કમાવ ત્યાં સુધી પિતાજી મારો પીછો છોડવાના નથી 

એટલે 

પાંચમા દિવસે સવારે વહેલો જાગીને તૈયાર થઇ કામની શોધમાં નીકળી પડ્યો. 

એક હોટલમાં એને સામાન્ય કામ મળ્યુ.

આખો દિવસ કામ કર્યુ ત્યારે સાંજે હોટલના માલિકે છોકરાને મહેનતાણા તરીકે એક રૂપિયો આપ્યો.
ઘરે આવીને એણે હરખાતા હરખાતા એક રૂપિયાનો સિક્કો શેઠના હાથમાં મુક્યો. 

શેઠે તો રોજની જેમ સિક્કો બારીમાંથી બહાર ફેંકી દીધો. 

છોકરો તો લાલ પીળો થઇ ગયો. 

રોજ શેઠ સિક્કો બહાર ફેંકતા અને છોકરો જોયા કરતો 

પણ 

આજે તો એ બહાર જઇને સિક્કો પાછો લઇ આવ્યો. ગુસ્સા સાથે એણે શેઠને કહ્યુ, 

“આ રૂપિયો મારી જાત મહેનતનો છે. 

રૂપિયો કમાવા માટે મને કેવી તકલીફ પડી એની તમને શું ખબર પડે?

તમે તો સહજતાથી રૂપિયાને ફેંકી દીધો 

પણ 

આ રૂપિયો કમાવા માટે મેં આજે આખો દિવસ પરસેવો પાડ્યો છે.”
પિતાએ દિકરાના માથા પર પ્રેમથી હાથ પસવારતા કહ્યુ, 

“બેટા, 

તારો કમાયેલો  એક રૂપિયો મેં બહાર ફેંકી દીધો તો તને કેટલુ દુ:ખ થયુ! 

તું મારી કાળી મજૂરીની કમાણી રોજ બહાર ફેંકી દે છે તો મને દુ:ખ નહી થતું હોય ?” 

છોકરાને પિતાની વાત હદય સોંસરવી ઉતરી ગઇ.
મિત્રો, 

પિતાજી પાસે સંપતિ હોય તો એ એની કમાયેલી છે. 

એની કમાયેલી સંપતિ જરૂરિયાત વગર વાપરવાનો આપણને સંતાન તરીકે પણ કોઇ અધિકાર નથી. 
પૈસા વાપરતા પહેલા કમાતા શીખીએ.

એક સારા અને સાચા વકીલ ની સલાહ

*ક્રોધ ઉપર નિયંત્રણ કરવાનું એક સુંદર ઉદાહરણ…..જરૂર વાંચજો*
*એક વકીલે કહેલ હૃદયસ્પર્શી કીસ્સો.*

રોજ મુજબ ઓફિસમાં બેઠો હતો…ત્યાં એક ખડતલ શરીર, ખુબજ શારીરિક શ્રમદાર ચહેરો..

વધેલી દાઢી,મેલા કપડા

ઉમર લગભગ ૫૦-૫૫ સુધીની હાથમા ડોક્યુમેન્ટ્સ ભરેલી થેલી લઈને એક વડીલ કહો કે પક્ષકાર,અથવા વકીલી ભાષા મા (મુવક્કીલ)આવીને કહેવા 

લાગ્યા….., આ લ્યો બધા પેપર્સ………..
” બધીજ જમીનો ઉપર સ્ટે.લાવવો છે……

હજુ કાય પેપર્સ વગેરે જોઈતા હોય તો કહો,

અને ખર્ચો કેટલો થશે તે પણ કહિદો…
મેં તેમને બેસવાનુ કહ્યુ..

તેઓ ખુરશી ઉપર બેઠા..
તેમના બધાજ પેપર્સ તપાસ્યા…તેમની પાસેથી ઘણી માહીતી પણ લીધી.. સમય કલાક-સવા કલાક જેવો થઈ ગયો……

 

મેં તેમને કહ્યુ વડીલ મારેહજુ પણ પેપર્સ ની સ્ટડી કરવી પડશે.. 

માટે તમે એક કામ કરો, તમે હવે ૪ દીવસ પછી આવો. ત્યારે તમને કહીશ 
૪ દીવસ બાદ તે ભાઈ ફરી આવ્યા..

પહેલાજ જેવો અવતાર. ભાઈ બદ્દલ તેમનો ગુસ્સો હજુ સમાયો ન હતો….. 
મે તેમને બેસવાનો ઈશારો કર્યો…
પછી મેજ બોલવાની શરૂઆત કરી…
“મે તમારા બધાજ પેપર્સ જોયા વાચ્યા…,
તમે બે ભાઈઓ અને..

એક બહેન, 
માં-બાપ ની છત્ર છાયા તમે નાનપણ માજ ગુમાવી…

તમારૂ શિક્ષણ ૯ મુ પાસ
નાનો ભાઈ  M.A. B.ed.

તમે ભાઈના શિક્ષણ માટે શાળા છોડી દીધી.
વનમાં પોતડી પહેરીને ઘણો પરિશ્રમ કર્યો.

કૂવાઓ ગાળવા માં પથ્થરો તોડ્યા…

બાપુઓના ખેતરોમાં કાંઈક એકરો શેરડીઓ વાઢી… 
પણ ભાઈના શિક્ષણ માટે રૂપિયાની કમી પડવા ના દીધી..
એક વાર બેન ખેતરમાં ઢોર ચારાવતી હતી..

તમારો ભાઈ શાળા માંથી આવ્યો હતો….અને કેમ કરીને તે ભેશની પાસેથી પસાર થયો ને ભેશે શીંગડું મારી દીધું હતુ અને તે સંપૂર્ણ શરીરે લોહી-લુહાણ થઈ ગયો ત્યારે તમે તેને બીજા ગામડે ખભા ઉપર નાખીને દવાખાને લઇ ગયા હતા.. 
ત્યારે તમારી ઉમર દેખાતી ન હતી…. 

ફક્ત માયા જ દેખાતી હતી….
હા, સાહેબ માં-બાપ પછી હુ જ આમની માં અને હુ જ આમનો બાપ ..આવીજ મારી ભાવના હતી….
તમારો ભાઈ  B.A મા ગયો તમારું હૃદય ભરી આવ્યુ હતુ……અને ફરી તમે તનતોડ ઉત્સાહ થી રાત દીવસ મહેનત કરવા લાગ્યા….,  
પણ અચાનક તેને કીડની નો દુખાવો શરૂ થઈ ગયો..

 

દવાખાના મા દવાઓ કરી

બહારનુ જે કાય કરવાનુ હતુ તે કર્યું…..જે કોઈ કહે તે કર્યું…ઘણી માનતાઓ રાખી……પણ કાઈ ફરક ના પડ્યો…..કીડની મા ઇન્ફેકશન થઈ ગયુ હતુ….

અંતે ડોક્ટરે કીડની કઢાવી નાખવાનુ કીધુ…,

 
તમે તેને કીડની દાન કરી

ને કહ્યુ તને ઓફિસર બનીને ખૂબ ફરવુ છે…

નોકરી કરવાની છે….

આપણા મા-બાપનુ નામ ઉંચુ કરવાનુ છે ભાઈ..

તને અમારી કરતા વધારે

કીડની ની જરૂર છે….,

 

અમે તો વનવાસી વનમા રહેનારા માણસો..અમને એક કીડની હોય તો પણ ચાલી જાય…
વકીલ સાહેબ:-

તમે તમારી ઘરવાળી નુ પણ ન સાંભળીને કીડની દાન કરી…. 
ભાઈ  M.A મા આવ્યો.

હોસ્ટેલ મા રહેવા ગયો..

 

વાર-તહેવારે ….ફરાળ, પકવાન વગેરે ટીફીન લઈને દેવા જતા…
ખેતરમા થતા શીંગુના ઓળા, શેરડી અને કેસર કેરી વગેરે ઘરથી ૨૫કીમી.દૂરસાઇકલ થી દેવા જતા…. 

પોતાના મોઢાનો કોળીયો પણ કાઢીને આપી દીધો.
જ્યારે ભાઈને નોકરી લાગી ત્યારે આખા ગામમા હોંશે-હોંશે સાકર વહેંચી……,
*૩ વર્ષ પહેલાં ભાઈના લગ્ન થયા…એટલે એણેજ ગોતીને કર્યા…તમે ફક્તત્યા હાજર હતા….તો પણ*
*અભીમાનથી ગજ-ગજ છાતી ફુલાતી સમાતી નહતી…….હાશ….!!!*
*ભાઈને નોકરી મળી…*

*ભાઈના લગ્ન થઈ ગયા*
*હવે તમને અને બાયડી છોકરાવને સુખ ભોગવવા ના દીવસો આવશે…*

 

*પણ……પણ…..બધુ ઉંધુ થઈ ગયુ……….,*
*લગ્ન થયા તે દીવસ થી ભાઈ એકેય વાર મોટા ભાઈના ઘરે ન આવ્યો…*
 

*ઘરે બોલાવીયે તો કહેતો આજે બાયડીને જબાન આપી છે…બહાર જવાનું છે.*
*ઘરમાં કોઈ દીવસ રૂપિયા પણ દેતો નહી….,*
*પૈસાનુ પૂછીયે કે ભાઈ આજે છોકરાને ફી ભરવાની છે ..તો કહેતો કે હમણાં હુ પોતેજ કરજા મા ડૂબેલો છુ…*
*ગયા વર્ષે અમદાવાદ મા ફ્લેટ લીધો…*
*ફ્લેટ વિશે પૂછ્યુ તો કહેતો કે લોન થી લીધો છે….!!!!*
  
*બધુ કીધા પછી હુ થોડીવાર થોભ્યો….*

 
*પછી બોલ્યો. …*

 

*હવે તમારૂ કહેવુ એ છે કે તેણે લીધેલી મિલકતો ઉપર સ્ટે. લેવાનો..????*

 
*તે ભાઈ તરતજ બોલ્યો*

*હા..બરાબર….*

 

 
મે એક ઉંડો શ્વાશ લઈને ધીરેથી કહેવા લાગ્યો. 
*સ્ટે. લેવાશે…*

*ભાઈ એ ખરેદી કરેલી મિલકતો મા પણ હિસ્સો મળશે…*
 *પણ……………..,,*
*તમે દીધેલી કીડની પાછી મળવાની નથી……*
*તમે ભાઈ માટે* 

*લોહી-પાણી એક કરી નાખ્યા તે પાછા મળવાના નથી….*

 

*તમે એની માટે તમારૂં આયુષ્ય ખર્ચી નાખ્યુ ઈ મળવાનુ નથી*  
*અને મને લાગેછે કે આવા મોટા બલીદાન ની સામે ફ્લેટની કિંમત જીરો છે…*
 

એની નીતિ બદલાઈ ગઈ 

એ એના રસ્તા ઉપર ગયો…….. 
તમે શા-માટે એના રસ્તે જવાની તૈયારી કરો છો… પ્લીઝ તમે એ રસ્તે ના જાવ……ભાઈ..
 

 *અરે ઇ ભીખારી નીકળ્યો.*.

*તમે દિલ-દાર હતા..અને દિલદાર જ રહો….*.

 
*તમને કાઈ પણ ઓછુ પડશે નહી…..!!!!*

 

*ઉલટાનુ હુ તમને કહુ છુ કે બાપ-દાદા ની મિલકત માથી તમારો હિસ્સા મા ખેતી કરો* ..

*અને એનો જે હિસ્સો છે તે એમજ પડતર રહેવા દો….*
  

*કોર્ટ-કચેરી કરવા કરતા છોકરાવને ભણાવો…..*,
*ભણી-ગણી ને તમારો ભાઈ બગડી ગયો…..*

*એનો અર્થ એ નથી કે છોકરાવ પણ બગડી જાશે…, છોકરાવ નહી બગડે…..!!!!!*

 
*એમણે ૧૦-મિનીટ વિચાર કર્યો……*

*અંતે બધા પેપર્સ ડોક્યુમેન્ટ પાછા થેલીમાં નાખ્યા……,*
*આંખમા આવેલા આશું* *લૂછતાં- લૂછતા…કહયુ..*

*જાવ છુ સાહેબ…..!!!!*
 *આ વાતને ૫ વર્ષ વીતી ગયા……પરમ દીવસે એજ માણસ અચાનક મારી ઓફિસે આવ્યો..* 
*સાથે ગોરો અને ટામેટા જેવી લાલી ધરાવતો  છોકરો હતો…*

*હાથમા કાઈ થેલી હતી* 

*મે આવકાર આપીને કહ્યુ બેસો……*
 તરતજ તેમણે કહ્યુ…
 *”” બેસવા નથી આવ્યો સાહેબ*, 
*પેંડા દેવા આવ્યો છુ..*. 
*આ મારો છોકરો …..*

*ન્યુઝીલેન્ડમા  છે* ..

 

 *ગઈ કાલે જ આવ્યો છે*

 *હવે ગામમાં જ ત્રણ* *માળનુ ઘર છે..*

*૮-૯ એકર જમીન લીધી છે* 

 

 *સાહેબ તમેજ કીધુ હતુ ને કોર્ટ- કચેરીના માર્ગ માં ન જતા.*
 

*મે છોકરાના શિક્ષણ નો માર્ગ પકડ્યો ……!!!!!*
*મારી બંને આંખો છલકાઇ ગઈ…*

*ને હાથમાનો પેંડો*

 *હાથમા જ રહી ગયો…**
*ક્રોધ ને યોગ્ય દિશા આપો તો ફરી ક્રોધિત થવાનો સમય આવતો નથી….*
*ગમ્મે તેટલું કમાવજો પણ ગર્વ કદી ના કરતા…*

            

*કારણ શતરંજની રમત પુરી થયા પછી…* 

                 

*રાજા અને સિપાહી* 
*છેલ્લે એકજ ડબ્બા મા મુકવામા આવે છે.,* 
*જીવન ખૂબ સુંદર છે*

    

*એક બીજા ને સમજી ને લગાવ રાખો….*

બસ મજા આવે છે !

*” નાસ્તો “*

 *જરૂર વાચશો હદય ભીનુ થશે*
રવિવાર હતો. શહેરનાં પોશ એરિયામાં આવેલ ભવ્ય બંગલામાંની લોનમાં સુકેતુ સવારમાં બેઠો બેઠો મેગેઝીન્સ ઉથલાવતાં ઉથલાવતાં કોફી પી રહ્યો હતો. પૂજાના રૂમમાં તેની પત્ની નિતા પ્રાર્થના કરી રહી હતી. 
આ રોજનો ક્રમ હતો. પોતે આઠેક વાગ્યે ઉઠતો પણ નીતા સવારમાં પાંચેક ઉઠી જતી. 
નીતા શહેરથી થોડે દૂર આવેલ એક ગામમાં પ્રાથમિક શાળામાં શિક્ષિકા તરીકે નોકરી કરતી, અને સુકેતુ શહેરનાં જાણીતા ઉદ્યોગ પતિનો એકનો એક દીકરો અને આ શહેરનો નગરપાલિકામાં પ્રમુખ. અને હવે તો તે અનેક સંસ્થાનો પ્રમુખ, અનેક ચેરીટેબલ ટ્રસ્ટનો સભ્ય, અનેક સંસ્થામાં ટ્રસ્ટી અને કાંઈક સામાજિક સંસ્થાઓનો મોભી હતો.
સુકેતુ નાહીને બહાર આવ્યો. નીતા કિચનમાં નાસ્તો બનાવતી હતી. શક્કરપારા, સેવ મમરા,મકાઈના પૌવાનો ચેવડો, શીંગ પાક વગેરે. દર રવિવારે નિતાનો આ નિત્યક્રમ આખા અઠવાડિયાનો નાસ્તો એ રવિવારે બનાવે. બને બાળકોના ટીફીનમાં આ ઘરનો નાસ્તો જ હોય. 
સુકેતુને આ ગમતું નહિ બીજા બાળકો જયારે મેગી ખાતા હોય, પફ ખાતા હોય  કે પછી પિઝા ખાતા હોય ત્યારે પોતાના બાળકો આવો દેશી નાસ્તો ખાય અને એ પણ ઇન્ટરનેશલ શાળામાં એ કેવું એબ્સર્ડ દેખાય !! 
પછી એ નાસ્તામાંથી નીતા દરરોજ મોટા મોટા ડબ્બા ભરીને શાળાએ લઇ જાય, બપોરનું ટિફિન તો અલગ જ હોય.. 
એક દિવસ નીતાને કીધું : “તું આટલો બધો નાસ્તો લઇ જાય છે તે તમે બધી શિક્ષિકાઓ નિશાળમાં બેસીને ભણાવો છો કે પછી બેઠા બેઠા નાસ્તો જ કરો છો? ત્યાં તમે કરો છો શું ” ??
” બસ મજા આવે” !!! નીતા એ સ્મિત કરતાં જવાબ આપેલો…
“તમે આ થોડો નાસ્તો ચાખોને ” નીતા કહેતી..

” ના બાબા આદમ ના જમાના વખતનો નાસ્તો મને ના ફાવે, હવે તો ફોરજી નો જમાનો મેડમ અને તમે હજુ ટુજીમાં જ છો, તને કંટાળો નથી આવતો આવી જિંદગી થી””??
” બસ, મજા આવે છે” નીતા નો એ જ જવાબ.. અને બને હસતાં!!!
એક દિવસ સુકેતુ એ કીધેલું : ” હવે શું જરૂર છે આ નોકરીની?? છોડી દે અને ઘરે આરામ કર, આ રોજનું અપડાઉન,અને આપણને ક્યાં કોઈ વાતની ઘટ છે કે તારે નોકરી કરવી પડે?”
” બસ, મજા આવે છે” નિતાનો આ જવાબ સાંભળીને સુકેતુ કશું જ ના બોલ્યો… એ પણ સમજતો હતો ને માનતો હતો કે એના પગલાં થયા પછી જ એનું નામ થયું હતું.. પહેલા એ બાપના નામે ઓળખતા હતાં અને આજે એના નામથી એના પાપા ઓળખાય છે.. 
સુકેતુ મોટા સમારંભોમાં જતો, શાળાઓના ઉદ્ઘાટનોમાં જતો. પણ, લગભગ એકલો જ જતો સજોડે જતો નહિ.. નિતાની સાદગી તેને સારી લાગતી નહિ.
“એક કામ કર તું બ્યુટીપાર્લરમાં જા થોડીક હેર સ્ટાઇલ બદલાવ, જમાના સાથે વધારે સુંદર દેખાવું જરૂરી છે” જમતાં જમતાં સુકેતુએ કહ્યું
” તે હું તમને નથી ગમતી” નીતા એ પૂછ્યું.
” ના એમ નથી પણ લોકોને કેવું લાગે કે શહેરની જાણીતી સેલિબ્રેટીની પત્ની આવી ઓર્થોડોક્સ !!!” સુકેતુએ કહ્યું.
” પણ તે ભલે ને લાગે મારે શું, મને તો બસ, આમાં જ મજા આવે છે…
નિતાની દલીલ સામે સુકેતુ ક્યારેય દલીલ કરતો જ નહીં!! પણ મિત્રો આગળ તો સુકેતુ ખુબ જ લઘુતા ગ્રંથિ અનુભવતો. સમારંભોમાં સુકેતુ જતો, હાઈ હિલ્સ અને અધતન મેકઅપ કરેલી સ્ત્રીઓ જોતો, એનું મન ખીન્ન થઇ જતું.. વિચારતો કે આ બધી કરતાં મારી પત્ની ખુબ જ સુંદર..પણ એ આ રીતે તૈયાર થતી જ નથી!! રાત્રિની પાર્ટીઓમાં એ એકલો જતો, બેકલેસ બ્લાઉજમાં અને પરફયુમ્સ ની સોડમથી મઘમઘી ઉઠેલી સ્ત્રીઓને જોતો.. પોતાને પોતાની પત્ની મીના કુમારી લાગતી..
એક વખત સુકેતુને જયપુર એક કાર્યક્રમમાં જવાનું થયેલું. કાર્યક્રમ પત્યા પછી ટ્રેને અમદાવાદ તરફ પ્રયાણ કર્યું . સાંજના આઠેક વાગી ગયાં હતાં. પોતાની સામેની બર્થ પર એક યુવાન બેઠો હતો. થોડી વાતચીત થઇ. પછી યુવાને એ પુસ્તક કાઢ્યું.પુસ્તકના પાના માંથી એક ફોટો કાઢ્યો, ફોટાને બને આંખો એ ભાવ પૂર્વક અડાડીને ને એ વાંચવા લાગ્યો.
સુકેતુ એ પૂછ્યું કે ” તમારા માતા પિતા નો ફોટો છે ? ”
“ના અમને ભણાવતા એ બહેનનો ફોટો છે”… સુકેતુ એ ફોટો જોયો.. એક સામાન્ય શિક્ષિકાનો ફોટો હતો. સાવ સાદો ફોટો હતો.. 
પછી વાત આગળ ચાલી.. પેલો બોલતો ગયો.. ” સાહેબ નહિ માનો પણ જે એ બહેને પ્રાથમિક શાળામાં અમને મદદ કરેલી એવી કોઈએ નથી કરી. અમને કોઈ જરૂરી વસ્તુ એ લાવી આપતાં, હું નહિ મારા જેવા અનેક વિદ્યાર્થીઓ આજે એ બેનના ફોટા પાકિટમાં કે પુસ્તકમાં રાખે છે. મેં તો સાહેબ મારા ઘરે પણ મારા રૂમ માં પણ એક આવો મોટો ફોટો રાખ્યો છે!! ઉઠીને એના જ દર્શન થાય!! 
બહેન ને જે છોકરા ગરીબ હોય ને તેને ખુબ જ મદદ કરતા. સાડા ત્રણે એક રીશેષ પડે ત્યારે બહેન અમને નાસ્તો પણ કરાવતા, તમે નહિ માનો કે એણે અમારા પ્રવાસની ફી પણ ભરેલી છે,” બોલતી વખતે મયૂરના મોઢા પર એક વિશિષ્ટ અહોભાવ છલકાતો હતો. 
પછી તો ઘણી વાતો થઇ, બધા જ વિદ્યાર્થીઓ જે અત્યારે સારા હોદ્દા પર છે એણે બહેન ને ભેટ આપવાનું નક્કી કરેલ પણ બહેને કીધેલું કે તમે જે રકમ આપવા માંગો છે એ રકમ નજીકની પ્રાથમિક શાળાઓમાં જરૂરિયાતમંદ બાળકોને આપો, અને બધાએ એવું જ કર્યું…! 
ઘણી બધી વાતો થઇ… છેલ્લે મયુરે એ પણ કીધું કે એ આવતા અઠવાડિયે સિંગાપોર જઈ રહ્યો છે એક મલ્ટીનેશનલ કંપનીમાં નોકરી માટે . અને આજે તે બહેન ને મળવા જઈ રહ્યો છે. બહુ જ આજીજી કરી ત્યારે બહેને માંડ હા પાડી છે અને બહેન ને પ્રસિદ્ધિમાં જરા પણ રસ નથી… પછી શાંતિ છવાઈ ગઈ .
સુકેતુને લાગ્યું કે પોતે પોતાને એક મહાન હસ્તી ગણતો હતો પણ આજ એની સામે યુવાને જે વાત કરી એના પરથી એવું ફીલ થાય કે એ સામાન્ય શિક્ષિકા આગળ તો એ સાવ ફિકકો જ લાગે છે!! પોતે ગમે તેટલું દાન કર્યું હોય પણ કોઈ એનો ફોટો પાકિટમાં રાખતું નથી, કે ઉઠીને એના દર્શન કરતાં નથી… ધીમે ધીમે સુકેતુને લાગ્યું કે એક ભ્રમ જે એના મનમાં હતો.. એ ઓગળી ગયો હતો.. 
અમદાવાદ આવ્યું.. સુકેતુ એ મયૂરને કહ્યું “ચાલ, તારે જ્યાં જવું છે ને એ રસ્તામાં જ આવે છે. હું તને ત્યાં ઉતારી દઈશ”
સુકેતુની ઓડી કાર માં બંને ગોઠવાયાં. એક પોશ વિસ્તારમાં કાર એક બંગલાના ગેટ પાસે ઉભી રહી. મયુર નો હાથ પકડીને સુકેતુ તેને બંગલામાં લઇ ગયો. અને બુમ પાડી..
“નીતુ બહાર આવ, જો કોણ આવ્યું છે” સાંભળીને નીતુ ને નવાઈ લાગી લગ્ન પછી એકાદ વરસ જ એ સુકેતુની નીતુ હતી.. પછી એ નીતા થઇ ગઈ હતી!! તે આજ ઘણા વરસે પાછું “નીતુ” સાંભળવા મળ્યું..
“અરે મયુર તું?, આવ બેટા આવ!! મયુરે નિતાના ચરણ સ્પર્શ કર્યા. 
સામે ની દીવાલ પર સુકેતુ અને નિતાના સંયુક્ત ફોટો હતો તે જોઈને કહ્યું…” સાહેબ તમે મને છેક સુધીના કહ્યું કે અમારાં બેન ના તમે પતિ છો?? ખરા છો સાહેબ તમે અને પુરા ભાગ્યશાળી પણ છો સાહેબ”!!
“બેટા અમુક સમયે બોલવા કરતાં સંભળવામાં જ આનદ આવે!! બસ મજા આવે!! ” સુકેતુ ભીની આંખે બોલ્યો.
બધા ફ્રેશ થયા.. બેઠા.. ચા પીધી..
મયુર જવા રવાના થયો.. નીતા એ પૂછ્યું કે કાઈ જરૂર તો નથી ને.. 

” હા બેન એક મદદની જરૂર છે.. મને એક ડીશ એ નાસ્તો મળશે જે અમને સાડા ત્રણ ની રીશેષમાં મળતો!!”
” હા જરૂર ” નિતાની આંખમાં પણ પણ ભીની થઇ ચુકી હતી.. ડાઇનિંગ ટેબલ પર મયુર બેઠો એ જુના અને મોટા મોટા ડબ્બામાંથી નાસ્તો નીકળ્યો, શક્કરપારા, સેવ મમરા, શીંગ પાક વગરે!! એક મોટી ડીશમાં મયુર ને નાસ્તો અપાયો..
” મને પણ આ નાસ્તો મળી શકે?? સુકેતુ એ કહ્યું અને નિતાને નવાઈ લાગી એ બોલી : “તમને આ ભાવશે?  ફાવશે ???
” હા, અને મજા પણ આવશે ” સુકેતુ બોલ્યો અને નિતાના શરીરમાં ખુશીના દીવડા સળગી ઉઠ્યા!! 
તમારા વખાણ બીજા કરે એ તો સારું જ લાગે પણ સાવ અંગત વ્યક્તિ બીજાની હાજરીમાં વખાણ કરે ને ત્યારે રોમ રોમ આનંદિત થઇ ઉઠે!!
નીતા બેય ને નાસ્તો પીરસતી ગઈ ને મયુર અને સુકેતુએ ભરપેટ નાસ્તો કર્યો..
આજે તમે એ સુકેતુનું વોટ્સએપ ચેક કરો ને તો ડિસ્પ્લે પિક્ચરમાં એની પત્નીનો સાદો અને સાડી વાળો એક ફોટો છે અને એનું સ્ટેટ્સ આ પ્રમાણે છે : “માય ડીવાઈન ડ્રીમ, માય સાઉલ્સ ક્રીમ, માય નીતુ “.

પ્રેમ એટલે…

​મારી નાની બેન પીન્કી  એ  આજે એક મસ્ત  વાર્તા  મોકલી છે જે આપ સૌ સાથે શેર કરુ છુ.ખૂબ સરસ સમજવા જેવી વાત છે.આશા  છે આપ સૌ ને પણ ગમશે .
એક પ્રેમી કપલની વાત છે. બંને દરિયા કિનારે ફરવા ગયાં હતાં. નાળિયેરીની નીચે બાંકડા પર બેઠાં હતાં ત્યારે તેણે નદીની રેત પર ધબકતું એક દૃશ્ય જોયું. એક વૃદ્ધ કપલ એકબીજાનોહાથ પકડી ચાલતાં હતાં. બંનેના પગ ખુલ્લા હતા. ભીની રેતીનો અહેસાસ બંને માણતાં હતાં. જોકે નક્કી કરી શકાય એવું ન હતું કે બંનેના ચહેરા પર જે કુમાશ હતી અને દિલમાં જે ટાઢક હતી એ ભીની રેતી પર પડતાં ખુલ્લા પગથી હતી કે પછી એકબીજાના પકડાયેલા હાથની ઉષ્માથી. 
પ્રેમિકા ઊભી થઇ અને એ અેજેડ કપલ પાસે ગઇ. પ્રેમી પણ તેની પાછળ ગયો. પ્રેમિકાએ એ બંનેને પૂછ્યું, અંકલ, પ્રેમ એટલે શું? અંકલે કહ્યું, પ્રેમ એટલે સાથે બુઢ્ઢા થવાની મજા. પત્નીનો હાથ ઊંચો કરીને કહ્યું કે આ કરચલીવાળો હાથ છે એની દરેક સળ મેં જીવી છે. અમારી ઊંડી ઊતરી ગયેલી આંખોમાં અમે એકબીજાને સંઘરી અને સાચવી રાખ્યાં છે. અરે મેં તો એને પ્રપોઝ જ એવી રીતે કર્યું હતું કે, મારે તારી સાથે બુઢ્ઢા થવું છે. તને મારી સાથે ઘરડું થવું ગમશે? એણે હા પાડી અને જિંદગીની સુંદર સફર શરૂ થઇ. હા, એ સમયે શરીરની ચામડી તંગ હતી. ચહેરા પર કુમાશ હતી. આ દરિયાની રેતી પર અમે દોડતાં હતાં. સ્વિમિંગ કરતાં હતાં. ધીમે ધીમે મોટાં થતાં ગયાં. દોડવાનું બંધ થયું. પછી ચાલતાં હતાં અને અત્યારે સાવ ધીમાં ધીમાં ડગલાં ભરીએ છીએ. ઘણું બદલ્યું છે પણ એક ચીજ ક્યારેય નથી બદલાઇ. એ છે આ હાથ. એ છે આ સાથ. એ છે આ સંગાથ અને એ છે એકબીજાનું અતૂટ સાંનિધ્ય.
તમે અમને બંનેને રેતી પર ચાલતાં જોયાં એમ અમે પણ તમને બંનેને એ બાંકડા પર બેઠેલાં જોયાં હતાં. તારી આન્ટીએ કહ્યું કે, જો આપણા ભૂતકાળનું જીવતું-જાગતું દૃશ્ય સામે ધબકે છે. અમે એ જ બાંકડા પર બેસતાં. ઉંમર પણ કદાચ તમારા જેવડી જ હતી. તમને બંનેને એક જ વાત કરવાનું મન થાય છે કે, એકબીજા સાથે બુઢ્ઢા થવાની એક એક પળ માણજો. ઉંમરને અને પ્રેમને કોઇ સંબંધ નથી, હા એટલું છે કે પ્રેમ કરતાં રહેશો ત્યાં સુધી જીવંત હશો. ક્યારેક ઝઘડા પણ થશે, વિરહ પણ આવશે, પણ એનાથી પ્રેમ કરવાનું ઓછું નહીં કરતાં.
વૃદ્ધ કપલ આગળ ચાલતું થયું પછી ભીની આંખે છોકરીએ છોકરાને કહ્યું, મારી સાથે વૃદ્ધ થઇશ? મારી સાથે શરીરમાં પડતી કરચલી માણી શકીશ? આંખ ઊંડી ઊતરે એમ પ્રેમ અગાધ બનાવીશ? આ હાથની રેખાઓમાં તારા હાથની રેખા મેળવી દઇશ? છોકરાએ એક શબ્દ બોલ્યા વિના પ્રેમિકાના હાથ હાથમાં લઇને પોતાના ચહેરા ઉપર મુકી દીધા. દરેક વખતે સંમતિ શબ્દોથી જ મળતી હોતી નથી..

પ્રેમ 

​*”આઈ લવ યુ”*

કહેવામાં ઘણીવાર ઘણું મોડું થઇ જાય જિંદગીમાં….
એક નાનું એવું રૂડું રૂપાળું પંખી બગીચામાં ખીલેલા એક સફેદ ફૂલ પર જ ઊડ્યા કરતું હતું. 

ફૂલે પંખીને પૂછ્યું, 

“તું કેમ મારી આસપાસ જ ઊડ્યા કરે છે ?”

પંખીએ હસતાં હસતાં કહ્યું, 

“ખબર નહીં કેમ?

પણ 

તારાથી દૂર જવાની મને ઈચ્છા જ નથી થતી. 

મને બસ એમ જ થાય છે કે,

હું તને એક ક્ષણ પણ મારી નજરથી દૂર ન કરું.”
ફૂલને થયું કે,

આ તો સાલું માથે પડ્યું છે 

અને 

મારો પીછો મૂકે તેમ લાગતું નથી. 

મારે કોઈ ઉપાય કરીને આને મારાથી દૂર કરવું જ પડશે. 

એણે પંખીને કહ્યું, 

“તું કાયમ મારી સાથે રહેવા ઈચ્છે છે ?” 

પંખી આ સાંભળીને એકદમ આનંદમાં આવી ગયું.

એવું લાગ્યું જાણે કે,

આખી પૃથ્વી પરનું સુખ ભગવાને એને આપી દીધું. 

એણે તો તુરંત જ કહ્યું, 

“હા, હું કાયમ તારી સાથે જ રહેવા માંગુ છું.”
ફૂલે કહ્યું, 

“જો હું અત્યારે સફેદ છું.

જ્યારે હું લાલ થઈ જઈશ

ત્યારે 

આપણે બંને કાયમ માટે એક થઈ જઈશું.” 

આ સાંભળીને પેલું પંખી નાચવા લાગ્યું અને ગાવા લાગ્યું. 

ફૂલ વિચારમાં પડી ગયું કે,

હું તો સફેદ છું.

લાલ તો થવાનું જ નથી.

આ તો આનો પીછો છોડાવવા માટે મેં આમ કહ્યું.

પણ આ તો એવું માની બેઠું લાગે છે કે,

હું લાલ થઈ જઈશ. 

એની બુદ્ધિ કામ કરતી બંધ થઈ ગઈ લાગે છે.
પેલા ફૂલની આસપાસ ખૂબ કાંટા હતા. 

પંખીએ ગાતા-ગાતા અને નાચતા નાચતા પોતાના શરીરને કાંટા સાથે અથડાવવાનું શરૂ કર્યું. 

પંખીના શરીરમાંથી લોહીના છાંટા ઊડીને ફૂલ પર પડવા માંડ્યા 

અને 

ફૂલ ધીમે ધીમે લાલ થવા લાગ્યું.
થોડીવારમાં પંખીનું આખું શરીર વીંધાય ગયું

અને 

પેલું સફેદ ફૂલ લાલ થઈ ગયું. 

ફૂલને હવે સમજાયું કે,

પંખી એને કેટલો પ્રેમ કરે છે ! 

એ ઘાયલ પંખી પાસે પોતાના પ્રેમનો એકરાર કરવા નીચે નમ્યું 

અને કહ્યું, 

“દોસ્ત મને માફ કરજે. 

હું તો તારા પ્રેમને મજાક સમજતો હતો.

પણ મને હવે તારો પ્રેમ સમજાય છે 

અને અનુભવાય પણ છે.

હું પણ તને પ્રેમ કરું છું દોસ્ત…” 

ફૂલ સતત બોલતું જ રહ્યું.

પણ સામે કોઈ જ જવાબ ન મળ્યો 

ત્યારે 

ફૂલને સમજાયું કે,

હવે ઘણું મોડું થઈ ગયું છે.

આપણા જીવનમાં પણ આવું બનતું હોય છે.

પણ 

કોઈ આપણને ખરા દિલથી ચાહતું હોય છે

અને આપણે માત્ર એને મજાક સમજીએ છીએ…

જાળવજો… 

સંભાળજો… 

ક્યાંક પ્રેમનો સ્વીકાર કરવામાં મોડું ન થઈ જાય !

*આ પ્રેમ માતા-પિતાનો, ભાઈ-બહેનનો, પતિ-પત્ની કે એક મીત્રનો પણ હોય.*

😃🙏

રીટાયર્ડ 

​જરા હળવા હૈયે…
રીટાયર્ડ…
રીટાયર્ડ… 
બસ હવે તો એક મહિનો ..છેલ્લો મહિનો…પછી પત્નીની..અનુરાધાની  બધી ફરિયાદ દૂર થઇ જશે. પછી  તો સમય જ સમય છે. હવે પત્નીના સાન્નિધ્યમાં રહેવા મળશે. સાચા અર્થમાં અમારું સહજીવન શરૂ થશે. જિન્દગી માણવાની તક હવે જ મળી છે. અનુની બધી ફરિયાદ હવે દૂર થશે. આટલા વરસો કંપનીને આપ્યા. હવે મારા સમય પર અનુનો પૂરો અધિકાર છે. એની બિચારીની બધી ફરિયાદ સાચી છે. કાલથી જીવન બદલાશે…બધી ઘરેડમાંથી બહાર નીકળી જીવન શાંતિથી આરામથી  વીતાવશું. બસ હવે તો મારી પાસે બધા માટે સમય જ છે. હવે તો..જિંદગી એક સફર હૈ સુહાના…..

 

ટાઇ બાંધતા બાંધતા  યશવંતભાઇ ગણગણી રહ્યા.  ચહેરા  પર સ્મિતની એક લહેરખી ફરી વળી..58 વરસની  ઉમર થઇ હતી. પણ લાગતા હતા 50 જેવા. બિલકુલ તંદુરસ્ત..આ તો કંપનીની  વયમર્યાદાની પોલીસીને લીધે નિવૃતિ આવી પડે તેમ હતી. બાકી કામથી ક્યાં થાકયા હતા? થાકવાની તો વાત જ ક્યાં હતી? કામનો એક નશો હતો  સારી કંપનીમાં જનરલ મેનેજરની પ્રતિષ્ઠાભરી પદવી હતી. માન હતું, ઇજજ્ત હતી. સત્તા હતી.

  

જોકે તેમના વર્કોહોલિક સ્વભાવની પત્નીને હમેશા ફરિયાદ રહેતી. તમે હમેશા મોડા આવો છો. બસ કામ,કામ ને કામ.કોઇ દિવસ શાંતિથી સાથે બેસવા ન પામીએ. તમારી કંપની કયારેય મળે જ નહીં. આ તેમની હમેશની ફરિયાદ હતી. વાતે ય સાચી હતી.પોતે ઘરમાં કે પત્નીને પૂરતો સમય નથી આપી શકતા તેનો એહસાસ યશવંતભાઇને પણ હમેશા રહેતો. પરંતુ કંપનીની જવાબદારીને લીધે ઘર કે પત્ની માટે ખાસ  સમય ન ફાળવી શકતા.
પરંતુ હવે સંજોગો બદલાવાના હતા. હવે પોતે પત્નીની ફરિયાદ દૂર કરી શકશે. ઘરમાં પૂરેપૂરો સમય આપી શકાશે. નિરાંતે હીંચકા પર બેસીને છાપુ વાંચવાનું અને કડક,મીઠી ગરમાગરમ ચા.. વાહ મજા આવી જશે. ચા પીતા પીતા પત્ની સાથે દુનિયાભરના ગપ્પા મારશે. પૌત્ર સાથે રોજ સાંજે બગીચામાં રમશે.  ઘણું કામ કર્યું. હવે જિંદગી માણવાની. એક એક પળ જીવવાની. બીજા કોઇ પ્રશ્નો હતા નહીં.  ભર્યુંભાદર્યું ઘર હતું. પત્ની હતી,દીકરો વહુ હતા. અને મૂડીના વ્યાજ જેવો નાનકડો સાત  વરસનો મીઠડો પૌત્ર હતો.  બધા સાથે મળીને કિલ્લોલ કરીશું. હવે તો બસ કુટુંબમેળાના  કંકુછાંટણા…યશવંતભાઇ  મનોમન મલકાઇ રહ્યા.
મુઠ્ઠીમાંથી સરતી રેતીની માફક સમય સરી રહ્યો. મહિનાને જતા શી વાર ? હમેશા સમયની  સાથે દોડતાં  યશવંતભાઇને સમયની બ્રેક લાગી ગઇ. નોકરીનો છેલ્લો દિવસ. પાંત્રીસ વરસની ઉજ્જ્વળ કારકિર્દી પર પૂર્ણવિરામ. ઓફિસમાં ભવ્ય વિદાય સમારંભનું આયોજન… યશવંતભાઇના ગુણગાન ગાતા ભાષણો…સુંદર મજાની ભેટ.. થોડા શરમાતા..થોડા હસતા..યશવંતભાઇએ  વિદાયની યાદગીરીરૂપે  નમ્રતાથી ભેટ સ્વીકારી. બધાનો આભાર માન્યો. ફોટાઓ  પડાવ્યા. અને મીઠી સ્મૃતિઓ વાગોળતા..એક ધન્યતા સાથે graceful exit  કરી તેઓ ઘેર આવ્યા.  

હાશ…હવે  શરૂ થયું નિવૃતિની….. નિરાંતની….આરામદાયક પળો માણવાનું.  રાત્રે વિદાય સમારંભની બધી વાતો ઘેર કરી.  થોડું ગૌરવ અનુભવ્યું. 
હવે  કાલથી નિરાંત.નો દોડાદોડી.પત્ની સાથે હળવી પળો માણીશું. એનો પણ મારી ઉપર કોઇ હક્ક તો ખરો ને ? બિચારી આટલા વરસોથી ફરિયાદ કરે છે. મારી પ્રતીક્ષા કરે છે. હવે તેની બધી ફરિયાદનો અંત. મીઠા શમણા સાથે યશવંતભાઇ ઉંઘની આગોશમાં….  સવારે  રોજના સમયે જ ઉંઘ ઉડી ગઇ. તો પણ થોડીવાર એમ જ આળસમાં રજાઇ ઓઢી પડયાં રહ્યાં. ચાલવા કાલથી જશું. હજુ આજે તો પહેલો દિવસ છે. હવે તો  રોજ રવિવાર જ છે ને ? યશવંતભાઇ નિરાંતે ઉઠયા. જોકે વચ્ચે પત્ની બે વાર ઉઠાડવા આવી ગઇ.પણ પોતે જલદી મચક ન આપી. ઉઠી ફ્રેશ થઇ  પત્નીને પણ પોતાની સાથે ચા પીવાની ઓફર મૂકી. 

‘ અનુ, ચાલ, તારો ચાનો કપ પણ  અહીં જ લેતી આવ. નિરાંતે હીંચકા પર બેસીને સાથે ચા પીશું. ‘ 

જાણે કોઇ વિચિત્ર વાત કહી  હોય તેમ અનુ..અનુરાધા પતિ સામે જોઇ રહી. નિરાંત ? અત્યારે સવારના પહોરમાં ? કંઇ ભાન બાન છે કે નહીં ? આવી ગાંડા જેવી વાતનો શું જવાબ આપવો ? 

યશવંતભાઇને કશું સમજાયું નહીં. પત્ની આમ કેમ પોતાની સામે જુએ છે ? પોતે  સાથે ચા પીવાની એક સામાન્ય વાત કહી તેમાં  આમ બાઘાની જેમ સામે શું જુએ છે ? તેમણે ફરીથી પોતાની વાત દોહરાવી. પત્નીએ રસોડામાં જતાં જતાં જ જવાબ આપ્યો ’મેં તો કયારની પી લીધી છે. તમે પી લો. ત્યાં ટેબલ પર કપ મૂકયો છે.

યશવંતભાઇને થયું પોતે મોડા ઉઠયા છે. બિચારી  કયાં સુધી રાહ જુએ ? વાંધો નહીં. કાલે થોડૉ વહેલો ઉઠીશ. તેમણે હાથમાં પેપર લીધું. પેપર વાંચતા વાંચતા ચાની ચુસકીઓ ભરવાની મજા આવી. નિરાંતે વાંચવા જતા હતા ત્યાં પત્નીનો અવાજ સંભળાયો,   ‘ હવે તમે છાપુ  મૂકીને નાહવા જાવ તો સારું. નોકર ચાલ્યો જશે તો કપડાં રહી જશે. આમેય હવે તમારે કયાં ઓફિસે જવાનું છે ? છાપુ તો પછી નિરાંતે  વંચાશે. 
યશવંતભાઇને પરાણે ઉઠવું પડયું. મનમાં તો થયું કે આટલા વરસોથી તો વહેલો જ નહાતો  હતો ને? હવે ઓફિસ નથી એટલે જ તો થાય છે કે બધું નિરાંતે કરીશું. પણ…ખેર…..બાથરૂમમાં જતા જતા યશવંતભાઇ વિચારી રહ્યા. જલ્દી જલ્દી નાહીને ફરી છાપુ હાથમાં લીધું..ત્યાં ચા યાદ આવી ગઇ. વરસોની ટેવ હતી ને? ટી-બ્રેક ની. તેમણે પત્નીને એક કપ ચાની ફરમાઇશ કરી.પણ…ત્યાં તો…. ’ હમણાં તો ચા પીધી હતી.ઘરમાં નવરા બેઠા બેઠા ચા જ પીધે રાખવાની છે  કે બીજું કંઇ ? ‘    યશવંતભાઇ મૌન. ઓફિસમાં દર બે કલાકે આવતી ચાની ટેવ તેમને તડપાવી ગઇ. ત્યાં તો થોડું  મોડું થતું તો યે પટાવાળાનું આવી બનતું. અને ..આજે એક ચા માટે યે સાંભળવાનું ? તેમને જરા ઓછું તો આવી ગયું પણ પછી મનને મનાવ્યું.  અનુ  એકલી બિચારી કેટલે પહોંચે ? વહુ નોકરી કરવા જાય એટલે બધી જવાબદારી પત્ની પર જ આવી છે ને? હું રીટાયર્ડ થયો છું. તે થોડી થઇ છે ?  મન મોટું રાખી તેમણે આશ્વાસન લીધું. અને    ફરી છાપામાં  મન પરોવ્યું. 

ત્યાં…. ’ ઘરમાં નવરા બેઠા છો..તે બજારમાંથી  જરા શાક લાવી આપોને.  મારે એટલો ધક્કો ઓછો.’ 

’શાક ? શાક લેતા મને કયાં આવડે છે? હું કયાં કયારેય  શાક લેવા ગયો છું ? ’ 

’ કયારેય નથી ગયા તો હવે જાવ…’ હવે એટલી મદદની આશા તો હું રાખી શકું કે નહીં ? ‘ પત્નીએ લીસ્ટ અને થેલી હાથમાં પકડાવી દીધા. યશવંતભાઇનું મોઢું થોડું કટાણું તો બની ગયું. પરંતુ પત્નીની વાત ખોટી તો નથી જ ને ? એટલી મદદ તો કરાવવી જ રહી.
  યશવંતભાઇ  અનિચ્છાએ પણ અણગમતું કામ કરવા  ઉપડયા. શાકમાર્કેટમાં જરાયે મજા ન આવી. કેટલી ગંદકી અને કેવો અસહ્ય કોલાહલ. રોજ તો આ સમયે એરકંડીશન્ડ ઓફિસમાં બેઠાં બેઠાં ચાની ચૂસકીઓ  સાથે  બિસ્કીટની મજા માણતા હોય.

 

નાક આડે રૂમાલ રાખી માંડ માંડ જલ્દી જલ્દી લીસ્ટ પ્રમાણે શાક લઇને આવ્યા તો પત્નીને મોંઘુ લાગ્યું, ગુવાર જાડો ને ભીંડા “ગલઢા” લાગ્યા.  કાકડી કડવી નીકળી. એક ઘરરખુ ગૃહિણી બોલ્યા સિવાય કેમ રહી શકે ? 

‘  જરા ચાખીને ન લેવાય ‘ ? 

‘ હું ત્યાં ચાખવા બેસું ? એવું બધું મને ન ફાવે….’ તે બબડતા રહ્યાં. થોડીવાર ટીવી.ચાલુ કરી રીમોટ હાથમાં લઇ ચેનલો ફેરવી જોઇ. પણ ખાસ મજા ન આવી. ત્યાં તો પત્નીની જમવા આવવાની બૂમ આવી. ’ હમણાં નહીં થોડીવાર પછી. હજુ તો ભૂખે ય નથી લાગી. નાસ્તો મોડો કર્યો હતો ને તે…’  એટલે તો સવારે કહેતી’તી કે નાસ્તો વે’લો કરી લો..ઠીક હવે…આજે જે થયું તે…ચાલો, જે ભાવે તે જમી લો. કામવાળી આવે તે પહેલા વાસણ તો ખાલી કરી દેવા પડશે ને? કાલથી  નાસ્તો વહેલો જ પતાવી લેજો. ’
યશવંતભાઇ પરાણે જમવા બેઠા. ઓફિસમાં બધા તેમનો ટાઇમ સાચવતા. આજે તેમને કામવાળાના ટાઇમ સાચવવાના હતા.   જમીને આડા પડવાનો વિચાર કરતા હતા ત્યાં પત્નીનો અવાજ આવ્યો,
‘ જીતની બસનો  આવવાનો ટાઇમ થઇ ગયો છે. તમે જરા નાકા ઉપર જઇને તેડી આવોને. રોજ  હું જતી હતી. હવે તમે આમેય નવરા છો…તો તમે જઇ આવો. આમાં તો યશવંતભાઇથી ના પડાય કે દલીલ કરાય તેવું કયાં હતું ?  યશવંતભાઇ સાત વરસના પૌત્રને લેવા તડકામાં નીકળ્યા. ઓફિસની એ.સી. કેબિનની યાદ તન મનને તડપાવી રહી. 

 પૌત્રને લઇને હાંફતા હાંફતા આવ્યા ત્યારે યશવંતભાઇ પરસેવાથી રેબઝેબ…બાપ રે ! કેટલો તાપ પડે છે ? એ.સી. નું વહેલી તકે કંઇક કરવું પડશે…આજ સુધી સાલી ખબર જ ન પડી. 
હવે ઉંઘ આવે તેમ નહોતું. તેથી  છાપુ શોધવા લાગ્યા. હમણાં તો અહીં રાખીને ગયા હતા. પૂછપરછ કરતાં  ખબર પડી કે એ તો કામવાળીએ બધું સરખું કરીને “જગ્યાએ” રાખી દીધું હતું. યશવંતભાઇની જગ્યા કઇ હતી..તે  કદાચ હજુ કોઇને  ખબર નહોતી. નહીંતર કદાચ તેમને પણ  જગ્યાએ ગોઠવી દીધા હોત. તેમણે પત્નીને  કહ્યું , 

‘ હજું તો મેં વાંચ્યું પણ નહોતું…’ 

’ મને એમ કે આજે તો સવારથી તમે સાવ નવરા છો…તો વાંચી જ લીધું હશે ને? ’ 
પત્નીનો જવાબ સાંભળી યશવંતભાઇ પોતાની નવરાશ વિશે વિચારતા રહી ગયા. પહેલે જ દિવસે બોલવું સારું નહીં..તે  મૌન જ રહ્યા. પરંતુ  મન અને મોં બંને કટાણા થઇ ગયા. થોડીવાર પરાણે આડા પડયાં. પડખા ફેરવ્યાં. પરંતુ  ઉંઘ ન આવી. 

 સામે ઘડિયાળમાં નજર કરી તો  ચાર વાગી ગયા હતા. ત્રણ વાગે તો ચાનો ટાઇમ હતો. તેમણે પત્નીને બૂમ પાડી. પણ કંઇ જવાબ ન મળ્યો. ઉભા થઇને જોયું તો નોકર કચરો કાઢતો હતો. પૂછતાં તેણે કહ્યું કે બેન તો બાબાને  ટયુશનમાં મૂકવા ગયા છે. કયારે આવશે ? એવા પ્રશ્નનો કોઇ અર્થ નહોતો.જવાબ કોણ આપે? નોકર  જરા વારમાં પોતાનું કામ કરી જતો રહ્યો. થોડીવાર રાહ જોઇ..પણ પત્ની ન આવી. ચાની તલપ લાગી હતી. હવે ? ચાલ, જીવ, સવારથી નવરો  જ છું ને ? આપ મૂઆ વિના સ્વર્ગે થોડું જવાશે ? 

”જાત મહેનત ઝિંદાબાદ” કરી તે રસોડામાં ગયા. ફ્રીઝમાંથી ખાંખાંખોળા કરી દૂધની તપેલી લેવા ગયા ત્યાં..આગળ રહેલ દહીંને ખોટું લાગ્યું હોય તેમ દહીંની વાટકી આગળ ધસી આવી અને  જાતે ઢોળાઇ ગઇ. યશવંતભાઇ હાથમાં દૂધની તપેલી લઇ નીચે ઢોળાયેલ દહીં સામે કરૂણાભરી નજરે જોઇ રહ્યા. નોકર પણ ચાલ્યો ગયો હતો. હવે  દહીં સાફ કરવા કપડું શોધવાની કવાયત ચાલી. અંતે કંઇક નેપકીન જેવું હાથ લાગ્યું ખરું. માંડમાંડ બધું સાફ કર્યું. હાથ ગંદા થઇ ગયા હતા.  દહીંવાળા કપડાનો એક તરફ ઘા કરી  તેમણે  રસોડામાં ચા-ખાંડના ડબ્બા શોધવાની પ્રક્રિયા ચાલુ કરી. પણ એ કામ કંઇ ધાર્યું હતું તેટલું સહેલું ન નીકળ્યું. બે ચાર ડબ્બા  ખોલ્યા…અંદરથી જાતજાતની અપરિચિત વસ્તુઓએ  ડોકિયા કર્યા. ડબ્બા ઉપર ચિઠી ચોંટાડતા શું થાય છે ? આટલા ડબ્બાઓની વણઝારમાંથી કયા ડબ્બામાં ચા-ખાંડ છૂપાઇને બેઠા હશે?  રસોડાનું ”આઇ.એસ.ઓ.” કરાવવું જોઇએ..યશવંતભાઇ એકલા એકલા બબડી રહ્યા. 

 અંતે ચા-ખાંડ ના ડબ્બા મળતા યશવંતભાઇ વિજયીની અદાથી તેની સામે જોઇ રહ્યા.  કેવા  પકડી પાડ્યા. પરંતુ પછી  ચાનો  મસાલો શોધવાની  હિમત તો ન જ ચાલી. પરંતુ નસીબ સારા હતા. ગેસનું લાઇટર શોધવામાં તકલીફ ન પડી. દીવાલ પર લટકતું લાઇટર સામે દેખાઇ જતા યશવંતભાઇ  ખુશખુશાલ બની ગયા. 
   લાઇટર હાથમાં લઇ ગેસ ચાલુ કરતા ગયા. પણ લાઇટરે મચક ન આપી. ચાલુ થાય એ બીજા…એમ કોઇ પણ આવીને પોતાનો ઉપયોગ કરી લે એ અનધિકાર ચેષ્ટા તેનાથી સહન ન થઇ. અને રિસાઇને બેસી ગયું. યશવંતભાઇ દયામણી નજરે લાઇટર સામે જોઇ રહ્યા. હવે માચીસ કયાં શોધવી ?  છેલ્લીવાર પ્રયત્ન કરવા ગયા ત્યાં એક ભડકો….અને ગેસ ચાલુ… 

ગેસ ઉપર પાણી ઉકળવા મૂકી  ઉકળે ત્યાં સુધીમાં ગરણી અને સાણસી શોધવાનું  અભિયાન ચાલુ થયું. એક કામની પ્રતીક્ષા કરતા ઉભુ થોડું રહેવાય ? ચા ઉકળે ત્યાં સુધીમાં ગરણી શોધતા યશવંતભાઇના ફળદ્રુપ ભેજામાં સમય બચાવવાના અનેક ઉપાયો ઉભરાતા રહ્યા.  ટાઇમ મેનેજમેન્ટ એટલે શું ? તેની આ બૈરાઓને સમજ જ ન પડે. તેથી જ તેમનો આટલો બધો સમય રસોઇ જેવા નાનકડા કામમાં જાય છે. અને આખો દિવસ રસોડામાં ગોન્ધાઇ રહેવું પડે છે. કાલથી અનુને બધું વ્યવસ્થિત કરી આપશે. બધા ઉપર લેબલ લગાડી સમય કેમ બચાવવો એ શીખડાવશે. વિચાર કરતા કરતા યશવંતભાઇ ગરણી શોધતા રહ્યા. પરંતુ ગરણી શોધવામાં  એટલી  બધી વાર  લાગી કે ચાને ખરાબ લાગી ગયું અને અડધી ચા ઉભરાઇ ગઇ. યશવંતભાઇ કરૂણાભરી નજરે ઉભરાયેલી ચા સામે જોઇ રહ્યા. ડરતાં ડરતાં તપેલીમાં નજર કરી..કશું બચ્યું છે ખરું ?  સદનશીબે થોડી બચી હતી ખરી.  હાશ…કરી  ઝડપથી બચેલી ચા ગાળવા  ગયા. પરંતુ  સાણસી પકડતા ફાવ્યું નહીં. વળી અડધાની બીજી અડધી ચાએ નીચે જમીન તરફ પ્રયાણ કર્યું. અંતે બચી ખૂચી ચા  ગાળી, કપ હાથમાં લઇ નવરા બની ગયેલ યશવંતભાઇ ચા પીવા બેઠા.ત્યાં….ધડાધડ બારણે બેલ…

 જાણે ધરતીકંપ  આવ્યો.  અત્યારે વળી કોણ? શાંતિથી એક ચા પણ પીવા નથી મળતી. રાતાપીળા થતાં યશવંતભાઇએ બારણુ ખોલ્યું. 

‘કોણ છો ભાઇ, આવો. શું કામ છે ? ‘ ’ધોબી છું.. આ  કપડા ગણી લો અને બીજા આપવાના છે ?  

માથુ ખંજવાળતા યશવંતભાઇને સમજ ન પડી. ધોબીને શેઠની દયા આવી ગઇ. ’ઠીક છે…કાલે બેનને પૂછી જઇશ.  તમને નહીં સમજાય. લો.આ કપડાં મૂકી દો.. ધોબીએ કદાચ આવા કંઇક યશવંતભાઇઓ જોઇ  નાખ્યા હતા. 

‘ આ બધા કપડાં અમારા છે ? ‘

‘ ના..ના…બીજાના તમને દાન આપી જાઉં છું..’ ધોબીના ન બોલાયેલા શબ્દો યશવંતભાઇને  સંભળાયા. 

તેમણે કપડાં લીધા. બારણું  જોશથી બંધ કરી ધોબી ગયો. 

ઠંડી થઇ ગયેલે ચા પીવી કે નહીં એ યશવંતભાઇને સમજાયું નહીં. આમ પણ ચા તો નામની જ બચી હતી. છતાં પીવા બેઠા તો ખરા. એક ઘૂંટડો ભર્યો..કંઇ મજા ન આવી. ત્યાં  ફરીથી  બેલ વાગી. તેમનો ચહેરો દયામણો બની ગયો. વળી કોણ હશે ? આ તે ઘર છે કે ?  બારણા ખોલવા કોઇ પટાવાળો રાખવો જોઇએ..એમ વિચારતા યશવંતભાઇ ઉભા થયા. દરવાજો ખોલ્યો..

  પત્નીને જોઇ થોડી હાશ થઇ. ત્યાં પત્ની તરફથી ઉલટતપાસ આવી. 

‘  દરવાજો ખોલતા આટલી વાર ? ‘ ’ મને એમ કે કોણ હશે ? ‘ ’ પણ તને આટલી વાર કયાં લાગી ?’  પત્નીનો ઠાવકો જવાબ…

‘ આજે તમે ઘેર જ હતા તો થયું કે જીતને ટયુશનમાં મૂકવા જાઉં છું તો ભેગા ભેગા મીનાબેનને ઘેર  પણ જઇ જ આવું. કેટલા દિવસથી ખબર કાઢવા જવાતું નહોતું. 

પછી ત્યાં પડેલ પોટલા સામે નજર જોતા પૂછયું, ’ ધોબી આવી ગયો? કેટલા કપડા આપી ગયો ? ‘   ‘ તેં આપ્યા હશે એટલાં જ આપી ગયો હશે ને? કંઇ કોઇના લઇને વધારે ન આપી જાય.’ એટલી સમજ પડવી જોઇએ.’  યશવંતભાઇએ સ્મિત કરતાં સ્માર્ટ જવાબ આપ્યો. 

‘ વધારે ન આપી જાય…પણ ઓછા જરૂર આપી જાય..ગણીને લેવા જોઇએ. ‘ 

સામો ફટકો આવ્યો. ’  એના ગોટાળાની તમને હજુ ખબર નથી. ખેર! હવેથી  જરા ધ્યાન રાખજો ‘ ” હવેથી..? “ યશવંતભાઇ   ચોંકી ગયા પણ બોલ્યા વિના ચૂપચાપ સાંભળી રહ્યા. ઓફિસમાં પોતે ખીજાતા હતા ત્યારે નીચેના માણસો કેવા ચૂપચાપ સાંભળી  લેતા હતા. આજે પોતે અહીં અહીં બોસ  થોડા હતા ? ઓફિસમાં  ભલેને હોશિયાર ગણાતા હોય અહીં સાવ ”ઘોઘા” હતા. 

અનુરાધાબેન હવે રસોડામાં ગયા. અંદર જતાંવેત જ જાણે સાપ જોયો હોય તેમ બૂમ આવી. 

‘ આટલીવારમાં આ શું  રમખાણ કરી નાખ્યું  છે ? ‘ ’ જરા ચા ઉભરાઇ ગઇ હતી. ‘ આરોપીએ ધીમેથી જવાબ આપ્યો. ’ અરે, એક જરાવાર રાહ ન’તી જોવાતી? હું આવીને ચા ન કરી દેત? મારું કેટલું કામ વધારી દીધું ? અને આ શું દહીં ઢોળ્યું છે કે શું ? ‘ હે ભગવાન..કંઇ આવડે નહીં તો કરતા ન હોય તો.. ’ 

  બધું સાફ કરતાં અનુબેન પાસેથી અત્યારે દૂર ખસી જવામાં જ સલામતી છે એટલું ન સમજે એવા કંઇ યશવંતભાઇ મૂર્ખ થોડા હતા ? 

”પોતાને કંઇ નથી આવડતું” નું સર્ટીફિકેટ લઇ યશવંતભાઇ બેઠાં રહ્યાં.

  સાંજે થોડું ચાલવા જવાનું મન થયું. પણ એકલાં એકલાં કેમ મજા આવે ?   કોઇ મિત્રો  બનાવવાનો તો સમય જ ક્યાં મળ્યો હતો? પત્નીને કહી જોયું. પણ તે થાકી હતી. માંડ થોડીવાર નિરાંત મળી છે. હમણાં પાછી બીજી શીફટ ચાલુ થશે.  તેની પાસે સમય જ કયાં હતો? 

છતાં એકલા  તૈયાર થયા..ચાલ, થોડો બહાર આંટો મારું. જરા સારું લાગશે.  ત્યાં પૌત્ર  તેની મમ્મી સાથે ટયુશનમાંથી આવી ગયો હતો. તે દાદાજી પાસે આવ્યો. 
‘ દાદાજી, મમ્મી કહે છે  આજથી  તમે  મને હોમવર્ક કરાવશો. ‘ 

પૂત્રવધૂએ આવીને શું કરાવવાનું છે..કેમ કરાવવાનું છે તે બધું દાદાજીને વિગતવાર સમજાવ્યું. 

 ‘ પપ્પાજી, હવે તમે ફ્રી છો  તો  હવેથી જીતને રોજ તમે જ લેશન કરાવજો. જેથી હું પણ થોડી ફ્રી થઇને મમ્મીને મદદ  કરાવી શકું. આજથી જીત તમારી જવાબદારી. ‘  નવરા  દાદાજી શું બોલે? ચૂપચાપ પૌત્રને લેશન કરાવવા બેસી ગયા. પણ ફાવ્યું નહીં. આવડતું તો બધું હતું પણ…શીખડાવતા ન ફાવ્યું. નાનકડા જીતને શીખવવામાં જે ધીરજ કે સંયમ જોઇએ તે પોતામાં કયાં હતા?  જરા મોટેથી કહેવાઇ ગયું.  જીતે લેશન અને દાદાજી બંનેનો બહિષ્કાર કરી દીધો. 

‘ દાદાજી પાસે લેશન નથી કરવું..ખીજાય છે. ‘ 

 કહી તેણે   ભેંકડો તાણ્યો..યશવંતભાઇ ખિસિયાણા પડી ગયા. નિષ્ફળ દાદાજીને પણ મોટેથી ભેંકડો તાણવાનું મન થઇ ગયું. પણ શું કરે? પોતે તો મોટા હતા. વહુ અંદરથી દોડી આવી. મોઢેથી તો કશું ન બોલી.પણ યશવંતભાઇની સામે જોતી જોતી જીતનો  હાથ પકડી અંદર લઇ ગઇ.   ’ નવરા છો તો આટલું યે ન કરી શકયા? નાનકડા પૌત્રને યે ને સમજાવી શકયા? ‘ તેની આંખમાં રહેલી ફરિયાદ, ઠપકો  નિષ્ફળ દાદાજી મૌન બનીને ..દયામણે ચહેરે  સાંભળી રહ્યા. 

 રાત્રે જમવાનો સમય થતાં ચૂપચાપ  જમી લીધું.  નવરા થઇને પોતે કંઇક ગુનો કરી નાખ્યો હતો કે પોતે નકામા થઇ ગયા હતા?

  જમીને દીકરો વહુ તેના રૂમમાં ગયા. સવારે બંનેને નોકરીએ જવાનું હતું…વહેલા ઉઠવાનું હતું. તેથી જલ્દી જલ્દી સૂવા ગયા. પત્ની જરાકવાર તેની મનપસંદ સિરીયલ જોતી હતી. 
સાવ નવરા પડેલ યશવંતભાઇને ખબર ન પડી કે તે શું કરે ? 

રીટાયર્ડ થયાના ચોવીસ કલાક પૂરા થયા હતા.
એક વોટસઅપ મિત્ર  એ મોકલેલી અને મને ઞમેલી પોસ્ટ આપ સૌ સાથે શેર કરુ છુ. 

આંબો

​*માતા-પિતાનું ઋણ કેમ કરી ઊતરશે ?*
*એક નાનો બાળક હતો. બાળકને કેરીનું ઝાડ (આંબો) બહુ ગમતો. જ્યારે નવરો પડે કે તુરંત આંબા પાસે પહોંચી જાય. આંબા પર ચડે, કેરી ખાય અને રમીને થાકે એટલે આંબાના વૃક્ષની ઘટાદાર છાયામાં સૂઈ જાય. બાળક અને આ વૃક્ષ વચ્ચે એક અનોખો સંબંધ હતો*.

*બાળક જેમ જેમ મોટો થવા લાગ્યો તેમ તેમ એણે આંબા પાસે આવવાનું ઓછું કરી દીધું. અમુક સમય પછી તો સાવ આવતો જ બંધ થઈ ગયો*. *આંબો એકલો એકલો બાળકને યાદ કરીને રડ્યા કરે. એક દિવસ અચાનક એને પેલા બાળકને પોતાના તરફ આવતો જોયો. આંબો તો ખુશ થઈ ગયો.*

*બાળક જેવો નજીક આવ્યો એટલે આંબાએ કહ્યું, “તું ક્યાં ચાલ્યો ગયો હતો ? હું રોજ તને યાદ કરતો હતો. ચાલ હવે આપણે બંને રમીએ.” બાળક હવે મોટો થઈ ગયો હતો. એણે આંબાને કહ્યું, “હવે મારી રમવાની ઉંમર નથી.* *મારે ભણવાનું છે પણ મારી પાસે ફી ભરવાના પૈસા નથી.” આંબાએ કહ્યું “તું મારી કેરીઓ લઈ જા. એ બજારમાં વેચીશ એટલે તને ઘણા પૈસા મળશે. એમાંથી તું તારી ફી ભરી આપજે.” બાળકે આંબા પરની બધી જ કેરીઓ ઉતારી લીધી અને ચાલતો થયો.*

*ફરીથી એ ત્યાં ડોકાયો જ નહીં. આંબો તો એની રોજ રાહ જોતો, એક દિવસ અચાનક એ આવ્યો અને કહ્યું, “હવે તો મારા લગ્ન થઈ ગયા છે. મને નોકરી મળી છે એનાથી ઘર ચાલે છે પણ મારે મારું પોતાનું ઘર બનાવવું છે એ માટે મારી પાસે પૈસા નથી.” આંબાએ કહ્યું, “ચિંતા ન કર. મારી બધી ડાળીઓ કાપીને લઈ જા. એમાંથી તારું ઘર બનાવ.” યુવાને આંબાની ડાળીઓ કાપી અને ચાલતો થયો.*

*આંબો હવે તો સાવ ઠૂંઠો થઈ ગયો હતો. કોઈ એની સામે પણ ન જુવે. આંબાએ પણ હવે પેલો બાળક પોતાની પાસે આવશે એવી આશા છોડી દીધી હતી. એક દિવસ એક વૃદ્ધ ત્યાં આવ્યો. તેણે આંબાને કહ્યું, “તમે મને નહીં ઓળખો પણ હું એ જ બાળક છું જે વારંવાર તમારી પાસે આવતો અને તમે મદદ કરતા.” આંબાએ દુઃખ સાથે કહ્યું, “પણ બેટા હવે મારી પાસે એવું કંઈ નથી જે હું તને આપી શકું.”*

*વૃદ્ધે આંખમાં આંસુ સાથે કહ્યું, “આજે કંઈ લેવા નથી આવ્યો. આજે તો મારે તમારી સાથે રમવું છે. તમારા ખોળામાં માથું મૂકીને સૂઈ જવું છે.” આટલું કહીને એ રડતાં રડતાં આંબાને ભેટી પડ્યો અને આંબાની સુકાયેલી ડાળોમાં પણ નવા અંકુર ફૂટ્યા.*

*વૃક્ષ એ આપણાં માતા-પિતા જેવું છે જ્યારે નાના હતા ત્યારે એમની સાથે રમવું ખૂબ ગમતું. જેમ જેમ મોટા થતા ગયા તેમ તેમ એમનાથી દૂર થતા ગયા નજીક ત્યારે જ આવ્યા જ્યારે કોઈ જરૂરિયાત ઊભી થઈ કે કોઈ સમસ્યા આવી. આજે પણ એ ઠૂંઠા વૃક્ષની જેમ રાહ જુવે છે. આપણે જઈને એને ભેટીએ ને એને ઘડપણમાં ફરીથી કૂંપણો ફૂટે…*

*ગમે તો બીજા મિત્રો સાથે પણ પોસ્ટ શેર કરજો…*

*ક્યાંક કોઈની આંખ ખુલી જાય …તો ક્યાંક કોઈની આંખ ભીની પણ થઈ જાય…!!!!!!*

🌹🌻🌷💐🌺🌼🌸