પપ્પા , મને મુકવાને આવવાનું નહીં

વેકેશન માણીને જ્યારે પાછી હું જાઉં
મધમીઠી યાદ થકી મનમાં મલકાઉં
શોપીંગની સાથે હું સ્મરણો લઇ જાઉં
બેગની સંગાથે હું ય છાની છલકાઉં
આંખોમાં આંસુ એમ લાવવાનું નહીં
પપ્પા , મને મુકવાને આવવાનું નહીં

બેગ હું ભરું ત્યારે સામે ઉભા રહીને
કાઢું એ પાછું મુકાવો છો સમ દઇને
આ નથી કાઢવાનું , આ તો લેવાનું છે
કેટલું મુકાવો છો ફરી ફરી કહી કહીને
બેગ માંહે બાળપણ મુકાવવાનું નહીં
પપ્પા, મને મુકવાને આવવાનું નહીં

“થોડું તો ચાલે બેટા, કોઇ નથી પૂછતું
સમજે બધાય હવે, લઇ જાને સાથ તું”
કેમ કરી સમજાવું પપ્પાજી, તમને હું
કાઉન્ટર પર હોય એને એવું તે શું ય કહું વ્હાલને વજનમાં ઉમેરવાનું નહીં
પપ્પા, મને મુકવાને આવવાનું નહીં

પિયરમાં દીકરીનું વજન તો વધવાનું
ચાર ટાઇમ પેટ ભરી રોજરોજ જમવાનું
મમ્મીના હાથનું ને ભાભીના હેતનું
પરદેશે આવું ક્યાં કોઇને ય મળવાનું ?
અહીંયાનું કૈં ત્યાં સંભારવાનું નહીં
પપ્પા, મને મુકવાને આવવાનું નહીં.

એરપોર્ટ આવીને સૂચનાઓ આપશો
પાસપોર્ટ ટીકીટ ફરી જોવાને માગશો
“સાચવીને જજે” એવું બોલી ઉમેરશો
“પ્હોંચીને ફોન કરજે ” એવું ય કહેશો
ભૂલું તો ઓછું એનું લાવવાનું નહીં
પપ્પા, મને મુકવાને આવવાનું નહીં

જોયા કરો હું જ્યાં સુધી દેખાતી
કાચની દીવાલ મને એક્વેરિયમ લાગતી
કાંઠો છોડીને જતી દરિયાની માછલી
બીજા કાંઠે એની વાટ રે જોવાતી
આંસુને કેમ કહું , આવવાનું નહીં
પપ્પા, મને મુકવાને આવવાનું નહીં

માં

માઁ મારી ડૉક્ટર હતી..

પડી જતી હું જ્યારે
એ ભોંયે આટતી કરી,
મને જટ મટાડી દેતી
માઁ મારી ડૉક્ટર હતી

વાગ્યા પર હમેશા એ
જાદુઈ ફૂંક મારી દેતી
પળભરમાં મટાડી દેતી
માઁ મારી ડૉક્ટર હતી

ઊંઘ જ્યારે ના આવે
માથે હાથ ફેરવી દેતી
સહેજમાં સુવાડી દેતી
માઁ મારી ડૉક્ટર હતી

ખાવામાં જો નખરાં કરતી
બાવો લઇ જશે કહી
પટ કરી ખવડાવી દેતી
માઁ મારી ડૉક્ટર હતી

લાખ દુઃખ વેદના છુપાવુ
મોઢું મારુ વાંચી લેતી
વગર કહ્યે સમજી જતી
માઁ મારી ડૉક્ટર હતી

મિત્રો સાથે ઝઘડી આવતી
ખાસ દોસ્તી તોડી આવતી
ચૂપચાપ બાથમાં ભરી લેતી
માઁ મારી ડૉક્ટર હતી

ખોટા રસ્તે કદીક ચડી જાતી
ખૂબ લડતી, ખૂબ મારતી,
છેક છેલ્લે એ રડી પડતી
આંસુથી મને સુધારી દેતી
માઁ મારી ડૉક્ટર હતી

પ્રેમમાં હૃદય તોડી બેસતી
બસ હું ગુપચુપ રહેતી
એ આવી પાસે ચૂમી લેતી
વગર ઓપરેશને દિલ સાંધી દેતી
માઁ મારી ડૉક્ટર હતી..

મજા છે !

કોઈના આંસુ લૂછવાની મજા છે,
બા ને ઓછું સંભળાય છે, પણ કેમછો પૂછવાની મજા છે.
ભલે પડખા ફેરવી ને સુતા હૌઇએ વ્યવસ્થિત ઝગડા પછી,

અડધી રાતે ઉઠીને ચાદર ઓઢાડવાની મજા છે.
હા ,વઢસે હજી ને ગુસ્સો પણ કરશે અને કંઈ બોલી પણ નહીં શકો,

પરંતુ કોઈને મનાવાની ઉંમરે પિતાથી રીસાવાની મજા છે.
બાકી ભલે ભડભાદર થઇ ફરતા હો અખા ગામમાં,

ક્યારેક ભાંગી પડો તો માંના ખોળામાં ડુસકા સાથે રડવાની મજા છે.
નહીં ગળે મળી શકો હવે કે નહીં એને વઢેલા શબ્દો પાછા લઇ શકો,

બસ ભીની આંખે બેનની રાખડીને ચૂમવાની મજા છે.
કાયમ કઈ ભેગો નથી રહેવાનો, એને પણ એની જવાબદારીઓ છે,

દોસ્ત જયારે પણ મળે, બે ગાળ દઈ દેવાની મજા છે.
હા દોસ્તોએ કાયમ મારા આંસુઓને ખભો ધર્યો છે,

આમ તો બધી અંગત વાતો છે પણ કહી દેવાની મજા છે.