મૃત્યુ – એક હકીકત

સપનામાં આવી મને કોઈક મળી ગયું
મને મળવાનો સમય માંગી ગયું

ફુરસદ હતી નહીં તેને મળવાની
મુદત મને આપી ગયું

જન્મ્યો ત્યારથી પીછો કરું છું
એવું મને કાનમાં કહી ગયું

જીવી લે મળી છે જેટલી જિંદગી
એમ મને ચેતવી ગયું

હું તો તને આગોશમાં લઈ લઈશ
એવું મને વહાલ થી કહી ગયું

સમય ની સાથે હું પણ ચાલુ છું
એવી બડાઈ હાંકી ગયું

ક્યારે આવશે એ ના મને કહેતું ગયું
પણ મને ગુંચવાડામાં મૂકી ગયું

પડતા મુકવા પડશે કામ તમામ
એવી ધમકી મને આપતું ગયું

ભલે હોય તું ખેરખાં કે બાદશાહ
મળી જ લઉં છું મારા સમયે,
એમ મને કહેતું ગયું….

ઉંમર વધે છે તેમ પ્રેમ એનો વધે છે
એમ મીઠી વાત કરતું ગયું

આ જગત એક સપનું છે
અને સપનું મારુ તોડતું ગયું

નામ પૂછ્યું એનું તો
” મૃત્યુ ” એમ મને કાન માં કહેતુ ગયું…….

“માણસ” કેવું જીવી ગયો !

જે દી હતો પારણામાં તે દી ,

રમાડે એમ રમતો ગયો ;

ઝાલી આંગળી માવતરની ,

સીડી જીવનની ચડતો ગયો .(૧)
જ્ઞાન માટે નિશાળે ગયો ,

માસ્તર ભણાવે એમ ભણતો ગયો ;

ભણી ગણી પારંગત બની ,

યુવાનીમાં પગ મેલતો ગયો …(૨)
મૂછે વળ દેતા દેતા ,

છલાંગ ઈ ભરતો ગયો ;

મળે મોકો ગમે ન્યા,

મીઠો ઘા મારતો ગયો …(૩)
નોકરી કરી ધંધા ઘણા ,

પાર બધું પાડતો ગયો ;

ચાખી સ્વાદ સફળતાનો ,

નશા માં એ ડૂબતો ગયો …(૪)
સમાજનો એક ભાગ માની ,

કામ બધા ને આવતો ગયો ;

જેવા સાથે તેવા માની ,

વ્યવહાર કુશળ કરતો ગયો …(૫)
સમય ના વહેણમાં તણાતો તણાતો ,

સમય સાથે બદલાઈ ગયો ;

કોઈ કોઈનું નથી ઈ વાત ને વળગી ,

સ્વાર્થ ના રંગે રંગાઈ ગયો …(૬)
ખીસું નથી કફનમાં છતાં ,

એજ ખીસાને ખોળતો ગયો ;

ખાલી હાથ જવાનું છતાં ,

બેલેન્સ બધાનું કરતો ગયો …(૭)
અંતે જડી વેળા એ ઘડપણ ની ,

લાકડીના ટેકે ચાલતો ગયો ;

ઝાલી લીધી હાથમાં માળા ,

પ્રભુનું નામ જપતો ગયો …(૮)
મળ્યું એકાંત જે દી એને ,

સ્મરણ જીવન નું કરતો ગયો ;

લમણે હાથ દઈ બેસી ખૂણા માં ,

ચોધાર આંસુ એ રડતો ગયો …(૯)
ભોગવ્યા સુખ જીવન માં બધા ,

ફરજ એક ચુકી ગયો ;

ભગવાન હતા ઘરમાં છતાં ,

સેવા નો અવસર વિસરી ગયો …(૧૦)
ખોળિયું છોડવા મથે પ્રભુ ને ,

હાથ જોડી કરગરતો ગયો ;

વિચારે છે કવિ આજે ,

“માણસ ” કેવું જીવન જીવી ગયો …(૧૧)