“માણસ” કેવું જીવી ગયો !

જે દી હતો પારણામાં તે દી ,

રમાડે એમ રમતો ગયો ;

ઝાલી આંગળી માવતરની ,

સીડી જીવનની ચડતો ગયો .(૧)
જ્ઞાન માટે નિશાળે ગયો ,

માસ્તર ભણાવે એમ ભણતો ગયો ;

ભણી ગણી પારંગત બની ,

યુવાનીમાં પગ મેલતો ગયો …(૨)
મૂછે વળ દેતા દેતા ,

છલાંગ ઈ ભરતો ગયો ;

મળે મોકો ગમે ન્યા,

મીઠો ઘા મારતો ગયો …(૩)
નોકરી કરી ધંધા ઘણા ,

પાર બધું પાડતો ગયો ;

ચાખી સ્વાદ સફળતાનો ,

નશા માં એ ડૂબતો ગયો …(૪)
સમાજનો એક ભાગ માની ,

કામ બધા ને આવતો ગયો ;

જેવા સાથે તેવા માની ,

વ્યવહાર કુશળ કરતો ગયો …(૫)
સમય ના વહેણમાં તણાતો તણાતો ,

સમય સાથે બદલાઈ ગયો ;

કોઈ કોઈનું નથી ઈ વાત ને વળગી ,

સ્વાર્થ ના રંગે રંગાઈ ગયો …(૬)
ખીસું નથી કફનમાં છતાં ,

એજ ખીસાને ખોળતો ગયો ;

ખાલી હાથ જવાનું છતાં ,

બેલેન્સ બધાનું કરતો ગયો …(૭)
અંતે જડી વેળા એ ઘડપણ ની ,

લાકડીના ટેકે ચાલતો ગયો ;

ઝાલી લીધી હાથમાં માળા ,

પ્રભુનું નામ જપતો ગયો …(૮)
મળ્યું એકાંત જે દી એને ,

સ્મરણ જીવન નું કરતો ગયો ;

લમણે હાથ દઈ બેસી ખૂણા માં ,

ચોધાર આંસુ એ રડતો ગયો …(૯)
ભોગવ્યા સુખ જીવન માં બધા ,

ફરજ એક ચુકી ગયો ;

ભગવાન હતા ઘરમાં છતાં ,

સેવા નો અવસર વિસરી ગયો …(૧૦)
ખોળિયું છોડવા મથે પ્રભુ ને ,

હાથ જોડી કરગરતો ગયો ;

વિચારે છે કવિ આજે ,

“માણસ ” કેવું જીવન જીવી ગયો …(૧૧)

​કાન્હાના હોઠ પર વૈશાખી વાદળ

કાન્હાના હોઠ પર વૈશાખી વાદળ, ને આંખોમાં જામી છે ઝાકળ 

જાગેલા દીવા ને થાકેલા ઢોલિયા, સુના ઝરૂખાએ ખાધી છે રાવ,

ગામ ગોકુળથી આવ્યો છે કાગળ …
ઝાંખા પડ્યા છે સો સો અરીસા, ને મોરપિચ્છ આજે ઉદાસ

સારી અટારીઓ આંસુમાં ડૂબી , વાત પહોંચી પટરાણીની પાસ …
દરિયાએ રાણીના ભંભેર્યા કાન એને કીધું કે, જાગ મારી બઈ !

ખારો હતો, ને પછી મીઠું ભભરાવ્યું ! તે પટરાણી ભૂલી ગઈ ભાન.
આજે કાગળ ને કાલે રાધા યે આવશે…

પહેલા હૈયું ને પછી કિલ્લો ખોલાવશે…

ધીરેથી ગોવિંદને ગોકુળ બોલાવશે.
રાણીનું ફાટફાટ ધુમાડે માથું…ને છાતીમાં ડુમાના બાવળ 

સૌ આઘા-પાછા ને આગળ-પાછળ
“સાંભળ્યું છે ગોકુળથી સંદેશા આવ્યા છે !

“પેલી”એ તમને ગોકુળ બોલાવ્યા છે!!!”

હળવેથી પટરાણી પ્રભુને પૂછે , આંખોમાં ઉભરાતા આંસુને લૂછે.
પહેલાં ગિરિધારી એ નિસાસો નાખ્યો …

કાગળ ગોકુળનો રાણીને આપ્યો 

કાગળમાં એક મુઠ્ઠી ગોકુળની માટી ને થોડું છે યમુનાનું પાણી…

કોરા કાગળમાં છે લિખિતંગ રાધા ને શબ્દો શોધે છે પટરાણી …!!!
કાન્હાના હોઠ પર વૈશાખી વાદળ ને આંખોમાં જામી છે ઝાકળ .
– કાજલ ઓઝા વૈદ્ય

વસંત ના વધામણાં 

​આ ડાળ ડાળ જાણે કે રસ્તા વસંતના,

ફૂલોએ બીજું કૈં નથી, પગલાં વસંતના.
મલયાનિલોની પીંછી ને રંગો ફૂલો ના લૈ,

દોરી રહ્યું છે કોણ આ નકશા વસંતના !
આ એક તારા અંગે ને બીજો ચમન મહીં,

જાણે કે બે પડી ગયા ફાંટા વસંતના !
મહેંકી રહી છે મંજરી એક એક આંસુમાં,

મ્હોર્યા છે આજ આંખમાં આંબા વસંતના !
ઊઠી રહ્યા છે યાદના અબીલ ને ગુલાલ,

હૈયે થયા છે આજ તો છાંટા વસંતના !
ફાંટુ ભરીને સોનું સૂરજનું ભરો હવે,

પાછા ફરી ન આવશે તડકા વસંતના !

વહાલી દીકરી સાંભળ નેઃ 

​વાહલી દીકરી સાંભળ ને :

આમ તો કાન મારા બિલકૂલ સારા છે ;  ફક્ત આવીને વાહલ થી આમળી જા ને 

માથું મારું સહેજ પણ દુઃખતું નથી ; ફક્ત આવીને વહાલ થી પંપાળી જા ને 

કેટલી ડાહ્યી થઇ ગઈ છે તું ; ફક્ત અચાનક આવીને જીદ્દી ધમાલ મચાવી જા ને 

સાચ્ચું કહું છું તારો ખાલીપો મને સતાવતો નથી ; ફક્ત આવી ને તારી હાજરી નો કમાલ બતાવી જા ને 

નજર ફરે છે ઘર ના દરેક ખાલી ખૂણા પર ; ફક્ત આવી ને દરેક ખૂણા સજાવી જા ને 

હસતા હસતા અટકી જાય છે હોંઠો ના વણાંક ; ફક્ત આવી ને ખડખડાટ હસાવી જા ને 

હવે ક્યા શક્ય છે તને પીઠ પર બેસાડી ને ફરવાનું ; ફક્ત આવી ને વાંસા પર કોમલ હાથ ફેરવી જા ને 

દિલ માં દીકરી માટે વિશિષ્ટ જગ્યા હોય છે ; ફક્ત આવી ને એ જગ્યા પર ડોક્યું કરી જા ને  

મારી આંખો માં કઈ ભીનાશ નથી ; ફક્ત આવી ને એ બાબત ની હાશ કરી જા ને

શિયાળો

​એફ.બી ઉપર હમણાં પીયુષ ભાઇ રાયઠઠા ની મસ્ત  ૠતુ શિયાળા વિશે ની એક સરસ રચના વાંચી અને આપ સૌ ને પણ ગમશે એ આશા સાથે શેર કરુ છુ. 

એલાર્મ બંધ કરીને, સરખી રજાઈ ખેંચીને,

સવારમાં જોવાયેલા ખ્વાબ એટલે શિયાળો…..
થીજી ગયેલું તેલ, પિયર્સની સુગંધ અને,

નાસ્તામાં ગરમાગરમ રાબ એટલે શિયાળો….
પાંદડા ખરતા હોય ત્યારે ગુલાબી ઠંડીમાં,

હુંફાળા તડકાનો છાબ એટલે શિયાળો….
સ્વેટર, ટોપી, મોજા અને મફલર,

કડકડતી ઠંડીને જવાબ એટલે શિયાળો….
દિવાળી, નાતાલ અને મકરસંક્રાંત,

છાંટે તહેવારો રુઆબ એટલે શિયાળો….
વાત કરીએ ને ધુમાડો નીકળે ત્યારે,

રાત, મિત્રો ને તાપણું લાજવાબ એટલે શિયાળો….
ધાબળા કાઢો, અડદિયા બનાવો,

આવ્યો ઋતુઓનો નવાબ,…. એટલે શિયાળો…

ધૂળિયે મારગ- મકરંદ દવે ,    

ધૂળિયે મારગ-   મકરંદ દવે

કોણે કીધું ગરીબ છીએ ?કોણે કીધું રાંક ?

કાં ભૂલી જા મન રે ભોળા !આપણા જુદા આંક.

થોડાક નથી સિક્કા પાસે,થોડીક નથી નોટ,

એમાં તે શું બગડી ગયું ?એમાં તે શી ખોટ ?

ઉપરવાળી બેંક બેઠી છેઆપણી માલંમાલ,

આજનું ખાણું આજ આપે ને કાલની વાતો કાલ.

ધૂળિયે મારગ કૈંક મળે જોઆપણા જેવો સાથ,

સુખદુઃખોની વારતા કે’તાબાથમાં ભીડી બાથ.

ખુલ્લાં ખેતર અડખે પડખેમાથે નીલું આભ,

વચ્ચે નાનું ગામડું બેઠું ક્યાં છે આવો લાભ ?

સોનાની તો સાંકડી ગલી,હેતું ગણતું હેત,

દોઢિયાં માટે દોડતાં એમાંજીવતાં જોને પ્રેત !

માનવી ભાળી અમથું અમથુંઆપણું ફોરે વ્હાલ;

નોટ ને સિક્કા નાખ નદીમાં,ધૂળિયે મારગ ચાલ !

——-મકરંદ દવે


 

સબરસ -જીવન નો ટુંકસાર

આપ સૌ વાચક મિત્રો ને અમારા પરિવાર તરફ થી નૂતન વર્ષાભિનંદન .

શ્રી જગદીશ ભાઈ સોની ની  એફ .બી  ઉપર મુકેલી આ એક સુંદર પોસ્ટ આપ સૌ વાચક મિત્રો સાથે શેર કરું છું .

કોઇ અજાણ્યો ચહેરો વહેલી સવારે ‘સબરસ’ આપી ગયો…
જાણે નૂતન વર્ષની બધી શુભેચ્છાઓ નો સાર આપી ગયો.!
વહેલી પરોઢે કુરિયર માં કુદરતનો સંદેશ જાણે આપી ગયો.!

આમ ખારું ને તો ય નામ મીઠું.!?
સવાલ આવો મૂકતો ગયો…
નાના ચાર ટુકડા દઇ,
વિચારતો કરતો ગયો.

પ્રમાણ જાળવો તો મીઠું, ને નહીં તો ખારું.!
સબરસ દઈ – આ જીવન સત્ય પ્રગટ કરતો ગયો.!!

જીવનના કડવા, ખાટા, તૂરા રસને
સમરસ કરવાનો કિમીયો દેતો ગયો….
થોડી અમથી બોણી સામે ભેટ -કિંમતી દેતો ગયો.!!

સ્વાદ અને જીવન : બેસ્વાદ – ફીકા બનતા અટકાવવાની જાણે સામગ્રી આપતો ગયો….
ને આ સામગ્રી તો હાથવગી છે,
એનું ભાન કરાવતો ગયો.!!

જમણ હો કે જીવન : સ્વાદ વિનાની સજાવટ થી નકામા.!
પણ બેઉનો ‘આસ્વાદ’ લેવાની ચાવી સબરસ માં….
સપરમા દહાડે આ ગુરુચાવી દેતો ગયો….

નવા વર્ષની પહેલી-વહેલી પરોઢે ધન્ય કરતો ગયો,…

એક નિર્દોષ – માસૂમ છોકરો, સબરસ સાથે
કેટલું બધું દેતો ગયો.!!

✍? unknown

 

एे ज़िंदगी तु धीरे से भले फिसल रही है,

एे ज़िंदगी तु धीरे से भले फिसल रही है,
रोक न सकती हू तुझे, बस सोच रही हूँ ,

न रोक पाऊँ भले तुझे पर,
वो यादें कैसे ले जाएगी साथ तेरे,
वो बीते दिन ले जाएगी कैसे,
ए ज़िंदगी …………

कुछ दुख भरे दिन ले जा संग,
कुछ दर्द भरी यादें ले जा संग,
अच्छे दिन, मीठी यादें न छीन सके तु,
कर ली है क़ैद हमने उसे दिल की जेल में,
ए ज़िंदगी ……………

न दोस्त मिलेंगे तुझे, न दुश्मन भी देंगे,
दुश्मनों ने शिखाया जीना हमें ,
दोस्तों ने हर पल संभाला हमें ,
ए ज़िंदगी ………………

ग़म नहीं तेरे फिसल जाने का,
पाया बहुत गुज़ारी हुई ज़िंदगी में,
कुछ अपनें कुछ सपनें रहे मेरे पास,
तु क्या ले जाएगी संग तेरे,
ए ज़िंदगी …………….

फ़रियाद न तुझसे , न रंज में करु,
जितनी भी कटी अच्छी कटी,
लोग भले चाहे अाह!! अब ये ख़त्म हो,
पर में तुझे फिसलने का अफ़सोस करवाउ
ए ज़िंदगी ……………

जिज्ञासा

દાદાજી અમારા વહાલ નો દરિયો – જીજ્ઞાસા ચોકસી

મારી એક બચપન ની સખીએ મને વોટ્સેપ પર એક સરસ રચના મોકલી છે .જે હું એના નામ સાથે આપ સૌ સાથે શેર કરું છું .ગમશે ને ?

દાદાજી અમારા વહાલ નો દરિયો ,

ભલે જીવન એમનું રહ્યું ખારું ,,

પણ સિંચ્યા એમણે મીઠા ફળ ના વૃક્ષ…………દાદાજી  અમારા વહાલ નો

ભરતી આવી ,ઓટ આવી ,

આવી જીવન માં સુનામી ,

છતાંય સદાય જીવ્યા એ સંઘર્ષ થી ………..દાદાજી અમારા વહાલ નો

મનોબળ એમનું વજ્ર સમું ,

મહેનત માં એ મધમાખી સમ ,

લાડ એમના મીઠા મધ સમ …………………દાદાજી અમારા વહાલ નો

ચડતા પડતા કરોળિયા ની જેમ ,

પંચોતેર વર્ષે સત્તાવન નું જોમ,

ગૂંથ્યું એમણે સુંદર ઘર નું જાળું ………………દાદાજી અમારા વહાલ નો

રચિયતા – જીજ્ઞાસા ચોકસી .

નૂતનવરસ ની મંગલ કામના

નૂતન વરસ ની મંગલ કામના

નથી કામના સ્વર્ગ લોક ની ,જનસેવા માં વ્યસ્ત રહું ,

સંકટ સમયે સાંકળ થઇ હું દુઃખી જનો ના હાથ ગ્રહું .

કુશળક્ષેમ હું વાંછું સહુ નું ,નૂતન વરસ નું નજરાણું,

લક્ષ્ય જીવન નું સફલ થજો તમ,મુબારક સહુ ને આ ટાણું .