હું અલગ છું…

હું અલગ છું…

અલગ મારું અસ્તિત્વ

ભીડની ભાગોળમાં નહી મળું . .

અર્થહીન શબ્દોમાં નહી મળું,

મારા *મૌનમાં* પણ *ભીની* વાતો હશે.

.*અંતરે* રહેવા છતાં,

*અંતરમાં*

*અંતરાય* વગર

*અત્તર* ની જેમ

મહેંકતી રહું

તેનું નામ

*સંબંધ*

🙏🏻💐 શુભ સવાર 💐🙏🏻
.

માં

માઁ મારી ડૉક્ટર હતી..

પડી જતી હું જ્યારે
એ ભોંયે આટતી કરી,
મને જટ મટાડી દેતી
માઁ મારી ડૉક્ટર હતી

વાગ્યા પર હમેશા એ
જાદુઈ ફૂંક મારી દેતી
પળભરમાં મટાડી દેતી
માઁ મારી ડૉક્ટર હતી

ઊંઘ જ્યારે ના આવે
માથે હાથ ફેરવી દેતી
સહેજમાં સુવાડી દેતી
માઁ મારી ડૉક્ટર હતી

ખાવામાં જો નખરાં કરતી
બાવો લઇ જશે કહી
પટ કરી ખવડાવી દેતી
માઁ મારી ડૉક્ટર હતી

લાખ દુઃખ વેદના છુપાવુ
મોઢું મારુ વાંચી લેતી
વગર કહ્યે સમજી જતી
માઁ મારી ડૉક્ટર હતી

મિત્રો સાથે ઝઘડી આવતી
ખાસ દોસ્તી તોડી આવતી
ચૂપચાપ બાથમાં ભરી લેતી
માઁ મારી ડૉક્ટર હતી

ખોટા રસ્તે કદીક ચડી જાતી
ખૂબ લડતી, ખૂબ મારતી,
છેક છેલ્લે એ રડી પડતી
આંસુથી મને સુધારી દેતી
માઁ મારી ડૉક્ટર હતી

પ્રેમમાં હૃદય તોડી બેસતી
બસ હું ગુપચુપ રહેતી
એ આવી પાસે ચૂમી લેતી
વગર ઓપરેશને દિલ સાંધી દેતી
માઁ મારી ડૉક્ટર હતી..

મૃત્યુ – એક હકીકત

સપનામાં આવી મને કોઈક મળી ગયું
મને મળવાનો સમય માંગી ગયું

ફુરસદ હતી નહીં તેને મળવાની
મુદત મને આપી ગયું

જન્મ્યો ત્યારથી પીછો કરું છું
એવું મને કાનમાં કહી ગયું

જીવી લે મળી છે જેટલી જિંદગી
એમ મને ચેતવી ગયું

હું તો તને આગોશમાં લઈ લઈશ
એવું મને વહાલ થી કહી ગયું

સમય ની સાથે હું પણ ચાલુ છું
એવી બડાઈ હાંકી ગયું

ક્યારે આવશે એ ના મને કહેતું ગયું
પણ મને ગુંચવાડામાં મૂકી ગયું

પડતા મુકવા પડશે કામ તમામ
એવી ધમકી મને આપતું ગયું

ભલે હોય તું ખેરખાં કે બાદશાહ
મળી જ લઉં છું મારા સમયે,
એમ મને કહેતું ગયું….

ઉંમર વધે છે તેમ પ્રેમ એનો વધે છે
એમ મીઠી વાત કરતું ગયું

આ જગત એક સપનું છે
અને સપનું મારુ તોડતું ગયું

નામ પૂછ્યું એનું તો
” મૃત્યુ ” એમ મને કાન માં કહેતુ ગયું…….

મૃત્યુ- એક હકીકત

સપનામાં આવી મને કોઈક મળી ગયું
મને મળવાનો સમય માંગી ગયું

ફુરસદ હતી નહીં તેને મળવાની
મુદત મને આપી ગયું

જન્મ્યો ત્યારથી પીછો કરું છું
એવું મને કાનમાં કહી ગયું

જીવી લે મળી છે જેટલી જિંદગી
એમ મને ચેતવી ગયું

હું તો તને આગોશમાં લઈ લઈશ
એવું મને વહાલ થી કહી ગયું

સમય ની સાથે હું પણ ચાલુ છું
એવી બડાઈ હાંકી ગયું

ક્યારે આવશે એ ના મને કહેતું ગયું
પણ મને ગુંચવાડામાં મૂકી ગયું

પડતા મુકવા પડશે કામ તમામ
એવી ધમકી મને આપતું ગયું

ભલે હોય તું ખેરખાં કે બાદશાહ
મળી જ લઉં છું મારા સમયે,
એમ મને કહેતું ગયું….

ઉંમર વધે છે તેમ પ્રેમ એનો વધે છે
એમ મીઠી વાત કરતું ગયું

આ જગત એક સપનું છે
અને સપનું મારુ તોડતું ગયું

નામ પૂછ્યું એનું તો
” મૃત્યુ ” એમ મને કાન માં કહેતુ ગયું…….

“કેમ શાકમાં મીઠું વધારે પડ્યું ?”

આજ ઘર બધાનાં માથે ચઢ્યું,
કેમ કે શાકમાં મીઠું વધારે પડ્યું..

કો’કનું કંઈક મોં બગડ્યું,
તો કો’કે વળી અન્ન છાંડ્યું..

ને કો’ક તો રીતસરનું લડી જ પડ્યું,
કેમ કે શાકમાં મીઠું વધારે પડ્યું..

સ્હેજે ખારાશ વધી,
એમાં તો મનેય જાણે ખટાયું..
પણ ના જાણ્યું કોઈએ,
કે કેમ કરીને આવું બન્યું..

બહુ સાચવ્યું, તોયે એ સાચવી ના શકી,
ને એક આંસું, સીધું શાકમાં પડ્યું..

લાગણીની વાત ના કરશો,
સાહેબ !
અહીં તો બસ,
શાકમાં મીઠું વધારે પડ્યું..

લાગણી જો સમજાય
તો મનને પૂછજો કે
“ક્યાંક અન્નપૂર્ણાનું મન દુભાયું ?”

..ને જો કયારેક એમ બને
તોયે પ્રેમથી જમીને
અંતરમાં ખંખોળજો કે..

કેમ શાકમાં મીઠું વધારે પડ્યું ?”

— જિજ્ઞાસા ના આભાર સહ

મારું ગમતું બોરીવલી

*બોરીવલી ના લોકો* !

*BORIVALI સંપૂર્ણપણે વર્તમાનકાળમાં જીવતું શહેર છે*. *આ શહેરને ભૂતકાળનો બહુ ખાસ રંજ કે ખરખરો નથી અને* *ભવિષ્યકાળની બહુ બધી ફિકર પણ નથી. આ શહેરના લોકો આજ-અટાણે મજા કરી લેવામાં માને છે.*

*અમુક લોકો રાતે ત્રણ વાગ્યે ચા પીને ઘરે જાય છે તો અમુક લોકો ત્રણ વાગ્યે ચા પીવા ઘરમાંથી બહાર નીકળે છે. ટૂંકમાં, ગામ રેઢું ન રહેવું જોઈએ બસ!*

*જુદાં જુદાં ગામડાંમાંથી માઇગ્રેટ થઈને જુદી જુદી જાતના-ભાતના ને નાતના લોકોએ BORIVALI ને પચરંગી બનાવ્યું છે.*

*એટલે જ તો BORIVALI નું કોઈ એક કલ્ચર નથી બસ, એ જ તો BORIVALI નું ‘કલ્ચર’ છે.BORIVALI ગુજરાતીઓનું ‘લંઙન’ છે.*
*BORIVALI માં કરોડ કરોડની ગાડીવાળા પણ મોજમાં છે તો રિક્ષાવાળો પણ ઉદાસ નથી.*

*અહીં દરેક માણસ પોતાને પરવડે એવી મોજની ખોજ કરી લ્યે છે. એટલે જ તો આ શહેર રાતે નથી વધતું એટલું દિવસે વધે છે.*
*BORIVALI માં અગિયારસો રૃપિયાની થાળી લગ્નપ્રસંગમાં જમાડવાવાળા કેટરિંગનું પણ ચાલે* *છે તો ફૂટપાથ પર પાણીપૂરી વેચનારો પણ ફ્રી નથી.*

*અહીં ફૂટપાથ કોઈની પણ મંજૂરી વગર ચાની લારી માટે પાંચ પાંચ લાખમાં કોઈ પણ જાતના દસ્તાવેજ વગર મરદની મૂછ માથે વેચાઈ જાય છે.*

*એક વાર નર્કમાં કેટલાક લોકો આરામથી વડલા હેઠે પાણાનું ઓશિકું કરીને ઘસઘસાટ સૂતા હતા. ચિત્રગુપ્તે યમરાજાને પૂછયું કે, “આ કોણ છે!”* *યમરાજ કહે, ” આ BORIVALI ના લોકો છે, સાલ્લા ગમે ત્યાં સેટ થઈ જ જાય છે!”*
*BORIVALI માં જે હાલે એ આખા MUMBAI માં ચાલે.*
*BORIVALI વાસીઓ માટે લખેલી એક હળવીફૂલ કવિતા માણો*
*એક હાથમાં ફૂલડાં રાખે, બીજા હાથમાં ધોકો,*
*સાવ અનોખા યાર અમારાં, BORIVALI ના લોકો.*

*આંખોમાં સપનાં લઈ વહેલા ઊઠતા રોજ,*
*લોકો જ્યાં મસ્તી લૂંટવાનો કાયમ ગોતે મોકો*,
*સાવ અનોખા યાર અમારા BORIVALI ના લોકો..!*

*ગજબનું શહેર છે યાર આ BORIVALI*

*રોડના એક કાંઠે તમને પૂર્ણ ભારતીય પોશાકવાળી સાડી સેંથાવાળી* *ગુજરાતણ સ્ત્રી જોવા મળે તો સામો કાંઠે બોલ્ડ ટાઇટ જીન્સ અને સ્લીવલેસ ટીશર્ટમાં છાનીમૂની ગલીમાં કન્યા પણ જડી આવે.*

*રેલવે સ્ટેશન પર એક અજાણી છોકરીએ બારી બહાર ડોકું કાઢી એક છોકરાને પૂછયું કે, “કયું શહેર છે”* *છોકરો કહે, “ફ્રેન્ડશિપ કર તો કહું!” છોકરી હસીને બોલી કે સમજાઈ ગ્યું BORIVALI આવી ગ્યું!*

*જમીનના જ્યાં ભાવ છે માણસ કરતાં મોંઘા,*
*શીંગ રેવડી જેટલા થઈ ગયા શેરદલાલો સોંઘા;*
*ભાવ અને સ્વભાવ ગયા છે ઊંચા એને રોકો,*
*સાવ અનોખા યાર અમારા BORIVALI ના લોકો..*
*BORIVALI નું પાણી થોડું વટવાળું છે. કો’ક કરોડનું ફુલેકું ફેરવે તોય એની ગામ નોંધ ન લ્યે;* *અને અડધી ચાનો આગ્રહ ન કરો તો ખોટું લાગી જાય.*

*અહીંયાં લોકો સૂઝથી નહીં પણ સેન્ટિમેન્ટ્સથી ધંધો કરે છે. અહીંયાં મોંઘાંદાટ લગ્નો થાય ઈ તો સમજ્યા પણ કરોડ કરોડ રૃપિયા પ્રાર્થના સભા કે સાદડીના સામિયાણાના પણ લોકો ચૂકવેછે*
*BORIVALI ના લોકોને મૌત પણ શાનદાર જ ખપે છે.*

*મોંઘેરી ગાડી નખરાળી લાડી લઈને ભમવું,*
*ગામ આખાને રવિવારની સાંજે બહાર જ જમવું;*
*ફેશન પહેરી નીકળી ગયેલા* *જુવાનીયા’વને ટોકો,*
*સાવ અનોખા યાર અમારા BORIVALI ના લોકો..*

*સેવાના અવતાર સમી છે જ્યાં સંસ્થાઓ સધ્ધર,*
*સ્વાભિમાનથી જેના લોકો હાલે વેંત એક અધ્ધર…*

*સાવ અનોખા યાર અમારા BORIVALI ના લોકો…*
*BORIVALI મુરલીધર ના પેડા ને મલાઈ નો આઈસ્ક્રીમ*
*રોજ બપોરે આરામ તો જોવેજ*
*સાંજે શાકભાજી લેવા જાય તો હવેલી જવાનુ ભુલે નહી*

*જો તમે BORIVALI ના હોવ તો આગળ મોકલો ને કોઈ તમારા સગા હોઈ તો તેને મોકલો*

પ્રારબ્ધને અહીંયાં ગાંઠે કોણ ?

*નરેન્દ્ર મોદી દ્વારા લિખિત એક રચના*
પ્રારબ્ધને અહીંયાં ગાંઠે કોણ ?

હું પડકાર ઝીલનારો માણસ છું.
હું તેજ ઉછીનું લઉં નહીં

હું જાતે બળતું ફાનસ છું.

ઝળાંહળાંનો મોહતાજ નથી

મને મારું અજવાળું પૂરતું છે;
અંધારાના વમળને કાપે

કમળ તેજ તો સ્ફુરતું છે

ધુમ્મસમાં મને રસ નથી

હું ખુલ્લો અને નિખાલસ છું;
પ્રારબ્ધને અહીંયાં ગાઠે કોણ ?

હું પડકાર ઝીલનારો માણસ છું.
કુંડળીને વળગવું ગમે નહીં 

ને ગ્રહો કને શિર નમે નહીં

કાયરોની શતરંજ પર જીવ

સોગઠાંબાજી રમે નહીં.
હું પોતે જ મારો વંશજ છું 

હું પોતે મારો વારસ છું.

પ્રારબ્ધને અહીંયાં ગાંઠે કોણ ?

હું પડકાર ઝીલનારો માણસ છું.
*– નરેન્દ્ર મોદી*

“માણસ” કેવું જીવી ગયો !

જે દી હતો પારણામાં તે દી ,

રમાડે એમ રમતો ગયો ;

ઝાલી આંગળી માવતરની ,

સીડી જીવનની ચડતો ગયો .(૧)
જ્ઞાન માટે નિશાળે ગયો ,

માસ્તર ભણાવે એમ ભણતો ગયો ;

ભણી ગણી પારંગત બની ,

યુવાનીમાં પગ મેલતો ગયો …(૨)
મૂછે વળ દેતા દેતા ,

છલાંગ ઈ ભરતો ગયો ;

મળે મોકો ગમે ન્યા,

મીઠો ઘા મારતો ગયો …(૩)
નોકરી કરી ધંધા ઘણા ,

પાર બધું પાડતો ગયો ;

ચાખી સ્વાદ સફળતાનો ,

નશા માં એ ડૂબતો ગયો …(૪)
સમાજનો એક ભાગ માની ,

કામ બધા ને આવતો ગયો ;

જેવા સાથે તેવા માની ,

વ્યવહાર કુશળ કરતો ગયો …(૫)
સમય ના વહેણમાં તણાતો તણાતો ,

સમય સાથે બદલાઈ ગયો ;

કોઈ કોઈનું નથી ઈ વાત ને વળગી ,

સ્વાર્થ ના રંગે રંગાઈ ગયો …(૬)
ખીસું નથી કફનમાં છતાં ,

એજ ખીસાને ખોળતો ગયો ;

ખાલી હાથ જવાનું છતાં ,

બેલેન્સ બધાનું કરતો ગયો …(૭)
અંતે જડી વેળા એ ઘડપણ ની ,

લાકડીના ટેકે ચાલતો ગયો ;

ઝાલી લીધી હાથમાં માળા ,

પ્રભુનું નામ જપતો ગયો …(૮)
મળ્યું એકાંત જે દી એને ,

સ્મરણ જીવન નું કરતો ગયો ;

લમણે હાથ દઈ બેસી ખૂણા માં ,

ચોધાર આંસુ એ રડતો ગયો …(૯)
ભોગવ્યા સુખ જીવન માં બધા ,

ફરજ એક ચુકી ગયો ;

ભગવાન હતા ઘરમાં છતાં ,

સેવા નો અવસર વિસરી ગયો …(૧૦)
ખોળિયું છોડવા મથે પ્રભુ ને ,

હાથ જોડી કરગરતો ગયો ;

વિચારે છે કવિ આજે ,

“માણસ ” કેવું જીવન જીવી ગયો …(૧૧)

​કાન્હાના હોઠ પર વૈશાખી વાદળ

કાન્હાના હોઠ પર વૈશાખી વાદળ, ને આંખોમાં જામી છે ઝાકળ 

જાગેલા દીવા ને થાકેલા ઢોલિયા, સુના ઝરૂખાએ ખાધી છે રાવ,

ગામ ગોકુળથી આવ્યો છે કાગળ …
ઝાંખા પડ્યા છે સો સો અરીસા, ને મોરપિચ્છ આજે ઉદાસ

સારી અટારીઓ આંસુમાં ડૂબી , વાત પહોંચી પટરાણીની પાસ …
દરિયાએ રાણીના ભંભેર્યા કાન એને કીધું કે, જાગ મારી બઈ !

ખારો હતો, ને પછી મીઠું ભભરાવ્યું ! તે પટરાણી ભૂલી ગઈ ભાન.
આજે કાગળ ને કાલે રાધા યે આવશે…

પહેલા હૈયું ને પછી કિલ્લો ખોલાવશે…

ધીરેથી ગોવિંદને ગોકુળ બોલાવશે.
રાણીનું ફાટફાટ ધુમાડે માથું…ને છાતીમાં ડુમાના બાવળ 

સૌ આઘા-પાછા ને આગળ-પાછળ
“સાંભળ્યું છે ગોકુળથી સંદેશા આવ્યા છે !

“પેલી”એ તમને ગોકુળ બોલાવ્યા છે!!!”

હળવેથી પટરાણી પ્રભુને પૂછે , આંખોમાં ઉભરાતા આંસુને લૂછે.
પહેલાં ગિરિધારી એ નિસાસો નાખ્યો …

કાગળ ગોકુળનો રાણીને આપ્યો 

કાગળમાં એક મુઠ્ઠી ગોકુળની માટી ને થોડું છે યમુનાનું પાણી…

કોરા કાગળમાં છે લિખિતંગ રાધા ને શબ્દો શોધે છે પટરાણી …!!!
કાન્હાના હોઠ પર વૈશાખી વાદળ ને આંખોમાં જામી છે ઝાકળ .
– કાજલ ઓઝા વૈદ્ય

વસંત ના વધામણાં 

​આ ડાળ ડાળ જાણે કે રસ્તા વસંતના,

ફૂલોએ બીજું કૈં નથી, પગલાં વસંતના.
મલયાનિલોની પીંછી ને રંગો ફૂલો ના લૈ,

દોરી રહ્યું છે કોણ આ નકશા વસંતના !
આ એક તારા અંગે ને બીજો ચમન મહીં,

જાણે કે બે પડી ગયા ફાંટા વસંતના !
મહેંકી રહી છે મંજરી એક એક આંસુમાં,

મ્હોર્યા છે આજ આંખમાં આંબા વસંતના !
ઊઠી રહ્યા છે યાદના અબીલ ને ગુલાલ,

હૈયે થયા છે આજ તો છાંટા વસંતના !
ફાંટુ ભરીને સોનું સૂરજનું ભરો હવે,

પાછા ફરી ન આવશે તડકા વસંતના !